Bölümler 18Şu an: SADAKATİN BEDELİ
- 1 KÜLLERİN İÇİNDEKİ YANKI917 kelime
- 2 TAHTIN GÖLGESİNDE1.540 kelime
- 3 GÜMÜŞ YAYIN SON YEMİNİ1.254 kelime
- 4 ÖLÜLERİN HATIRLADIĞI1.518 kelime
- 5 KANIN ÖTESİNDEKİ MİRAS1.694 kelime
- 6 YASAKLI SAYFALAR1.515 kelime
- 7 TAŞDORUK’UN SESSİZLİĞİ1.622 kelime
- 8 KAYIP KRALLIĞIN ÇIĞLIĞI2.274 kelime
- 9 SADAKATİN BEDELİ2.281 kelime · Okuduğun bölüm
- 10 MORGATH’IN GERÇEK YÜZÜ1.442 kelime
- 11 IŞIK AĞACININ ÖLÜMÜ1.972 kelime
- 12 KRALLARIN SON İTTİFAKI1.690 kelime
- 13 AETHARION’UN MİRASI1.567 kelime
- 14 KARANLIĞIN KAPILARI2.418 kelime
- 15 SON MUHAFIZIN YEMİNİ2.498 kelime
- 16 SİLVAREN’İN SON SAVAŞI2.787 kelime
- 17 MÜHRÜN BEDELİ1.959 kelime
- 18 KARANLIĞIN ARDINDAKİ DÜNYA1.643 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Eldharyn Sarayı’nın büyük salonunda zaman durmuş gibiydi.
Kırık sütunların arasından süzülen solgun ışık, taş zemindeki tozları aydınlatıyor; yüksek kemerlerin üzerinde asılı duran eski sancaklar, görünmeyen bir rüzgârın etkisiyle hafifçe kıpırdıyordu.
Tahtın üzerinde oturan adam, bin yıldır kapalı kalmış gözlerini Eryndor’dan ayırmıyordu.
Arvandor.
Eldharyn’in son kralı.
Yüzü yaşlı değildi. Fakat gözlerinde, bir insanın ömrüne sığmayacak kadar uzun bir yorgunluk vardı. Başındaki çatlamış taç, bir zamanlar hükmettiği krallığın ihtişamından geriye kalan tek işaretti.
Eryndor kılıcını indirmedi.
“Beni tanıyorsun.”
Arvandor ağır ağır başını salladı.
“Yalnızca seni değil. Taşıdığın kanı da tanıyorum.”
“Öyleyse neden adımı söylemedin?”
Kralın dudaklarında acı bir gülümseme belirdi.
“Çünkü adın, sen doğmadan çok önce yazılmıştı. Fakat kaderin henüz yazılmadı.”
Maerthion bir adım öne çıktı.
“Majesteleri Arvandor…”
Kralın bakışları yaşlı bilgine çevrildi.
“Sen de hâlâ yaşıyorsun demek.”
Maerthion’un yüzünde şaşkınlık belirdi.
“Beni tanıyor musunuz?”
“Hayır. Ama taşıdığın bilgiyi tanıyorum. Aynı korkuyu, aynı suskunluğu ve aynı ihaneti yüzünde görüyorum.”
Maerthion cevap vermedi.
Eryndor araya girdi.
“Bize İlk Kök’ü anlat.”
Arvandor tahtın kolçaklarına tutunarak ayağa kalktı. Hareketleri yavaş olsa da salonun içindeki bütün gölgeler onunla birlikte kıpırdamıştı.
“Önce bana bir şey söyle, muhafızın varisi. Buraya geldiğinde ne arıyordun?”
“Kayıp askerlerimizi. Sonra da bu karanlığın kaynağını.”
“Peki şimdi?”
Eryndor’un bakışları sertleşti.
“Gerçeği.”
Arvandor başını eğdi.
“Gerçek, onu arayan herkese aynı yüzünü göstermez.”
Kral, tahtın arkasındaki taş duvara doğru yürüdü. Elini eski bir kabartmanın üzerine koydu. Duvarın içinden derin bir ses yükseldi ve taşın bir bölümü yana kaydı.
Arkasında dar bir geçit belirdi.
“Beni takip edin.”
Eryndor, Lyrielle’e baktı. Lyrielle hafifçe başını salladı. Maerthion ise geçide girmeden önce bir süre Arvandor’u süzdü.
“Bize tuzak kurmadığınızdan nasıl emin olabiliriz?”
Kral durdu.
“Emin olamazsınız, bilgin. Güven, insanın eline verilmiş bir hediye değildir. Hak edilmesi gereken bir bedeldir.”
Ardından karanlık geçide girdi.
Geçit, sarayın altındaki eski bir bölüme açılıyordu.
Duvarlarda Eldharyn krallarının portreleri, savaş sahneleri ve eski muhafızların yeminlerini anlatan kabartmalar vardı. Ancak ilerledikçe resimler değişiyordu.
İlk kabartmalarda insanlar, ışıkla çevrili bir ağacın önünde diz çökmüş görünüyordu. Sonrakilerde aynı insanlar, ağaçtan uzaklaşıyor ve karanlık bir kapının önünde toplanıyordu.
Son duvarda ise yedi muhafızdan altısı yere düşmüş, yedincisi elindeki kılıcı bir krala doğrultmuştu.
Eryndor durdu.
“Bu sahne neyi anlatıyor?”
Arvandor cevap verdi.
“Eldharyn’in son gecesini.”
“Babanın halkını kurtarmak için kapıyı açtığını söylemiştin.”
“Benim babam değil. Ben açtım.”
Eryndor şaşkınlıkla ona baktı.
“Sen mi?”
Arvandor’un yüzündeki ifade değişmedi.
“Ben o gün kraldım. Halkımın çığlıklarını duyuyordum. Kapının ardındaki sesler bana yardım istediklerini söylüyordu. Onları orada bırakmanın, binlerce insanı sonsuz bir karanlığa mahkûm etmek olduğunu düşündüm.”
“Vaelthor seni ikna etmişti.”
“Evet.”
“Peki sonra?”
Kral yürümeye devam etti.
“Sonra anladım ki bazı sesler yardım istemez. Yalnızca içeri girmek için bir neden arar.”
Maerthion alçak sesle konuştu.
“Vaelthor bunu biliyor muydu?”
Arvandor durdu.
“Bilmiyorum. Belki o da benim kadar kandırılmıştı. Belki de kapının ardındaki şeyle anlaşma yapmıştı. Fakat bir şeyi biliyorum: Kapı açıldığında yalnızca karanlık gelmedi. Karanlığa ait bir irade de bu dünyaya geçti.”
Lyrielle sordu:
“Morgath bunun neresinde?”
Arvandor ilk kez doğrudan Eryndor’a baktı.
“Morgath, o iradenin peşinde değil. Onu kullanabileceğini sanıyor.”
“İlk Kök’ü neden arıyor?”
“Çünkü İlk Kök, Kadim Işık Ağacı’nın yalnızca başlangıcı değildir. Aynı zamanda onun karşıtının da doğduğu yerdir. Kökü ele geçiren, ağacın damarlarına hükmedebilir.”
Eryndor’un yüzü gerildi.
“Bunu yaparsa Silvaren’i yok edebilir.”
“Silvaren’den fazlasını.”
Geçidin sonunda yuvarlak bir oda vardı.
Odanın ortasında taş bir masa, masanın üzerinde ise yedi küçük metal mühür duruyordu. Altısı kırılmıştı. Yedincisi, diğerlerinden farklı olarak sağlam görünüyordu.
Arvandor mühürlerin önünde durdu.
“Bu odada Eldharyn’in son yemini verildi.”
Maerthion mühürlere yaklaştı.
“Yedi muhafızın yemini…”
“Evet. Altısı kapıyı kapatmak için hayatını verdi. Yedincisi ise geri çekildi.”
Eryndor, kırık mühürleri inceledi.
“Vaelthor.”
Arvandor başını salladı.
“Vaelthor ölmedi. En azından bildiğimiz anlamda.”
“Peki nerede?”
“Bilmiyorum. Fakat onun bıraktığı izler hâlâ bu dünyanın içinde.”
Eryndor sağlam mührü işaret etti.
“Bu son mühür neyi koruyor?”
Arvandor’un sesi ağırlaştı.
“Bir hatırayı. Ve o hatıranın içinde saklanan bir gerçeği.”
Kral elini mührün üzerine koydu.
“Bunu açabilmek için bir kan bağı gerekiyor. Senin kanın.”
Lyrielle hemen öne çıktı.
“Hayır.”
Eryndor ona baktı.
“Henüz bir şey yapmadım.”
“Yapmana gerek yok. Seni buraya getiren şeyin bu olduğunu başından beri biliyor.”
Arvandor’un yüzünde kısa bir tebessüm belirdi.
“Sadakat…”
Kral başını Lyrielle’e çevirdi.
“İnsanların birbirini korumak için söyledikleri en güzel kelime. Ama en ağır bedelleri de onun adına öderler.”
Eryndor kılıcını biraz kaldırdı.
“Benden ne istiyorsun?”
“Bir damla kan.”
“Karşılığında?”
“Eldharyn’in son gerçeği.”
Eryndor sağlam mühre baktı.
“Kanımı verip neyi serbest bırakacağımı bilmeden bunu yapmam.”
Arvandor başını eğdi.
“İşte bu yüzden senden korkuyorum.”
Tam o sırada gerideki geçitten metal bir ses duyuldu.
Askerlerden biri kılıcını çekmişti.
Eryndor hızla döndü.
“Silahını indir!”
Askerin adı Daren’di. Kuzey birliğine katılan, yıllarca sınır karakollarında görev yapmış deneyimli bir savaşçıydı. Eryndor onu tanıyordu. Savaş sırasında yaralı bir arkadaşını sırtında taşıdığını görmüştü.
Daren’in yüzü solgundu.
“Komutanım… Burada kalamayız.”
“Bunu konuşacağız. Önce silahını indir.”
Daren’in arkasında iki asker daha belirdi. Biri korkuyla etrafa bakıyor, diğeri ise elini kılıcının kabzasından çekmiyordu.
“Bu şehir lanetli,” dedi Daren. “Bizi buraya getiren şey bizi öldürecek.”
Eryndor bir adım attı.
“Birliğe dön. Hepimiz birlikte çıkacağız.”
“Hayır. Ben çıkacağım.”
“Daren.”
Askerin gözleri dolmuştu.
“Benim ailem var, komutanım. Burada öleceksem, en azından kendi kararımı kendim vermek istiyorum.”
Eryndor’un yüzündeki sertlik biraz azaldı.
“Kimseye burada ölmesini emretmedim.”
“Bizi buraya getirdin.”
“Çünkü kayıp askerlerimizi arıyorduk.”
“Onları bulduk mu? Hayır! Yalnızca ölülerin anılarını gördük. Şimdi de bu kral bizden kan istiyor.”
Arvandor sessizce onları izliyordu.
Daren, yanındaki askere döndü.
“Gel. Buradan çıkıyoruz.”
Askerlerden biri tereddüt etti.
Lyrielle yayını kaldırmadı. Yalnızca bekledi.
Eryndor kılıcını indirdi.
“Gitmek isteyen varsa önünde durmayacağım. Ama kimse silahını arkadaşına çevirmeyecek.”
Daren birkaç saniye ona baktı. Sonra arkasını dönüp geçide yöneldi.
İki asker de onu takip etti.
Eryndor onların uzaklaşmasını izledi. Ardından kalan birliğe döndü.
“Kimse burada kalmaya zorlanmayacak. Korkuyorsanız söyleyin. Geri dönmek istiyorsanız bunu da söyleyin. Fakat kararınızı verirken birbirinizi düşman görmeyin.”
Askerlerden hiçbiri konuşmadı.
Sonunda en gençlerinden biri öne çıktı.
“Ben sizinle kalacağım, komutanım.”
Ardından bir diğeri…
Sonra bir başkası…
Eryndor başını salladı.
“Öyleyse birbirinizi koruyun. Benim için değil. Yanınızdaki insan için.”
Maerthion onu sessizce izliyordu.
Arvandor ise ilk kez gülümsüyordu.
“Şimdi anlıyorum.”
Eryndor ona döndü.
“Neyi?”
“Babanın neden seni sakladığını.”
Daren ve yanındaki iki asker, sarayın ana salonuna ulaştıklarında geçidin çıkışında bir hareketlilik fark ettiler.
Taş duvarların arasından siyah bir sis yükseliyordu.
Daren kılıcını çekti.
“Geri çekilin!”
Sis, merdivenlerden aşağı doğru akmaya başladı. İçinden insan biçiminde üç gölge çıktı. Yüzleri yoktu. Ellerinde ise eski muhafızların kullandığına benzeyen uzun, eğri kılıçlar vardı.
Daren ilk saldırıyı savuşturdu.
“Koşun!”
Askerlerden biri sarayın kapısına doğru kaçtı. Diğeri Daren’in yanında kaldı.
Gölge, Daren’in kılıcına çarptığında metalden değil, kemikten çıkan bir ses duyuldu. Daren sendeledi. İkinci yaratık üzerine atıldı.
Asker arkadaşını kurtarmak için araya girdi.
Bir anlık sessizlik…
Ardından çığlık.
Daren yere düştü. Göğsünde siyah bir yara açılmıştı.
Yaratıklar onun çevresinde toplandı.
Daren son gücüyle ayağa kalktı ve sarayın içindeki dar koridora doğru koştu.
Yeraltındaki odada Eryndor, birliğin geri kalanını kontrol ediyordu.
Tam o sırada uzaktan bir çığlık duyuldu.
Lyrielle başını kaldırdı.
“Daren!”
Eryndor kılıcını çekti.
“Geçide!”
Arvandor önlerine geçti.
“Oraya giderseniz mühür kırılacak.”
Eryndor durmadı.
“Orada askerlerim var.”
“Bunu yaparsan buradaki gerçek sonsuza kadar kaybolabilir.”
Eryndor kralın gözlerinin içine baktı.
“Ben askerlerimi bir gerçeğe değişmem.”
Arvandor bir süre sessiz kaldı.
Sonra kenara çekildi.
“Öyleyse git. Bakalım sadakatinin bedeli ne olacak.”
Sarayın ana salonuna ulaştıklarında iki asker yerde yatıyordu.
Birinin nefesi kesilmişti. Diğeri ağır yaralıydı.
Daren ise salonun ortasında, yaratıklardan biriyle mücadele ediyordu. Kılıcı kırılmış, sol kolu hareketsiz kalmıştı.
Eryndor hiç tereddüt etmeden ileri atıldı.
Kılıcını yaratığın sırtına sapladı. Siyah duman yükseldi. Lyrielle, ikinci yaratığın başına gümüş bir ok gönderdi. Maerthion asasını kaldırdı ve son gölgeyi taş sütunlara çarptırdı.
Daren yere yığıldı.
Eryndor diz çöktü.
“Daren! Beni duyuyor musun?”
Asker güçlükle gözlerini açtı.
“Komutanım…”
“Konuşma. Seni buradan çıkaracağız.”
Daren başını hafifçe salladı.
“Ben… sizi terk ettim.”
Eryndor yarasının üzerine bastırdı.
“Şimdi bunun sırası değil.”
“Beni affedin.”
Eryndor’un sesi sert ama sakindi.
“Bunu konuşacak vaktimiz var. Şimdi hayatta kal.”
Daren’in eli Eryndor’un bileğine dokundu.
“Diğerleri…”
“Onları bulacağız.”
Askerin eli yavaşça gevşedi.
Eryndor birkaç saniye hareketsiz kaldı.
Lyrielle yanına geldi.
“Eryndor…”
Eryndor başını kaldırdı.
“Onu götürün. Yaralıları taşıyabilecek olanlar hazırlansın.”
Maerthion sessizce etrafa baktı.
“Burada kalamayız. Karanlık, şehre yayılıyor.”
Eryndor ayağa kalktı.
“Öyleyse daha fazla beklemeyeceğiz.”
Yeraltı odasına döndüklerinde Arvandor hâlâ mühürlerin başında bekliyordu.
“Bir askerin hayatını kurtarmak için buraya geri döndün. Oysa burada bulacağın gerçek, belki de bütün Silvaren’i kurtarabilir.”
Eryndor’un yüzünde öfke belirdi.
“Bana askerlerimin hayatını bir kenara bırakmam gerektiğini mi söylüyorsun?”
“Bir kral olarak sana, bazen bir hayatın binlerce hayata karşılık geldiğini söylüyorum.”
“Ben kral değilim.”
“Henüz.”
Eryndor bu sözü duyunca sustu.
Arvandor sağlam mührü işaret etti.
“Baban da senin gibi düşünüyordu. Herkesi kurtarabileceğine inanıyordu. Sonunda kendisini feda etmek zorunda kaldı.”
Eryndor’un bakışları sertleşti.
“Babam hakkında konuşma.”
“Onu tanıyordum.”
“Hayır. Onun adını biliyorsun. Bu, onu tanıdığın anlamına gelmez.”
Arvandor’un yüzündeki ifade ağırlaştı.
“Bana kızabilirsin. Fakat gerçeği değiştiremezsin. Aetharion, bu mührün son koruyucusuydu.”
Maerthion bir adım öne çıktı.
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Çünkü bu odaya en son o geldi. Mührü yeniden kapatmak için kendi kanını kullandı.”
Eryndor’un nefesi kesildi.
“Ne zaman?”
“Yıllar önce. Karanlık ilk kez yeniden hareketlendiğinde.”
Eryndor, Maerthion’a döndü.
“Bunu biliyor muydun?”
Maerthion’un gözleri yere indi.
“Bazı parçalarını…”
“Bazı parçalarını mı?”
“Baban, bu odadan söz etmememi istedi.”
“Benden sakladığın her şey, beni daha büyük bir tehlikenin içine sürüklüyor.”
Maerthion başını kaldırdı.
“Bunu seni korumak için yaptım.”
Eryndor acı bir gülümsemeyle karşılık verdi.
“Beni korumak için gerçeği saklayan herkes, sonunda beni karanlığın karşısında yalnız bıraktı.”
Lyrielle araya girdi.
“Şimdi birbirimizi suçlamanın zamanı değil.”
Eryndor gözlerini kapattı. Birkaç saniye sonra yeniden konuştu.
“Arvandor. Mührü aç.”
Kral ona baktı.
“Bunun bedelini biliyor musun?”
“Hayır. Ama artık bilmek zorundayım.”
Arvandor, sağlam mührün üzerine elini koydu.
“Bir damla kan yeterli olmayacak. Bu mühür, bir muhafızın kanını değil, onun kararını tanır.”
Eryndor kılıcının ucunu avucuna bastırdı. Kanı taşın üzerine damladı.
Oda titredi.
Yedi mührün kırık parçaları havalanarak masanın üzerinde dönmeye başladı. Sağlam mühürden ince bir ışık yükseldi ve duvarların arasına yayıldı.
Eryndor’un zihni bir anda başka bir zamana açıldı.
Aetharion’u gördü.
Babası bu odada tek başına duruyordu. Üzerinde savaş zırhı vardı. Elinde gümüş madalyonunu tutuyordu.
Karşısında ise Arvandor değil, yüzünü karanlık bir başlıkla gizleyen biri vardı.
Aetharion konuşuyordu.
“Onu bu işin dışında tutacağım.”
Karşısındaki kişi cevap verdi.
“Artık bu mümkün değil. Kanı uyanmaya başladı.”
“Öyleyse beni al.”
“Senin kanın kapıyı bir kez kapattı. Fakat onu sonsuza kadar tutamaz.”
Aetharion madalyonu sıktı.
“Eryndor benim oğlum.”
“Ve o, senin tamamlayamadığın yeminin devamı.”
Aetharion kılıcını çekti.
“Onu bir silaha dönüştürmenize izin vermeyeceğim.”
Görüntü titredi.
Karşısındaki kişi başlığını kaldırdı.
Yüzü görünmedi. Fakat sesi Eryndor’un kanını dondurdu.
“Öyleyse onu bizden sakla. Fakat unutma, Aetharion… Bir gün oğlun, senin yerinde duracak.”
Görüntü kayboldu.
Eryndor yeniden yeraltı odasındaydı.
Avucu kan içindeydi. Nefesi hızlanmıştı.
Lyrielle kolundan tuttu.
“Ne gördün?”
Eryndor güçlükle konuştu.
“Babam… beni saklamaya çalışmış.”
Maerthion başını eğdi.
“Evet.”
“Peki o başlıklı kişi kimdi?”
Arvandor cevap verdi.
“Bilmiyorum.”
Eryndor ona döndü.
“Yalan söyleme.”
Kralın gözlerinde ilk kez korkuya benzeyen bir ifade belirdi.
“Bu görüntü benim hatıram değildi. Mühür sana kendi içinde sakladığı şeyi gösterdi. O kişi benim bildiğim hiç kimse değildi.”
Masanın üzerindeki mühür, son kez parladı.
Ardından çatladı.
Taşın içinden küçük bir metal parçası çıktı. Eryndor onu eline aldığında, kendi madalyonunun arka yüzündeki işaretle aynı olduğunu fark etti.
İlk Kök’ün sembolü.
Arvandor dizlerinin üzerine çöktü.
“Artık beni de hatırlıyor…”
Eryndor metal parçayı avucunda kapattı.
“Kim?”
Kral başını kaldırdı.
“Kapının ardında kalan.”
Aynı saatlerde, Silvaren’in çok uzağında Morgath karanlık bir odada bekliyordu.
Önünde siyah taşlardan yapılmış geniş bir masa vardı. Masanın ortasında Eldharyn’in eski mührünü temsil eden küçük bir işaret duruyordu.
İşaret çatladığında Morgath gözlerini açtı.
“Kan döküldü.”
Arkasındaki gölge diz çöktü.
“Eryndor mührü açmış olmalı.”
Morgath masanın çevresinde yürüdü.
“Hayır. O mühür açılmadı. Yalnızca son hatırasını bıraktı.”
“İlk Kök’ün yerini öğrendi mi?”
Morgath’ın yüzünde belirsiz bir tebessüm oluştu.
“Henüz değil.”
“Öyleyse neden bekliyoruz?”
Morgath durdu.
“Çünkü Eryndor’un en büyük zayıflığı düşmanları değil. Koruduğunu sandığı insanlar.”
Gölge başını kaldırdı.
“Birliğini mi hedef alacağız?”
Morgath ona baktı.
“Hayır. Henüz değil. Önce ona, sadakatin neye mal olduğunu göstereceğiz.”
Masanın üzerindeki taşlardan biri parçalandı.
Morgath parmağını kırılan parçanın üzerine koydu.
“Bırakın kuzeye dönsün. Fakat dönüş yolunda yalnızca kendi askerlerini bulmayacak.”
Gölge başını eğdi.
“Emredersiniz.”
Morgath yeniden karanlığa döndü.
“Her yemin, bir gün sahibinden bedel ister.”
Eldharyn’den ayrılmadan önce Eryndor, sarayın avlusunda birliğini topladı.
Daren yaralı hâlde iki askerin yardımıyla ayakta duruyordu. Yüzü solgun, nefesi zayıftı. Ancak hayattaydı.
Eryndor herkesin önüne geçti.
“Bugün burada bir askerimizi kaybettik. Bazılarınız korktu. Bazılarınız kaçmayı düşündü. Bazılarınız ise geri dönüp arkadaşını kurtardı.”
Kimse konuşmadı.
“Ben sizden korkmamanızı istemiyorum. Korkun. Çünkü korkmayan insan, tehlikeyi göremez. Ama korktuğunuzda yanınızdakini terk etmeyin. Birlik dediğimiz şey, aynı sancak altında yürümekten ibaret değildir.”
Eryndor gözlerini Daren’e çevirdi.
“Burada kimseye geçmişte verdiği bir karar yüzünden hüküm vermeyeceğim. Fakat bundan sonra hepimiz birbirimizin hayatından sorumluyuz.”
Daren başını eğdi.
Eryndor devam etti.
“Silvaren’e döneceğiz. Fakat bu yolculuk bitmedi. Öğrendiğimiz gerçekler, bizi daha büyük bir savaşın eşiğine getirdi.”
Maerthion, Lyrielle’in yanında duruyordu.
Yaşlı bilgin sessizce konuştu.
“Bir liderin gücü, emrindeki insanların ona itaat etmesinden gelmez. Onların kendisine güvenmesinden gelir.”
Lyrielle Eryndor’a baktı.
“Ve güven, her zaman korunmayı bekler.”
Eryndor başını kaldırıp Eldharyn’in sarayına son kez baktı.
Kayıp krallığın çığlığı artık sona ermişti.
Fakat o çığlığın bıraktığı yankı, Silvaren’e kadar ulaşacaktı.
Yola çıkmadan hemen önce Arvandor sarayın basamaklarında göründü.
“Eryndor!”
Eryndor durdu.
Kral, elindeki eski kılıcı ona uzattı.
“Bu, Eldharyn’in son kralına aitti. Bir zamanlar kapıyı açan elin taşıdığı silah. Artık senin olsun.”
Eryndor kılıcı almadı.
“Ben başkalarının günahlarını taşımak istemiyorum.”
Arvandor kılıcı yere dayadı.
“Bu bir günahın değil, bir uyarının mirası.”
Eryndor bir süre düşündü. Sonra kılıcı aldı.
Kral son kez konuştu.
“İlk Kök’ü bulduğunda, sana bir seçim sunulacak. Sakın bunun bir kurtuluş olduğunu düşünme.”
Eryndor kılıcı kınına yerleştirdi.
“Benim seçimimi kimse benim yerime yapmayacak.”
Arvandor başını eğdi.
“Baban da böyle söylemişti.”
Eryndor arkasını döndü.
Birlik, Taşdoruk’un dar geçitlerine doğru yürümeye başladı.
Onların arkasında Eldharyn’in sarayı yeniden karanlığa gömülüyordu.
Fakat sarayın en derin odasında, parçalanmış mührün altında küçük bir ışık hâlâ yanıyordu.
Ve o ışığın içinden, kimsenin duymadığı bir fısıltı yükseldi:
“Yedinci yemin henüz verilmedi.”
Bölüm etkileşimi
