Bölümler 18Şu an: IŞIK AĞACININ ÖLÜMÜ
- 1 KÜLLERİN İÇİNDEKİ YANKI917 kelime
- 2 TAHTIN GÖLGESİNDE1.540 kelime
- 3 GÜMÜŞ YAYIN SON YEMİNİ1.254 kelime
- 4 ÖLÜLERİN HATIRLADIĞI1.518 kelime
- 5 KANIN ÖTESİNDEKİ MİRAS1.694 kelime
- 6 YASAKLI SAYFALAR1.515 kelime
- 7 TAŞDORUK’UN SESSİZLİĞİ1.622 kelime
- 8 KAYIP KRALLIĞIN ÇIĞLIĞI2.274 kelime
- 9 SADAKATİN BEDELİ2.281 kelime
- 10 MORGATH’IN GERÇEK YÜZÜ1.442 kelime
- 11 IŞIK AĞACININ ÖLÜMÜ1.972 kelime · Okuduğun bölüm
- 12 KRALLARIN SON İTTİFAKI1.690 kelime
- 13 AETHARION’UN MİRASI1.567 kelime
- 14 KARANLIĞIN KAPILARI2.418 kelime
- 15 SON MUHAFIZIN YEMİNİ2.498 kelime
- 16 SİLVAREN’İN SON SAVAŞI2.787 kelime
- 17 MÜHRÜN BEDELİ1.959 kelime
- 18 KARANLIĞIN ARDINDAKİ DÜNYA1.643 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Silvaren’e giden yol, eskiden olduğu gibi değildi.
Bir zamanlar yolcuların dinlenmek için durduğu yeşil vadiler, şimdi kül rengi bir sessizliğe gömülmüştü. Ağaçların dalları kurumuş, dere yatakları çamurla dolmuş, taşların üzerinde ince siyah damarlar belirmişti. Gökyüzü günlerdir güneşi göstermiyordu.
Eryndor, grubun önünde yürüyordu.
Arkasında Lyrielle, Maerthion ve yaralı askerler ilerliyordu. Daren’in omzundaki yara hâlâ kapanmamıştı. Buna rağmen genç asker, geride kalmamak için her adımda kendini zorluyordu.
Eryndor bir tepenin üzerine çıktığında durdu.
Uzakta Aelthoria’nın kuleleri görünüyordu.
Fakat şehrin üzerinde yükselen ışık, olması gereken renkte değildi.
Kadim Işık Ağacı’nın dallarından yayılan altın parıltı, yerini solgun ve titrek bir ışığa bırakmıştı.
Lyrielle yanına geldi.
“Bir şey olmuş.”
Maerthion, ağacın bulunduğu yöne baktı. Yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Hayır…”
Eryndor ona döndü.
“Ne oldu?”
Yaşlı bilge cevap vermedi. Asasını yere dayadı, gözlerini kapattı ve uzun süre öylece kaldı.
Sonra gözlerini açtı.
“Ağaç bizi çağırıyor.”
“Bizi mi?”
“Hayır, Eryndor. Seni.”
Aelthoria’da korku çoktan yayılmıştı.
Şehrin sokakları askerlerle doluydu. Halk, evlerinin kapılarına işaretler çiziyor, yaşlılar çocuklarını meydanlardan uzak tutuyordu. Sarayın önündeki muhafızlar, kimsenin Kadim Işık Ağacı’na yaklaşmasına izin vermiyordu.
Kral Tharion, sarayın yüksek balkonundan şehri izliyordu.
Yanında duran komutan, başını eğerek konuştu.
“Majesteleri, kuzey surlarında üç karakolla bağlantımız kesildi. Orman sınırındaki birlikler geri çekiliyor. Ayrıca ağacın köklerinden gelen ışık her geçen saat azalıyor.”
Tharion gözlerini ağaçtan ayırmadı.
“Maerthion nerede?”
“Eryndor’la birlikte şehre yaklaşıyorlar.”
Kral derin bir nefes aldı.
“Öyleyse hâlâ bir umudumuz var.”
Komutan tereddüt etti.
“Majesteleri, halk arasında söylentiler yayılıyor. Bazıları ağacın öleceğini söylüyor.”
Tharion yavaşça ona döndü.
“Bir kral, halkının korkusunu büyütmek için tahta oturmaz. Şehirdeki bütün birlikleri ağacın çevresine yerleştirin. Kimse izinsiz yaklaşmayacak.”
“Emredersiniz.”
Komutan uzaklaşırken Tharion yeniden ağaca baktı.
Dalların arasından bir ışık koptu.
Yere düşmedi.
Havada bir süre asılı kaldı ve sonra karanlığın içinde kayboldu.
Kral ilk kez, tahtının kendisini koruyamayacağını hissetti.
Eryndor ve beraberindekiler akşam karanlığında şehre ulaştılar.
Tharion onları sarayın girişinde karşıladı. Kralın yüzü yorgundu. Saçları daha da ağarmış, gözlerinin altındaki çizgiler derinleşmişti.
“Döndün,” dedi.
Eryndor başını eğdi.
“Dönmek zorundaydım.”
Tharion, Maerthion’a baktı.
“Eldharyn’de ne buldunuz?”
Maerthion cevap vermeden önce Eryndor konuştu.
“Arvandor’u gördük. Geçmişte yapılan hataları öğrendik. Morgath’ın yalnızca mührü kırmak istemediğini de biliyoruz.”
“Ne istiyor?”
“Kadim gücü kendi iradesine bağlamak.”
Tharion’un yüzü karardı.
“İlk Kök…”
Maerthion başını salladı.
“Evet. Ve bunun için ağaca ulaşması gerekiyor.”
Kral bir süre sustu.
“Öyleyse neden hâlâ buradayız? Ağacı korumak için ne gerekiyorsa yapacağız.”
Eryndor ona baktı.
“Majesteleri, mesele yalnızca ağacı korumak değil. Morgath onun gücünü içeriden çürütüyor. Köklerine ulaşmış durumda.”
“Bunu nasıl durdurabiliriz?”
Maerthion yaşlı ellerini birbirine kenetledi.
“Yedinci yeminin ne olduğunu bilmeden ağacın özünü koruyamayız.”
Tharion sertçe karşılık verdi.
“Her şeyin bir yemine, bir kehanete, bir eski yazıta bağlanmasından yoruldum. Silvaren’in askerleri var. Orduları var. Kralı var.”
Eryndor’un sesi sakindi.
“Ve artık onları koruyan ışık zayıflıyor.”
Bu sözden sonra kimse konuşmadı.
Çünkü gerçek, söylenmesiyle değişmiyordu.
Gece yarısına doğru Kadim Işık Ağacı’nın çevresinde toplandılar.
Ağacın gövdesi, yüzyıllardır olduğu gibi göğe yükseliyordu. Fakat kabuğunun üzerinde siyah çatlaklar vardı. Köklerin arasından çıkan altın ışık, yer yer kızıl bir karanlıkla kesiliyordu.
Lyrielle yayını eline aldı.
Gümüş Yay’ın telleri kendi kendine titremeye başladı.
“Burada bir şey var.”
Maerthion ağacın gövdesine yaklaştı.
“Bu çatlaklar dışarıdan açılmamış.”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“İçeriden mi?”
“Evet.”
Yaşlı bilge, ağacın kabuğuna dokundu. Bir anda elini geri çekti. Parmaklarının ucunda siyah bir iz belirmişti.
“Bu, eski mühürden geliyor.”
Eryndor’un aklına Morgath’ın sözleri geldi.
Babanın sakladığı şeyi.
“Babam bu ağacın başına gelecekleri biliyordu,” dedi.
Maerthion ona baktı.
“Aetharion çok şey biliyordu. Ama her şeyi anlatmadı.”
“Bana da anlatmadı.”
“Bazen bir babanın sakladığı gerçek, oğlunu korumak için değil, onun seçimini özgür bırakmak içindir.”
Eryndor cevap vermedi.
Tam o sırada ağacın içinden derin bir ses yükseldi.
Önce bir iniltiye benziyordu.
Sonra binlerce insanın aynı anda fısıldamasına dönüştü.
Lyrielle geri çekildi.
“Bu ses ne?”
Maerthion’un yüzündeki kan çekildi.
“Ağaç hatırlıyor.”
“Ne hatırlıyor?”
“İlk ihaneti…”
Görüşleri karardı.
Eryndor kendisini başka bir zamanda buldu.
Kadim Işık Ağacı’nın çevresinde yedi muhafız duruyordu. Gökyüzü aydınlıktı. Ağaç güçlüydü. Köklerinden altın ışık akıyordu.
Muhafızların arasında Aetharion da vardı.
Karşılarında ise yüzü karanlık bir başlıkla gizlenmiş bir adam duruyordu.
“Geçidi kapatırsanız içeride kalanlar yok olacak,” dedi adam.
Aetharion’un sesi sertti.
“Başka bir yol bulacağız.”
“Her zaman başka bir yol ararsınız. Fakat bedeli ödemek zorunda kaldığınızda başkalarının hayatını seçersiniz.”
“Bu ağacı karanlığa teslim etmeyeceğiz.”
Adam başlığını hafifçe kaldırdı.
Eryndor yüzünü seçemedi.
Ancak adamın sesi tanıdıktı.
Morgath.
“Bir gün,” dedi Morgath, “bu ağacın koruduğu herkes onun ölümünü izleyecek.”
Aetharion kılıcını kaldırdı.
“Buna izin vermeyeceğim.”
Görüntü parçalandı.
Eryndor yeniden ağacın önündeydi.
Dizlerinin üzerine düşmüştü. Nefes almakta zorlanıyordu.
Lyrielle onu tuttu.
“Eryndor! İyi misin?”
Eryndor başını kaldırdı.
“Morgath buradaydı.”
Maerthion şaşkınlıkla ona baktı.
“Ne gördün?”
“Babamla konuşuyordu. Bu olay yıllar önce yaşanmış. Morgath, ağacın öleceğini o zaman söylemiş.”
Maerthion gözlerini kapattı.
“Demek ki planını yıllardır hazırlıyor.”
“Hayır,” dedi Eryndor. “Bu yalnızca bir plan değil. Bu, yıllar önce başlayan bir savaş.”
İlk saldırı, şafaktan hemen önce geldi.
Aelthoria’nın kuzey kapısından yükselen çan sesleri şehri ayağa kaldırdı.
Ardından gökyüzünde siyah bir yarık açıldı.
Yarığın içinden gölge yaratıkları dökülmeye başladı. Bazıları insan biçimindeydi, bazıları ise yalnızca karanlıktan oluşan şekillerdi. Şehrin surlarına çarptıklarında taşlar parçalanıyor, muhafızların kalkanları çatlıyordu.
“Silah başına!” diye bağırdı komutanlar.
Tharion kılıcını çekti.
“Sur hatlarını koruyun! Halkı sarayın alt geçitlerine götürün!”
Eryndor, ağacın çevresindeki muhafızlara döndü.
“Hiç kimse burayı terk etmeyecek!”
Lyrielle yayını gerdi.
“Bu saldırı bizi oyalamak için.”
Maerthion başını salladı.
“Morgath ağacın özüne ulaşmaya çalışıyor.”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Öyleyse onu beklediği yerde karşılayacağız.”
Üçü ağacın köklerine doğru ilerledi.
Fakat onlar yaklaştıkça karanlık da güçleniyordu.
Ağacın en büyük köklerinden biri, yerin altından gelen bir darbeyle parçalandı.
Toprak yarıldı.
Kızıl ışık, çatlağın içinden yükseldi.
Ve karanlığın içinden Morgath çıktı.
Siyah zırhının üzerinde kızıl damarlar dolaşıyordu. Elinde, şekli sürekli değişen uzun bir asa vardı. Asanın ucunda kırık daire işareti parlıyordu.
Eryndor onun karşısına geçti.
“Sonunda geldin.”
Morgath başını hafifçe eğdi.
“Beni bekliyordun.”
“Bu ağaca dokunmana izin vermeyeceğim.”
Morgath, ağacın gövdesine baktı.
“Biliyor musun, Eryndor? Bu ağaç bir zamanlar binlerce insanın hayatını kurtardı. Ama aynı zamanda binlercesinin ölümüne de sebep oldu.”
“Yalan söylüyorsun.”
“Öyle mi? Sana babanın gerçeği anlattığını mı düşünüyorsun?”
Eryndor’un eli kılıcının kabzasında sıkıldı.
“Babamın adını ağzına alma.”
Morgath gülümsedi.
“Baban da benim gibi bir seçim yaptı. Yalnızca onun seçimi daha güzel sözlerle anlatıldı.”
“Senin seçimin insanları öldürmek.”
“Ben onları kurtarmak istedim!”
Morgath’ın sesi ilk kez yükseldi.
Karanlık, etrafında dalga gibi yayıldı.
“Benim kaybettiklerimi geri getirmek istedim. Ama krallar, muhafızlar ve bilginler bana bunun imkânsız olduğunu söylediler. Sonra onları unutmayı seçtiler.”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Kaybettiklerini geri getiremiyorsun diye herkesi kaybetmeye zorluyorsun.”
Morgath’ın yüzündeki ifade sertleşti.
“Sen de bir gün aynı seçimle karşılaşacaksın.”
“Ben sen olmayacağım.”
“Bunu henüz bilmiyorsun.”
Morgath asasını yere vurdu.
Köklerin altındaki kızıl ışık bir anda büyüdü.
Kadim Işık Ağacı sarsıldı.
Maerthion, ağacın gövdesine yaklaşarak eski bir büyü okumaya başladı.
“Eryndor! Onu oyalamalısın!”
Lyrielle yayını gerdi.
Gümüş okun ucu beyaz ışıkla kaplandı. Ok, Morgath’a doğru fırladı. Ancak karanlık bir perde okun önünde belirdi ve onu havada parçaladı.
Morgath elini kaldırdı.
Lyrielle görünmeyen bir güçle geriye savruldu. Taş zemine çarptığında yay elinden düştü.
“Lyrielle!”
Eryndor, Morgath’a saldırdı.
Eski kılıç ile karanlık asa çarpıştığında etrafa mavi ve kızıl kıvılcımlar yayıldı.
Eryndor ilk darbeyi savurdu.
İkinci darbede Morgath geri çekildi.
Üçüncü darbede ise karanlık, kılıcın çevresine dolandı.
Morgath, Eryndor’un kulağına doğru eğildi.
“Babanın gücü sende. Ama onun korkusu da sende.”
Eryndor bütün gücüyle saldırdı.
Morgath darbeyi engelledi ve onu geriye savurdu.
“Henüz hazır değilsin.”
Eryndor yeniden ayağa kalktı.
“Bunu sen belirleyemezsin!”
Morgath’ın asası ağacın köküne saplandı.
O anda dünya sustu.
Savaş meydanındaki çığlıklar kesildi. Rüzgâr durdu. Gökyüzündeki bulutlar hareketsiz kaldı.
Kadim Işık Ağacı’nın bütün dalları bir anda parladı.
Altın ışık, gövdesinden köklerine doğru çekilmeye başladı.
Maerthion dehşet içinde bağırdı.
“Hayır! Özünü çekiyor!”
Yaşlı bilge asasına bütün gücüyle yüklendi.
“Eryndor! Ağacın kalbine ulaşmalısın!”
Eryndor Morgath’a doğru hamle yaptı.
Ancak karanlık onu sardı.
Bir anda kendisini geçmişin içinde buldu.
Aetharion karşısındaydı.
Yüzünde yorgun ama kararlı bir ifade vardı.
“Eryndor.”
“Baba?”
“Beni dinle.”
“Bunu nasıl durduracağım?”
Aetharion elini oğlunun omzuna koydu.
“Her şeyi kurtaramazsın.”
“Hayır. Bu kez kimseyi kaybetmeyeceğim.”
Aetharion’un yüzünde hüzünlü bir gülümseme belirdi.
“İşte en büyük yanılgı bu, oğlum. Bir muhafızın görevi hiç kimseyi kaybetmemek değildir. Kaybettiklerinin ardından da doğru olanı seçebilmektir.”
Eryndor başını iki yana salladı.
“Bana bunu daha önce söylemeliydin.”
“Bazı gerçekler, zamanı gelmeden anlatılırsa yalnızca yük olur.”
Aetharion’un görüntüsü yavaşça silinmeye başladı.
“Unutma… Kan kapıyı açabilir. Ama onu kapatacak olan, kanın sahibi değildir.”
Görüntü kayboldu.
Eryndor gözlerini açtığında kendisini ağacın tam önünde buldu.
Kadim Işık Ağacı’nın gövdesi çatladı.
Önce ince bir ses duyuldu.
Ardından gövdenin ortasından aşağıya doğru uzanan büyük bir yarık açıldı.
Ağacın dallarındaki altın yapraklar birer birer dökülmeye başladı. Fakat yere ulaşmadan kararıyorlardı.
Aelthoria’nın üzerinde yükselen ışık söndü.
Şehrin bütün çanları aynı anda çalmaya başladı.
Tharion, sarayın balkonundan ağacı izliyordu.
“Hayır…”
Bir muhafız yanına koştu.
“Majesteleri, kuzey surları düştü!”
Tharion kılıcını kaldırdı.
“Geri çekilmeyeceğiz!”
“Majesteleri, birliklerimiz—”
“Burası bizim evimiz! Son askerimize kadar savunacağız!”
Ancak o anda ağacın en büyük dalı kırıldı.
Dalı yere düşerken gökyüzü karardı.
Ve Kadim Işık Ağacı’nın kalbi durdu.
Her şey bir anlığına sessizleşti.
Morgath asasını kökten çıkardı.
Köklerin arasından yükselen kızıl ışık, onun bedenine doğru aktı. Fakat bu güç onu tamamen ele geçirmedi. Sanki daha büyük bir şeyin yalnızca ilk parçasını almıştı.
Morgath, ağacın cansız gövdesine baktı.
Yüzünde zaferin sevinci yoktu.
Yalnızca yıllardır beklediği bir anın ağırlığı vardı.
“Artık saklanamazsınız,” diye fısıldadı.
Eryndor ayağa kalkmaya çalıştı.
Kılıcının ışığı sönmüştü.
“Ne yaptın?”
Morgath ona döndü.
“Onların size anlattığı dünyanın sonunu getirdim.”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Bu daha başlangıç.”
Morgath’ın gözleri kızıl bir ışıkla parladı.
“Evet. İlk Kök uyandı. Şimdi sıra diğerlerinde.”
Bir karanlık dalgası yayıldı.
Morgath ve gölgeleri ortadan kayboldu.
Aelthoria’nın sokaklarında insanlar ağlıyordu.
Kuzey surlarının büyük bölümü yıkılmış, muhafızların çoğu yaralanmıştı. Şehrin üzerindeki koruyucu ışık tamamen kaybolmuştu.
Kadim Işık Ağacı artık yalnızca devasa, kararmış bir gövdeden ibaretti.
Lyrielle, kırılmış dalların arasında diz çökmüş, gümüş yayını elinde tutuyordu.
Yayın üzerindeki ışık neredeyse tamamen sönmüştü.
Maerthion ağacın gövdesine yaklaştı. Elini kabuğun üzerine koydu.
Bir süre bekledi.
Sonra elini yavaşça geri çekti.
“Bitti,” dedi.
Eryndor ona baktı.
“Hayır.”
“Eryndor…”
“Bitti demedim.”
Maerthion’un gözleri doldu.
“Onu geri getiremeyiz.”
Eryndor ağacın önünde durdu. Kılıcını iki eliyle kavradı.
“Öyleyse onu öldüreni durduracağız.”
O sırada Kral Tharion, yıkılmış meydandan onlara doğru yürüdü. Üzerindeki zırh parçalanmış, pelerininin bir kısmı yanmıştı.
“Şehir düştü mü?” diye sordu Eryndor.
Tharion başını kaldırdı.
“Henüz değil. Ama artık Silvaren’i koruyan hiçbir şey kalmadı.”
Eryndor, kararmış ağaca baktı.
“Bir şey kaldı.”
Kral ona döndü.
“Ne?”
“Biz.”
Tharion uzun süre genç adama baktı.
Sonra kılıcını kınına soktu.
“Öyleyse bundan sonra ne yapacağımızı söyle, Eryndor.”
Bu söz, meydandaki herkesin duyabileceği kadar açıktı.
Eryndor ilk kez yalnızca askerlerin değil, bir kralın da kendisine baktığını hissetti.
Ama omuzlarına yüklenen sorumluluğun ağırlığı, hiçbir zırhın taşıyamayacağı kadar büyüktü.
“Önce yaralıları toplayacağız. Halkı güvenli bölgelere taşıyacağız. Kuzeyde kalan birliklerle bağlantı kuracağız. Sonra Morgath’ın peşine düşeceğiz.”
“Ordumuz yorgun,” dedi Tharion.
“Öyleyse onları dinlendireceğiz. Ama dağılmayacağız.”
Lyrielle ayağa kalktı.
“Peki ya ağaç?”
Eryndor cevap vermedi.
Çünkü ağacın dibinde, kararmış köklerin arasından küçük bir ışık yükseliyordu.
Altın değildi.
Gümüş de değildi.
Bembeyaz, neredeyse görünmeyecek kadar zayıf bir ışıktı.
Maerthion bunu fark ettiğinde gözleri büyüdü.
“Bu mümkün değil…”
Eryndor eğilip ışığa baktı.
Küçük ışığın içinde ince bir kök hareket ediyordu.
Ağacın kalbi durmuştu.
Ama bütün yaşamı yok olmamıştı.
Maerthion fısıldadı:
“İlk Kök’ün bir parçası hâlâ yaşıyor.”
Eryndor elini uzattı.
Işık, avucuna dokunduğu anda eski kılıcın kabzasındaki ağaç motifi yeniden parladı.
Ve Eryndor’un zihninde tek bir cümle yankılandı:
“Son muhafız, son kökü taşıyacak.”
O gece Silvaren’de hiçbir evin ışığı yanmadı.
Aelthoria’nın meydanında insanlar sessizce toplandı. Kimi kaybettiği yakınını arıyor, kimi yıkılan surların önünde nöbet tutuyordu.
Kadim Işık Ağacı’nın gölgesi artık yoktu.
Krallığın üzerine çöken karanlık, ilk kez hiçbir engelle karşılaşmadan ilerliyordu.
Morgath, uzaklardaki siyah kayalıkların üzerinde duruyordu.
Elinde ağacın özünden kopardığı kızıl parça vardı.
Onu uzun süre izledi.
Sonra arkasındaki karanlığa seslendi.
“İlk kök sustu.”
Derinlerden bir ses cevap verdi.
“Diğerleri hâlâ uykuda.”
Morgath gözlerini kapattı.
“Onları uyandıracağız.”
“Peki ya yedinci yemin?”
Morgath’ın yüzü karanlığa döndü.
“Eryndor artık kaçamayacak.”
Uzaklarda, yıkılmış ağacın kökleri arasında küçük beyaz ışık hâlâ yanıyordu.
Silvaren’in koruyucusu ölmüştü.
Ama mirası, yeni muhafızın ellerinde yeniden nefes almaya başlamıştı.
Ve karanlık, ilk kez bir krallığın kapısından içeri girmişti.
Bölüm etkileşimi
