SİLVAREN GÜNLÜKLERİ  Karanlığın Mührü kitap kapağı

18. bölüm / 18

KARANLIĞIN ARDINDAKİ DÜNYA

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: KARANLIĞIN ARDINDAKİ DÜNYA

Silvaren’in son kulesi, gecenin karanlığında ağır ağır eğildi.
Taş duvarları önce çatladı, ardından temellerinden koparak aşağıya doğru çöktü. Yıkıntıların arasından yükselen toz bulutu, şehrin üzerine çökmüş kızıl gökyüzünü örttü. Bir zamanlar kralların hüküm sürdüğü, muhafızların yemin ettiği, Kadim Işık Ağacı’nın gölgesinde nesillerin yaşadığı Silvaren artık kendi ağırlığı altında parçalanıyordu.
Eryndor, sarayın dışındaki yüksek basamaklarda duruyordu.
Kılıcı elindeydi ama artık ışık saçmıyordu. Göğsünde taşıdığı madalyon yoktu. Aetharion’dan kalan son hatıra, İlk Kök’ün yanında mühürle birlikte kalmıştı.
Arkasında Lyrielle, Maerthion ve Daren vardı. Birkaç düzine asker, yaralıları taşıyor; hayatta kalan sivilleri batı yoluna yönlendiriyordu.
Önlerinde ise yıkılmakta olan bir krallık uzanıyordu.
“Ne kadar zamanımız var?” diye sordu Lyrielle.
Maerthion, asasını yere dayadı. Gözlerini ufuktaki çatlağa dikmişti.
“Bunu hesaplayamıyorum. Şehrin altındaki mühürler kapanmadı. Yedinci yemin, ilk kapıyı durdurdu ama diğer tarafta açılan şeyi geri gönderemedi.”
“Bir dünya…” diye mırıldandı Daren.
Maerthion başını salladı.
“Bir dünyanın gölgesi. Belki de kendisi.”
Eryndor, ufuktaki yabancı ışığa baktı.
Kızıl gökyüzünün ardında, Silvaren’in göklerine ait olmayan bir manzara beliriyordu. Siyah dağların üzerinde iki soluk ay asılıydı. Dağların arasından yükselen mavi sisler, gökyüzüne doğru akıyor; uzakta, havada asılı duran devasa taş parçalarının üzerinde bilinmeyen kuleler parlıyordu.
Orada güneş yoktu.
Yine de karanlık değildi.
“Bu yer neresi?” diye sordu Eryndor.
Maerthion’un cevabı gecikti.
“Bilmiyorum. Eski kayıtlarda böyle bir dünyadan söz edilmez. Ama bir şeyden eminim…”
“Ne?”
“Bu dünya buraya kendiliğinden gelmedi.”
Eryndor’un bakışları sertleşti.
“Morgath.”
Maerthion cevap vermedi.
Batı yolunda ilerleyen kalabalık, her sarsıntıda sendeleyerek duruyordu.
Daren, askerleri iki gruba ayırmış; yaralıların taşınmasını düzenliyordu. Kendi yarası yeniden açılmıştı fakat bunu kimseye belli etmiyordu.
Lyrielle, kalabalığın gerisinde yürüyordu. Gümüş Yay’ı elindeydi. Yayın üzerindeki eski işaretler artık eskisi gibi parlamıyordu. Kadim Işık Ağacı’nın ölümünden sonra onun gücü de azalmıştı.
Bir çocuk, annesinin elini bırakıp Lyrielle’in yanına yaklaştı.
“Şehrimize geri dönecek miyiz?”
Lyrielle diz çöktü.
Çocuğun yüzü toz içindeydi. Gözlerinde korkudan çok, anlamaya çalıştığı bir şey vardı.
“Bilmiyorum,” dedi Lyrielle.
“Evimiz orada.”
Lyrielle çocuğun saçlarını okşadı.
“Biliyorum.”
“Evimiz olmadan nereye gideceğiz?”
Lyrielle bir an sustu. Sonra çocuğun elini annesinin eline bıraktı.
“Birlikte olduğunuz sürece, yeniden bir ev kurabilirsiniz.”
Çocuk annesine sarıldı.
Lyrielle ayağa kalktığında Eryndor’un kendisine baktığını gördü.
“Bunu gerçekten yapabileceğimize inanıyor musun?” diye sordu.
Eryndor, arkasındaki yıkılan şehre döndü.
“İnanmak zorundayız.”
“Silvaren’i kaybettik.”
“Evet.”
“Kadim Işık Ağacı’nı kaybettik. Sarayı, surları, krallığın büyük bölümünü…”
“Biliyorum.”
Lyrielle ona yaklaştı.
“Peki ya biz?”
Eryndor ilk kez cevap vermekte zorlandı.
Bir zamanlar ne için savaştığını biliyordu. Babasının mirası, muhafızların yemini, İlk Kök ve Silvaren’in geleceği… Her şeyin bir anlamı vardı.
Şimdi ise önlerinde yalnızca bilinmeyen bir yol duruyordu.
“Biz hâlâ buradayız,” dedi sonunda. “Şimdilik bunun yeterli olması gerekiyor.”
Gece ilerledikçe gökyüzündeki yabancı ışık büyüdü.
Silvaren’in merkezinde, Kadim Işık Ağacı’nın bulunduğu meydanın altında yeni bir yarık açıldı. Yıkıntıların arasından yükselen mavi ışık, şehrin bütün sokaklarını aydınlattı.
Maerthion bunu gördüğünde yürümeyi bıraktı.
“Hayır…”
Eryndor ona döndü.
“Ne oldu?”
“İlk Kök’ün bulunduğu yer.”
“Yedinci yemin tamamlandı. Mühür kapandı.”
“Evet. Ama mühür yalnızca İlk Kök’ün gücünün ele geçirilmesini engelliyor. Onun köklerinin uzandığı bütün yolları yok etmiyor.”
“Ne demek istiyorsun?”
Maerthion, uzaklardaki ışığı gösterdi.
“İlk Kök yalnızca Silvaren’de büyümemişti. Onun kökleri, varoluşun derinliklerine uzanıyordu. Bizim dünya dediğimiz yer, belki de çok daha büyük bir ağacın yalnızca bir dalıydı.”
Daren kaşlarını çattı.
“Yani başka dünyalar da mı var?”
“Vardı,” dedi Maerthion. “Ama aralarındaki yollar kapatılmıştı. Şimdi biri yeniden açıldı.”
Eryndor’un zihninde Morgath’ın son sözleri yankılandı:
Benim başlattığım şey artık yalnızca bu kapının ardında değil.
“Orada ne var?” diye sordu.
Maerthion’ın gözleri karanlığa çevrildi.
“Bilmiyorum. Fakat Morgath oraya geçtiyse, onu bulmamız gerekecek.”
“Onu bulacağız.”
“Eryndor, oraya gitmek Silvaren’den ayrılmak demek. Geri dönüş yolu olmayabilir.”
Eryndor, hayatta kalan insanlara baktı.
“Silvaren artık bize sığınak olamıyor. Onları burada bırakamayız.”
Maerthion başını eğdi.
“Öyleyse yolculuk yeniden başlıyor.”
Tam o sırada geriden bir ses yükseldi.
“Eryndor!”
Daren koşarak yanlarına geldi.
“Batı geçidinden gelenler arasında kralın muhafızlarından biri var. Tharion’u taşıyanlar onu kaybetmiş.”
Eryndor’un yüzü değişti.
“Nerede?”
“Şehrin dışındaki taş köprünün yakınında. Sedyeyi bırakmak zorunda kalmışlar. Köprü çökerken…”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Onu bulacağız.”
Lyrielle hemen arkasından yürümeye başladı.
Maerthion engel olmak istedi.
“Zamanımız yok.”
“Bir kralı orada bırakmayacağım.”
“Eryndor, köprü artık yok.”
“Öyleyse yıkıntıların arasında arayacağız.”
Taş köprü, iki yakanın arasına uzanan devasa bir kemerdi. Şimdi ise ortasından kopmuş, parçaları derin bir uçurumun içine düşmüştü.
Eryndor ve Lyrielle, yıkıntıların arasında ilerledi. Daren, geride kalan askerlerle birlikte onları takip ediyordu.
Bir süre sonra taşların altında bir el gördüler.
Eryndor koşarak yanına gitti.
“Majesteleri!”
Tharion, büyük bir taşın altında kalmıştı. Nefes alıyordu ama bilinci kapalıydı. Eryndor ve Daren taşı kaldırmaya çalıştı. Lyrielle de yardım etti.
Sonunda kralı çıkardılar.
Tharion gözlerini araladı.
“Eryndor…”
“Buradayım.”
“Şehir?”
Eryndor sustu.
Kral cevabı anlamıştı.
“Düştü mü?”
“Evet, Majesteleri.”
Tharion gözlerini kapattı. Bir süre yalnızca nefesini dinlediler.
“Öyleyse…” dedi güçlükle. “Artık kral değilim.”
Eryndor başını salladı.
“Silvaren’in halkı hâlâ size ihtiyaç duyuyor.”
“Bir krallığı olmayan kral neye hükmeder?”
“İnsanlarına.”
Tharion, Eryndor’un yüzüne baktı.
“Baban da böyle konuşurdu.”
Eryndor’un bakışları uzaklaştı.
“Aetharion’u tanıdığınızda… onu kurtarabileceğinizi düşündünüz mü?”
Tharion uzun süre cevap vermedi.
“Evet. Ama bazı insanlar, kendilerinden büyük bir şeyi korumak için yaşarlar. Bazen bunun bedelini hayatlarıyla öderler.”
“Ben de aynı hatayı yapmak istemiyorum.”
“Bu bir hata değildi, Eryndor. Yalnızca ağır bir bedeldi.”
Tharion elini onun koluna koydu.
“Şimdi halkını koru. Bir tahta, bir tacın ya da eski bir krallığın değil… İnsanların lideri ol.”
Eryndor başını eğdi.
“Size söz veriyorum.”
Tharion’un gözleri yeniden kapandı.
Bu kez Eryndor onun nefesini duyabiliyordu.
Kral yaşıyordu.
Şafak sökmeye yaklaşırken hayatta kalanlar, Silvaren’in batısındaki yüksek düzlükte toplandı.
Aralarında askerler, çocuklar, yaşlılar ve yaralılar vardı. Bazıları ailelerini kaybetmişti. Bazıları evlerini. Bazıları ise geride bırakacak hiçbir şeyi kalmadığı için sessizce yere oturmuştu.
Eryndor kalabalığın önüne çıktı.
Üzerindeki zırh parçalanmış, pelerini yanmıştı. Yüzündeki yorgunluk saklanamayacak kadar belirgindi.
“Silvaren halkı!”
Sesler yavaş yavaş kesildi.
“Bugün bir krallığı kaybettik. Evlerimizi, surlarımızı, sarayımızı… Bir zamanlar bizi koruduğunu düşündüğümüz her şeyi geride bırakıyoruz.”
Kalabalıktan ağlayan bir kadın yükseldi.
Eryndor devam etti.
“Size Silvaren’i yeniden kuracağımıza dair kolay bir söz vermeyeceğim. Çünkü önümüzde ne olduğunu bilmiyorum. Nereye gideceğimizi, neyle karşılaşacağımızı, bu yolun bizi nereye götüreceğini bilmiyorum.”
Bir an durdu.
“Ama bildiğim bir şey var. Silvaren yalnızca taşlardan ve duvarlardan ibaret değildi. Onu Silvaren yapan sizdiniz. Birbiriniz için savaşan askerler, çocuklarını koruyan anneler, yaralıları taşıyan insanlar, korkmalarına rağmen yanımızdan ayrılmayan dostlarımız…”
Eryndor’un sesi sertleşti.
“Bir şehir yıkılabilir. Bir taç kaybolabilir. Bir ağaç ölebilir. Ama bir halk, yaşama iradesini kaybetmediği sürece yok olmaz.”
Daren başını kaldırdı.
Lyrielle, Eryndor’un yanında durdu.
Maerthion asasını yere vurdu.
“Öyleyse nereye gideceğiz?” diye sordu yaşlı bir adam.
Eryndor, ufuktaki yabancı ışığa baktı.
“Henüz bilmediğimiz bir yere.”
“Orada ne var?”
“Bilmiyorum.”
“Ya bizi bekleyen şey düşmansa?”
Eryndor kılıcını kınına yerleştirdi.
“Öyleyse karşısında birlikte duracağız.”
Kalabalıkta ilk kez bir hareketlilik başladı.
Bir asker, kalkanını kaldırdı. Ardından bir başkası. Daren kılıcını göğe uzattı. Lyrielle, Gümüş Yay’ını omzuna aldı.
Silvaren’in son muhafızları, krallıklarının yıkıntıları önünde yeniden bir araya gelmişti.
Yolculuk başladığında gökyüzünde iki ay görünüyordu.
Biri kızıl, diğeri soluk maviydi.
Eryndor, Maerthion ve Lyrielle, kalabalığın önünde ilerliyordu. Daren, askerleri düzenli tutuyor; Tharion ise sedyede taşınıyordu.
Bir süre sonra önlerinde devasa bir yarık belirdi.
Bu, Silvaren’de açılan kapılara benzemiyordu. Kenarları karanlık değildi. Mavi ve gümüş ışıklar, görünmeyen bir rüzgârın içinde dönerek bir geçit oluşturuyordu.
Öte tarafta başka bir gökyüzü vardı.
Siyah dağlar, havada asılı duran kayalar ve uzaklarda yükselen kuleler…
Eryndor geçidin önünde durdu.
Maerthion eski yazılardan birini hatırlamaya çalışıyordu.
“Bir zamanlar muhafızların arasında bir anlatı vardı,” dedi. “İlk Kök’ün bütün dünyaları birbirine bağladığını söylerdi. Her dal bir dünya, her kök bir geçitti. Bizim dünyamızın dışına çıkmak imkânsız kabul edilirdi.”
“Demek yanılmışlar,” dedi Lyrielle.
“Hayır. Belki de yalnızca unutmuşlardı.”
Eryndor, geçidin ötesine baktı.
Uzakta bir kulede ışık yandı.
Ardından bir diğeri.
Sonra üçüncüsü…
Bir süre sonra bütün şehir aydınlandı.
Lyrielle yayını kavradı.
“Bizi gördüler.”
Maerthion’un yüzü gerildi.
“Hayır.”
“Ne demek hayır?”
Yaşlı bilge, kulelerin üzerindeki işaretleri seçmeye çalıştı.
“Onlar bizi görmüyor. Bizi bekliyorlar.”
Geçidin diğer tarafında, siyah taşlardan yapılmış büyük bir salon vardı.
Salonun ortasında, yüzlerce yıllık bir taht duruyordu. Tahtın arkasındaki duvarda, dalları gökyüzüne uzanan devasa bir ağaç kabartması işlenmişti.
Tahtta oturan kişi başını kaldırdı.
Önünde diz çökmüş bir gölge vardı.
“Silvaren düştü,” dedi gölge.
Tahtta oturan kişi cevap vermedi.
“Yedinci mühür tamamlandı. Morgath diğer tarafa geçti.”
“Eryndor?”
“Hayatta.”
Tahtta oturan kişi yavaşça ayağa kalktı.
“Öyleyse Aetharion’un soyu hâlâ devam ediyor.”
“Onları karşılamamızı ister misiniz?”
Adam, duvardaki ağaç kabartmasına baktı.
“Hayır. Henüz değil.”
Ardından salonun yüksek penceresinden dışarıya baktı.
Uzaklarda mavi ışıklı geçit açılıyordu.
“Bırakın gelsinler. Bu dünyada onların bilmediği kurallar var.”
Bir süre sustu.
Sonra ekledi:
“Ve burada, muhafızların yeminleri hiçbir zaman unutulmadı.”
Eryndor geçitten ilk adımı attığında arkasında Silvaren’in son görüntüsü kaldı.
Yıkılmış kuleler, kızıl gökyüzü ve karanlığa gömülen toprak…
Bir zamanlar evi olan dünya, artık gerideydi.
Lyrielle onun yanına geldi.
“Hazır mısın?”
Eryndor cevap vermeden önce bir kez daha arkasına baktı.
“Hayır.”
Lyrielle hafifçe gülümsedi.
“Güzel. Çünkü ben de değilim.”
Eryndor ilk kez yorgunluğunun arasında küçük bir tebessüm gösterdi.
Ardından önlerine döndü.
“Öyleyse birlikte öğreniriz.”
Maerthion geçitten geçerken asasının ucundaki taş aniden parladı. Yaşlı bilge durdu. Taşın üzerinde, daha önce hiç görmediği bir sembol belirmişti.
Yedi kök…
Ve onların üzerinde tek bir göz.
Maerthion’un yüzü bembeyaz oldu.
“Bu işaret…”
Eryndor ona döndü.
“Nedir?”
Maerthion cevap vermedi. Çünkü aynı anda, geçidin diğer tarafındaki kulelerden büyük bir çan sesi yükseldi.
Bir kez.
İki kez.
Üç kez…
Uzak şehirdeki bütün kapılar açıldı.
Ve siyah zırhlı askerler, geçidin önünde sıralandı.
Eryndor kılıcını kavradı.
Önlerinden yaşlı bir adam çıktı. Uzun, koyu renkli bir pelerin giyiyordu. Başında taç yoktu ama çevresindekiler onun önünde eğiliyordu.
Adam, Eryndor’a baktı.
“Silvaren’in son muhafızı…”
Eryndor cevap vermedi.
Adam bir adım yaklaştı.
“Uzun zamandır yolunu bekliyorduk.”
“Sen kimsin?”
Adamın yüzünde soğuk bir tebessüm belirdi.
“Ben, sizin dünyanızdan çok önce var olan bir krallığın son hükümdarıyım.”
Bir an durdu.
“Ve senin babanın buraya hiç gelmemesi gereken bir sırrı vardı.”
Eryndor’un eli kılıcının kabzasında sıkılaştı.
“Aetharion’u nereden tanıyorsun?”
Adamın bakışları, Eryndor’un yüzünden göğsündeki boşluğa kaydı.
“Çünkü oğlum…” dedi. “Baban, bu dünyadan bir şeyi çaldı.”
Uzakta, iki ayın arasında siyah bir yıldırım çaktı.
Ve yeni dünyanın kapıları kapandı.
SİLVAREN DÜŞMÜŞTÜ.
FAKAT HİKÂYE BİTMEMİŞTİ.
Çünkü karanlığın ardında, çok daha eski bir savaş bekliyordu.
II. CİLT SONU

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…