SİLVAREN GÜNLÜKLERİ  Karanlığın Mührü kitap kapağı

5. bölüm / 12

KANIN ÖTESİNDEKİ MİRAS

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 12Şu an: KANIN ÖTESİNDEKİ MİRAS

Bazı miraslar toprağa gömülürdü.
Bazıları ise kanın içinde saklanırdı.
Silvaren’in eski kralları, geçmişin bütün sırlarını taşlara, kitaplara ve mühürlere hapsettiklerini düşünmüşlerdi. Oysa zamanın silemediği bazı gerçekler, nesiller boyunca insanların damarlarında yaşamaya devam etmişti.
Eryndor, bu gerçeklerden birinin taşıyıcısıydı.
Fakat henüz bilmiyordu.
Sabahın ilk ışıkları Aelthoria’nın taş kulelerine ulaşırken sarayın avlusunda hazırlıklar başlamıştı. Kuzeydeki Kayıp Karakol’a gönderilecek keşif birliği için atlar hazırlanıyor, muhafızlar silahlarını kontrol ediyor ve erzak sandıkları arabaların üzerine yerleştiriliyordu.
Eryndor, avlunun kenarında durarak hazırlıkları izliyordu.
Yanında Lyrielle vardı. Gümüş Yay’ını omzuna yerleştirmiş, kemerindeki okları kontrol ediyordu.
“Kaç kişiyle gideceğiz?” diye sordu Lyrielle.
“On iki muhafız.”
“Az değil mi?”
“Bir orduyu kuzeye göndermek istemiyorum. Henüz neyle karşılaşacağımızı bilmiyoruz.”
Lyrielle başını kaldırdı.
“On iki kişinin kaybolduğu bir yere on iki kişiyle gitmek bana pek mantıklı gelmiyor.”
Eryndor ona baktı.
“Bu yüzden on iki kişiyi seçtim. Korkuyla hareket etmeyen, emir beklemek yerine düşünebilen ve gerektiğinde geri çekilmeyi bilen askerler.”
“Ya karşılaştığımız şey asker değilse?”
Eryndor’un yüzündeki ifade sertleşti.
“O zaman kılıçlarımızın ne kadar işe yaradığını öğreniriz.”
Lyrielle hafifçe gülümsedi.
“Eskiden bu kadar karamsar konuşmazdın.”
“Eskiden neyle karşılaşabileceğimi bilmiyordum.”
Bir süre sessiz kaldılar.
Eryndor’un bakışları avlunun ötesindeki yüksek kulelere kaydı. Son günlerde yaşadığı görüntüler, duyduğu sesler ve içinde giderek büyüyen huzursuzluk zihninden çıkmıyordu.
Özellikle Maerthion’un son sözleri…
Aetharion.
Babası, yıllar önce yasaklı odanın kapısını kapatmıştı. Bir şeyi bulmaya değil, yeniden bulunmasını engellemeye çalışmıştı.
Eryndor’un artık cevaplara ihtiyacı vardı.
Maerthion onları arşivin doğu bölümünde bekliyordu.
Önünde eski bir sandık bulunuyordu. Sandığın üzerindeki işlemeler, sarayın diğer bölümlerinde görülen kraliyet sembollerinden farklıydı. Gümüş çizgilerle oluşturulmuş dallı bir ağaç ve ağacın köklerine yerleştirilmiş yedi küçük işaret vardı.
Eryndor sandığı görünce durdu.
“Bu da ne?”
Maerthion başını kaldırdı.
“Aetharion’un bıraktığı bir emanet.”
Eryndor birkaç adım yaklaştı.
“Babamdan mı kaldı?”
“Yıllar önce bana teslim etti. Bir gün bu emaneti sana vermem gerekebileceğini söylemişti.”
Eryndor’un bakışları sertleşti.
“Ve şimdiye kadar neden sakladın?”
Maerthion bu soruya hemen cevap vermedi.
“Çünkü baban, bu sandığın ancak belirli bir işaret ortaya çıktığında açılmasını istemişti.”
“Nasıl bir işaret?”
Maerthion, sandığın kapağındaki sembolü gösterdi.
“Ortası yarılmış daire.”
Lyrielle, Eryndor’a baktı.
Kuzeydeki karakolun duvarlarına kazınan işaret…
Gümüş Yay’da beliren sembol…
Ve yasaklı odada bulunan mühür.
Hepsi aynı noktada birleşiyordu.
Eryndor sandığa uzandı.
“Öyleyse aç.”
Maerthion elini kaldırdı.
“Bir şeyi anlamanı istiyorum. Bu sandığın içindekiler, babanın geçmişine ait birkaç hatıradan ibaret değil. Burada bulacağın şeyler, kim olduğunu ve neden seçildiğini sorgulamana neden olabilir.”
Eryndor’un gözleri yaşlı bilginin gözlerine sabitlendi.
“Ben kim olduğumu öğrenmek istiyorum. Bunu değiştirecek şeylerden korkmuyorum.”
Maerthion başını hafifçe eğdi.
“Umarım.”
Sandığın üzerindeki eski kilidi açtı.
Kapağı yavaşça kaldırdı.
İçeride siyah kumaşa sarılmış uzun bir nesne, gümüş bir madalyon ve birkaç eski parşömen bulunuyordu.
Eryndor önce madalyona uzandı.
Elini ona dokundurduğu anda avucunda hafif bir sıcaklık hissetti.
Madalyonun ortasındaki ağaç sembolü soluk bir ışıkla parladı.
Maerthion nefesini tuttu.
“Demek hâlâ hatırlıyor.”
Eryndor madalyonu kaldırdı.
“Bu nedir?”
“Babana ait olduğunu düşündüğüm bir eşya. Fakat gerçek sahibinin kim olduğunu söylemek o kadar kolay değil.”
Eryndor madalyonu çevirdi.
Arka yüzünde küçük harflerle bir cümle kazınmıştı:
Kan susar. Miras hatırlar.
Eryndor yazıyı birkaç kez okudu.
“Babam bunu neden sakladı?”
Maerthion parşömenlerden birini açtı.
“Çünkü Aetharion, senin doğumundan önce de bu sembolün peşindeydi.”
Parşömenin üzerinde eski bir harita bulunuyordu.
Silvaren’in bilinen bölgelerini gösteren haritalardan farklıydı. Taşdoruk Dağları’nın kuzeyinde, hiçbir güncel kayıtta bulunmayan bir bölge işaretlenmişti.
Haritanın kenarına tek bir isim yazılmıştı:
Eryndor’un Soyunun İlk Sığınağı.
Lyrielle haritaya eğildi.
“Bu bölgeyi daha önce görmedim.”
“Çünkü resmî haritalardan çıkarılmış.”
Eryndor, Maerthion’a döndü.
“Neden?”
“Çünkü orada yaşayanlar, Silvaren’in ilk muhafızlarıyla aynı yemini taşımalarına rağmen krallara bağlı değillerdi.”
Eryndor kaşlarını çattı.
“Nasıl yani?”
“Onlar bir tahta, bir hanedana veya bir hükümdara hizmet etmezlerdi. Görevleri, kadim dengenin korunmasıydı. Krallıklar kurulmadan önce bile var oldukları söylenir.”
Lyrielle dikkatle dinliyordu.
“İlk muhafızlar mı?”
Maerthion başını salladı.
“Bir bölümü. Ancak aralarında diğerlerinden farklı olanlar da vardı. Onlar, mühürlerin taşıyıcıları olarak anılırdı.”
Eryndor haritanın üzerindeki işarete baktı.
“Babam bunlardan biri miydi?”
“Kesin olarak bilmiyorum. Fakat Aetharion’un kan bağı, bu topluluğun en eski ailelerinden birine uzanıyordu.”
Eryndor’un yüzündeki ifade değişti.
“Yani ben…”
Maerthion sözünü tamamladı.
“Sen de o mirasın bir parçasısın.”
Odadaki sessizlik ağırlaştı.
Eryndor madalyonu avucunda sıktı.
Yıllardır taşıdığı soruların bazıları cevap bulmuştu. Ancak her cevap, önüne daha büyük bir bilinmezlik koyuyordu.
“Bu güç neden bende?”
Maerthion’un sesi yumuşadı.
“Çünkü kan bağı, yalnızca geçmişten kalan bir hatıra değildir. Bazen geçmişin tamamlanmamış görevini geleceğe taşır.”
Eryndor başını kaldırdı.
“Ben kimsenin tamamlayamadığı bir görevi yerine getirmek zorunda değilim.”
Maerthion ona dikkatle baktı.
“Bunu söyleyebilmen güzel. Çünkü bir mirası taşımakla ona boyun eğmek aynı şey değildir.”
Tam o sırada sandığın içindeki siyah kumaşa sarılmış nesne hafifçe titredi.
Lyrielle hemen yayı eline aldı.
“Maerthion!”
Yaşlı bilgin kumaşı dikkatlice açtı.
İçinden uzun, dar bir metal parça çıktı. İlk bakışta bir kılıcın kırılmış parçasına benziyordu. Ancak yüzeyinde hiçbir pas izi yoktu. Metalin üzerinde, madalyondaki ağaç sembolünün aynısı işlenmişti.
Eryndor ona dokundu.
Bir anda oda karardı.
Kendini taş bir salonun ortasında buldu.
Yüksek sütunların arasında yüzlerce mum yanıyordu. Salonun sonunda, gümüş zırh giymiş bir adam duruyordu.
Yüzü tanıdıktı.
Aetharion.
Eryndor bir adım attı.
“Baba…”
Adam başını çevirdi.
Ancak onu görmüyordu.
Bu bir hatıraydı.
Aetharion’un karşısında başka bir adam duruyordu. Üzerinde koyu renkli zırh, omzunda eski bir muhafız pelerini vardı.
“Bu yükü ona bırakmamalısın,” dedi yabancı.
Aetharion’un sesi sakindi.
“Ben de bunu istemiyorum.”
“Öyleyse kan bağını kes.”
Aetharion başını iki yana salladı.
“Bir çocuğun kaderini, korktuğumuz şey yüzünden değiştiremem.”
Yabancı adam öfkeyle yaklaştı.
“Senin korkun yüzünden bütün Silvaren ölebilir.”
Aetharion’un bakışları sertleşti.
“Silvaren’i kurtarmak için kendi oğlumu karanlığa teslim etmeyeceğim.”
Eryndor’un nefesi kesildi.
Oğlunu mu?
Sözler zihninde yankılandı.
Yabancı adam başını eğdi.
“Bir gün onu bulacaklar.”
Aetharion cevap verdi.
“Bulduklarında kararını kendisi verecek.”
Görüntü değişti.
Aetharion artık tek başınaydı. Elinde aynı metal parçayı tutuyordu.
Başını kaldırarak karanlığa konuştu.
“Eğer bu sözler bir gün sana ulaşırsa, Eryndor…”
Eryndor ona doğru yürümek istedi.
Ancak ayakları hareket etmiyordu.
Aetharion devam etti.
“Sana bırakacağım şey bir güç değil. Bir seçim olacak. Kanının sana ne söylediğine değil, neyi korumak istediğine kulak ver.”
Bir an sustu.
“Çünkü senin taşıdığın miras, yalnızca benim geçmişim değil. Benden önce gelenlerin de hatasıdır.”
Görüntü aniden parçalandı.
Eryndor gözlerini açtığında yeniden arşiv odasındaydı.
Lyrielle kolundan tutuyordu.
“Eryndor! Beni duyuyor musun?”
Genç muhafız birkaç kez nefes aldı.
“Babamı gördüm.”
Maerthion’un yüzü ciddileşti.
“Ne gördün?”
Eryndor, yaşadığı görüntüyü baştan sona anlattı. Özellikle yabancı adamın sözlerini ve Aetharion’un son cümlelerini tekrar etti.
Maerthion uzun süre sessiz kaldı.
“Yabancı adamın kim olduğunu gördün mü?”
“Hayır. Yüzünü seçemedim.”
“Sesini hatırlıyor musun?”
Eryndor gözlerini kapattı.
“Hayır. Fakat babam ondan korkmuyordu.”
Maerthion yavaşça başını salladı.
“Bu, düşündüğümden daha önemli.”
Lyrielle araya girdi.
“Ne demek istiyorsun?”
“Yıllar önce Aetharion’un bir anlaşmazlık yaşadığını duymuştum. Fakat kiminle ve ne uğruna olduğunu öğrenemedim. Görünüşe göre bu anlaşmazlık, senin doğumundan çok önce başlamış.”
Eryndor metal parçayı elinde tuttu.
“Babamın sözünü ettiği hata neydi?”
Maerthion cevap vermedi.
Çünkü o da bilmiyordu.
Ancak parçanın üzerindeki sembol, artık daha belirgin parlıyordu.
Öğleden sonra Kral Tharion, Maerthion’u yeniden huzuruna çağırdı.
Eryndor ve Lyrielle de onunla birlikte taht salonuna girdi.
Kral, genç muhafızın elindeki madalyonu fark etti.
“Bu eşya nereden geldi?”
“Aetharion’dan.”
Tharion’un yüzündeki ifade değişti.
Bir süre konuşmadan madalyona baktı.
“Demek sonunda sana ulaştı.”
Eryndor şaşkınlıkla krala döndü.
“Bu madalyonu tanıyor musunuz?”
Tharion ağır adımlarla tahtından kalktı.
“Onu son gördüğümde baban taşıyordu. Yıllar önce, kuzeydeki bir görevden döndüğünde bana göstermişti.”
“Neden bana hiç söylemediniz?”
“Çünkü Aetharion bunun konuşulmamasını istemişti.”
Eryndor’un sesi sertleşti.
“Artık herkesin sakladığı şeyleri öğrenmek istiyorum.”
Tharion ona yaklaştı.
“Her sırrın bir nedeni vardır, Eryndor. Bazen insanları korumak için saklanırlar.”
“Ya bazen de gerçeği saklamak için?”
Kral bu sözlere cevap vermedi.
Ardından Maerthion’a döndü.
“Bulduğunuz kayıtlar ne söylüyor?”
Yaşlı bilgin haritayı açtı.
“Aetharion’un soyunun, ilk muhafızların eski topluluğuna uzandığına dair işaretler bulduk. Ayrıca kuzeyde, Taşdoruk Dağları’nın ötesinde unutulmuş bir sığınak bulunuyor.”
Tharion’un yüzü gerildi.
“Orası hâlâ duruyor mu?”
Maerthion başını salladı.
“Bilmiyoruz.”
Kral uzun süre haritaya baktı.
“Oraya gitmenizi istemiyorum.”
Eryndor hemen karşılık verdi.
“Fakat gitmemiz gerekiyor.”
“Henüz değil.”
“Majesteleri, kuzeyde askerlerimiz kayboluyor. Mühürler kırılıyor. Babamın geçmişiyle ilgili cevaplar orada olabilir.”
Tharion’un sesi yükseldi.
“Bir kral olarak halkımı korumak zorundayım. Seni bilinmeyen bir tehlikenin içine göndermek, bunu yerine getirmek değildir.”
Eryndor bir adım öne çıktı.
“Ben de korumaya yemin ettiğim insanları kaybetmemek için buradayım.”
İki adam bir süre birbirine baktı.
Sonunda Tharion derin bir nefes aldı.
“Kayıp Karakol’a yapılacak keşif tamamlanmadan başka bir yolculuğa çıkılmayacak. Önce kuzeyde ne olduğunu öğreneceğiz.”
Eryndor itiraz etmedi.
Ancak kararından vazgeçmediği belliydi.
Gece çöktüğünde sarayın yüksek kulelerinden birinde yalnız kalan Morgath, önündeki eski parşömene bakıyordu.
Parşömenin üzerinde gümüş bir ağaç ve onun köklerine işlenmiş yedi işaret bulunuyordu.
Morgath parmaklarını çizimin üzerinde gezdirdi.
“Demek sonunda uyandı.”
Arkasında duran adam sessizce bekliyordu.
“Ne uyandı, efendim?”
Morgath başını kaldırdı.
“Aetharion’un sakladığı şey.”
Adamın yüzünde şaşkınlık belirdi.
“Onun oğlu mu?”
Morgath’ın dudaklarında soğuk bir gülümseme oluştu.
“Eryndor…”
İsmi ağır ağır tekrarladı.
“Babası gibi saklanabileceğini sanıyor.”
“Onu öldürmemizi ister misiniz?”
Morgath parşömeni katladı.
“Hayır. Henüz değil.”
Pencereye yürüdü.
Uzaklarda Silvaren’in kuleleri görünüyordu. Şehir hâlâ ayaktaydı. Krallık hâlâ kendisini güvende sanıyordu.
“Bir insanın geçmişini öğrenmesi, bazen ona güç verir. Bazen de onu kendi geçmişinin esiri yapar.”
Adam başını eğdi.
“Peki ya Eryndor?”
Morgath’ın gözleri karanlığa çevrildi.
“Onun hangi yola gireceğini göreceğiz.”
Bir an sustu.
“Çünkü bazı kapılar anahtarla açılmaz.”
Elini göğsünün üzerine koydu.
“Kanla açılır.”
Aynı gece Eryndor uyuyamadı.
Aetharion’un görüntüsü zihninden çıkmıyordu.
Kanının sana ne söylediğine değil, neyi korumak istediğine kulak ver.
Madalyonu eline aldı.
Ağacın üzerindeki gümüş çizgiler, karanlıkta hafifçe parlıyordu.
Eryndor uzun süre ona baktı.
Sonra metal parçayı madalyonun yanına koydu.
İkisi birbirine yaklaştırıldığında, yüzeylerinde aynı işaret belirdi.
Bir ağaç.
Yedi kök.
Ve köklerin tam ortasında, henüz tamamlanmamış bir mühür.
Eryndor elini çekti.
O anda odanın dışından bir rüzgâr geçti. Pencerenin aralığından içeri giren soğuk hava, mumun alevini eğdi.
Uzaklardan bir fısıltı duyuldu.
“Kan hatırlar…”
Eryndor ayağa kalktı.
“Kim var orada?”
Cevap gelmedi.
Ancak madalyon bir kez daha parladı.
Bu defa ışığın içinde başka bir görüntü belirdi.
Taşdoruk Dağları’nın ardında yükselen karanlık bir kapı…
Kapının üzerinde yedi sembol…
Ve kapının önünde bekleyen, yüzü görünmeyen bir adam.
Eryndor görüntüye doğru uzandı.
Adam başını kaldırdı.
Ardından tek bir cümle duyuldu:
“Geç kaldın, Eryndor.”
Işık söndü.
Oda yeniden karanlığa gömüldü.
Eryndor bir süre hareketsiz kaldı.
Artık biliyordu.
Babası yalnızca bir miras bırakmamıştı.
Yarım kalmış bir savaşın kapısını da ona emanet etmişti.
Ve bu savaş, Silvaren’in düşmanlarıyla başladığı yerde bitmeyecekti.
Çünkü kan, geçmişin hatırasını taşıyabilirdi.
Fakat kaderi belirleyecek olan, o kanı taşıyan kişinin vereceği karardı.
BÖLÜM V SONU

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…