Bölümler 18Şu an: GÜMÜŞ YAYIN SON YEMİNİ
- 1 KÜLLERİN İÇİNDEKİ YANKI917 kelime
- 2 TAHTIN GÖLGESİNDE1.540 kelime
- 3 GÜMÜŞ YAYIN SON YEMİNİ1.254 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 ÖLÜLERİN HATIRLADIĞI1.518 kelime
- 5 KANIN ÖTESİNDEKİ MİRAS1.694 kelime
- 6 YASAKLI SAYFALAR1.515 kelime
- 7 TAŞDORUK’UN SESSİZLİĞİ1.622 kelime
- 8 KAYIP KRALLIĞIN ÇIĞLIĞI2.274 kelime
- 9 SADAKATİN BEDELİ2.281 kelime
- 10 MORGATH’IN GERÇEK YÜZÜ1.442 kelime
- 11 IŞIK AĞACININ ÖLÜMÜ1.972 kelime
- 12 KRALLARIN SON İTTİFAKI1.690 kelime
- 13 AETHARION’UN MİRASI1.567 kelime
- 14 KARANLIĞIN KAPILARI2.418 kelime
- 15 SON MUHAFIZIN YEMİNİ2.498 kelime
- 16 SİLVAREN’İN SON SAVAŞI2.787 kelime
- 17 MÜHRÜN BEDELİ1.959 kelime
- 18 KARANLIĞIN ARDINDAKİ DÜNYA1.643 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gece, Silvaren’in üzerine yeniden çökerken Aelthoria’nın yüksek kulelerinde son nöbetçiler yerlerini alıyordu.
Şehrin sokakları sessizdi. Gündüz boyunca sarayın çevresinde dolaşan askerler, gecenin ilerleyen saatlerinde kapılara ve surlara çekilmişti. Her köşede artan muhafız sayısı, yaklaşan tehlikenin artık yalnızca söylentilerden ibaret olmadığını gösteriyordu.
Ancak Lyrielle’in aklında ne kuzeyden gelen haberler ne de sarayın aldığı önlemler vardı.
Onun düşünceleri çok daha eski bir yerdeydi.
Gümüş Yay’ın ilk kez ellerine verildiği günde.
Yıllar önce, henüz genç bir muhafız adayıyken, kendisine öğretilen ilk şey iyi nişan almak olmamıştı. Ona önce beklemeyi öğretmişlerdi. Çünkü bir okçunun en büyük gücü, ne zaman ok atacağını bilmesiydi. Bir muhafızın gerçek gücü ise neyi korumaya değer gördüğünü anlayabilmesiydi.
Lyrielle, bu sözleri hiçbir zaman unutmamıştı.
Fakat artık bildiği her şeyin sınandığı bir döneme giriyordu.
Sarayın dış avlusundan ayrılarak eski muhafızların kullandığı taş koridora yöneldi.
Burası diğer bölümlere göre daha sessizdi. Duvarlarda geçmişte görev yapmış muhafızların isimleri kazılıydı. Bazı yazılar zamanla silinmiş, bazıları ise taşın içine neredeyse görünmez hâle gelmişti.
Koridorun sonunda, üzerinde gümüş işlemeler bulunan ağır bir kapı vardı.
Lyrielle elini kapının ortasındaki sembole koydu.
Kapı yavaşça açıldı.
İçeride küçük fakat yüksek tavanlı bir oda bulunuyordu. Duvarların çevresinde eski silahlar, kırılmış kalkanlar ve kadim muhafızların kullandığı eşyalar sergileniyordu.
Odanın tam ortasında ise taş bir kaide yükseliyordu.
Lyrielle kaidenin önünde durdu.
Gümüş Yay elindeydi.
Yayın yüzeyine işlenmiş ince çizgiler, mum ışığında belli belirsiz parlıyordu. Üzerindeki semboller, Silvaren’in bilinen yazı sisteminden çok daha eskiydi. Bu sembollerin anlamı, nesiller boyunca muhafızlardan muhafızlara aktarılmıştı.
Lyrielle parmaklarını yayın üzerinde gezdirdi.
“Ne zamandır bana cevap vermiyorsun?” diye fısıldadı.
Odanın sessizliği değişmedi.
Yayı kaidenin üzerine bıraktı ve gözlerini kapattı.
Bir anlığına zihninde eski bir görüntü canlandı.
Kendisine öğretilen yemin…
Bir muhafızın görevi, yalnızca kralları korumak değildi. Tahtlar değişir, krallar ölür, şehirler yıkılırdı. Ancak muhafızların koruması gereken şey, bütün bunların ötesindeydi.
Silvaren’in özü.
Lyrielle gözlerini açtı.
“Ya koruduğumuz şey çoktan değiştiyse?”
Bu kez cevap, kendi içinden gelmedi.
Kapının ardından bir ayak sesi duyuldu.
“Yalnızca eski eşyalarla konuştuğunu düşünüyordum.”
Lyrielle arkasını döndü.
Maerthion kapının eşiğinde duruyordu.
“Burada ne arıyorsun?” diye sordu Lyrielle.
“Seninle konuşmam gereken bir konu var.”
Maerthion içeri girdi. Bakışları doğrudan Gümüş Yay’a yöneldi.
“Onu yeniden kullandın mı?”
“Hayır.”
“Neden?”
Lyrielle bir süre düşündü.
“Çünkü neye karşı kullanacağımı bilmiyorum.”
Yaşlı bilgin ağır adımlarla kaideye yaklaştı.
“Bu iyi bir cevap.”
Lyrielle kaşlarını çattı.
“İyi mi?”
“Bir silahın neye karşı kullanılacağını bilmeden onu kaldırmak, bazen düşmanından daha fazla zarar verir.”
Maerthion yayın üzerindeki sembollere baktı.
“Bu silah sıradan bir muhafızın taşıyabileceği bir eşya değildir. Onunla birlikte gelen bir sorumluluk var.”
“Bu sorumluluğu biliyorum.”
“Öyle olduğunu umuyordum.”
Lyrielle’in yüzü sertleşti.
“Yeminimi sorgulamak için burada değilsen, ne söyleyeceksen söyle.”
Maerthion bir süre sustu.
Ardından sesini alçalttı.
“Kadim Işık Ağacı’nın çevresindeki denge bozuluyor. Kuzeyden gelen karanlık, bildiğimiz hiçbir büyüye benzemiyor. Eryndor’un yaşadığı değişim de bununla bağlantılı olabilir.”
Lyrielle’in bakışları keskinleşti.
“Eryndor’a ne oldu?”
“Henüz bilmiyorum.”
“Bilmediğin şeyleri neden birbirine bağlıyorsun?”
“Çünkü bazı olaylar, aynı anda gerçekleştiğinde tesadüf olmaktan çıkar.”
Maerthion ona yaklaştı.
“Bir şey daha var. Eski kayıtlarda Gümüş Yay’ın taşıyıcısına ilişkin bir ifade bulunuyor.”
Lyrielle bekledi.
“Ne ifadesi?”
Maerthion ağır ağır konuştu:
“Son ışık söndüğünde, son ok karanlığın kalbine gönderilecek. Fakat o oku bırakan el, geri dönüş yolunu bir daha bulamayacak.”
Lyrielle’in yüzündeki ifade değişti.
“Bu bir kehanet mi?”
“Belki.”
“Yoksa eski bir muhafızın uydurduğu korku hikâyesi mi?”
Maerthion cevap vermedi.
Lyrielle yayı eline aldı.
“Ben kehanetlere göre yaşamam.”
Yaşlı bilgin başını salladı.
“Umarım kader de seninle aynı fikirde olur.”
Ertesi sabah, Aelthoria’nın doğu surlarında rüzgâr sert esiyordu.
Lyrielle surların en yüksek noktasına çıkmış, şehrin dışındaki ormanları izliyordu. Ağaçların arasından geçen sis, güneşin ışığını kesiyor; uzak tepeleri neredeyse görünmez hâle getiriyordu.
Yanına gelen Eryndor’un ayak seslerini duydu.
“Burada olduğunu tahmin etmiştim.”
Lyrielle başını çevirmedi.
“Artık insanların nerede olduğunu tahmin etmekte oldukça başarılısın.”
Eryndor hafifçe gülümsedi.
“Senin nerede olacağını tahmin etmek zor değil.”
Bir süre yan yana durdular.
Eryndor, Lyrielle’in omzundaki yayı fark etti.
“Onu yeniden kuşanmışsın.”
“Uzun zamandır bu kadar ağır hissetmemiştim.”
“Bir silahın ağırlığı değişmez.”
“Taşıyan kişinin değiştiğini hiç düşündün mü?”
Eryndor cevap vermedi.
Lyrielle ona döndü.
“Maerthion seninle konuştu mu?”
“Konuştu.”
“Ne söyledi?”
“Her zamanki gibi çok şey anlattı ama cevap vermekten kaçındı.”
Lyrielle kısa bir tebessüm etti.
“Bu konuda hiç değişmeyecek.”
Eryndor’un yüzü yeniden ciddileşti.
“Bir şey mi oldu?”
Lyrielle bir süre tereddüt etti.
Sonunda Maerthion’un anlattığı eski ifadeyi aktardı.
Eryndor dikkatle dinledi.
“Son ışık söndüğünde…”
“Devamını duydun.”
“Bu sözler seni korkuttu mu?”
Lyrielle gözlerini uzaklara çevirdi.
“Korku, bir muhafızın taşıdığı en ağır yük değildir. Asıl ağır olan, bir gün verdiğin yeminin seni sevdiğin insanlarla karşı karşıya getirebileceğini bilmektir.”
Eryndor ona baktı.
“Bir gün böyle bir seçim yapmak zorunda kalırsan?”
Lyrielle gözlerini onun gözlerine çevirdi.
“Yeminimi yerine getiririm.”
Eryndor başını hafifçe eğdi.
“Öyleyse umarım hiçbir zaman böyle bir seçim yapmak zorunda kalmazsın.”
Lyrielle bu kez gülümsedi.
“Umarım sen de bir gün her şeyi tek başına taşımak zorunda olmadığını öğrenirsin.”
Eryndor’un yüzündeki ifade değişti.
“Birileri karar vermek zorunda.”
“Karar vermek başka, herkesin kaderini kendi omuzlarına yüklemek başka.”
Bu sözler Eryndor’u düşündürdü.
Tam cevap vereceği sırada surların aşağısından bir muhafızın sesi yükseldi.
“Komutanım!”
İkisi de aynı anda döndü.
Merdivenlerden hızla çıkan genç asker, soluk soluğa yanlarına ulaştı.
“Kuzey karakollarından haber geldi.”
Eryndor’un yüzü sertleşti.
“Ne haberi?”
“Askerî birliklerimizden biri kayıp. Gece devriyesine çıkan altı muhafızdan hiçbir iz bulunamamış.”
Lyrielle yayı omzundan indirdi.
“Cesetleri bulundu mu?”
Asker başını iki yana salladı.
“Hayır. Ancak karakolun çevresindeki bütün ağaçların gövdelerinde aynı işaret varmış.”
Eryndor bir adım yaklaştı.
“Hangi işaret?”
Asker yutkundu.
“Ortası yarılmış bir daire. İşaretin çevresindeki taşlar da siyaha dönmüş.”
Lyrielle ile Eryndor birbirlerine baktılar.
Maerthion’un gösterdiği mühür…
Aynı sembol.
Eryndor’un eli kılıcının kabzasına gitti.
“Bu haberi kral da biliyor mu?”
“Evet, efendim. Acil toplantı emri verildi.”
Eryndor kuzeye baktı.
Ormanların üzerinde ince bir sis tabakası yükseliyordu.
“Altı muhafız…” diye fısıldadı Lyrielle.
Eryndor ona döndü.
“Bu kez yalnızca haber beklemeyeceğiz.”
“Ne yapmayı düşünüyorsun?”
“Kayıp karakola gideceğiz.”
Lyrielle başını salladı.
“Öyleyse ben de geliyorum.”
Eryndor itiraz etmedi.
Gece yeniden çöktüğünde Lyrielle eski muhafızlar odasına döndü.
Gümüş Yay’ı kaideden aldı. Yayın kirişine parmaklarını yerleştirdiğinde, yüzeyindeki semboller hafifçe ışıldadı.
İlk kez, bu ışığın yalnızca bir yansıma olmadığını hissetti.
Odanın içindeki hava değişti.
Duvarlardaki eski silahlar hafifçe titredi. Kaidenin üzerinde ince bir gümüş çizgi belirdi ve çizgi, taşın ortasında küçük bir sembole dönüştü.
Lyrielle nefesini tuttu.
Sembol, Maerthion’un gösterdiği siyah mühürle aynı şekle sahipti.
Ancak onun ortasındaki çatlak farklıydı.
Gümüş Yay’ın üzerinde beliren çizgi, karanlık sembolü ikiye ayırıyor; sanki mühürlenmiş bir şeyin karşısında duruyordu.
Lyrielle bir adım geri çekildi.
“Demek bu yüzden…”
Sözlerini tamamlayamadı.
Çünkü artık bir şeyden emindi.
Gümüş Yay yalnızca bir silah değildi.
Bir zamanlar Silvaren’i korumak için yapılmış, unutulmuş bir yeminin son parçasıydı.
Yayı omzuna yerleştirdi.
Ardından odanın ortasında durarak başını eğdi.
“Silvaren’in ışığı için…”
Sesi taş duvarlarda yankılandı.
“Kadim yeminin hatırası için…”
Bir an durdu.
Gözlerini kaldırdı.
“Ve korumaya yemin ettiğim herkes için.”
Yayın üzerindeki gümüş çizgiler bir kez daha parladı.
“Son okumu bırakana kadar görevimden dönmeyeceğim.”
O anda odadaki ışık söndü.
Ancak Lyrielle’in elindeki yay karanlığın içinde parlamaya devam etti.
Aynı gece, Silvaren’in kuzeyindeki ormanların derinliklerinde, terk edilmiş bir taş yapının önünde altı askerî kalkan yan yana duruyordu.
Kalkanların üzerindeki kraliyet armaları çamurla kaplanmıştı.
Yakınlarında ne bir savaş izi ne de bir kan damlası vardı.
Yalnızca toprağın üzerinde uzanan siyah çizgiler bulunuyordu.
Ormanın daha derinlerinde bir ses duyuldu.
Önce belli belirsizdi.
Ardından taşların arasından yükselen bir fısıltıya dönüştü.
“Yeminler…”
Ses bir kez daha yankılandı.
“Yeminler, karanlığın karşısında ne kadar dayanabilir?”
Ağaçların arasındaki gölgeler hareket etti.
Ve görünmeyen bir el, yerde duran kalkanlardan birini yavaşça çevirdi.
Kalkanın arkasına tek bir işaret kazınmıştı.
Ortası yarılmış bir daire.
Gümüş Yay’ın üzerindeki sembolün aynısı.
Silvaren’in muhafızları artık yalnızca bir düşmanla savaşmıyordu.
Kendi yeminlerinin gerçek anlamıyla yüzleşmeye hazırlanıyorlardı.
BÖLÜM III SONU
Bölüm etkileşimi
