Bölümler 18Şu an: SİLVAREN’İN SON SAVAŞI
- 1 KÜLLERİN İÇİNDEKİ YANKI917 kelime
- 2 TAHTIN GÖLGESİNDE1.540 kelime
- 3 GÜMÜŞ YAYIN SON YEMİNİ1.254 kelime
- 4 ÖLÜLERİN HATIRLADIĞI1.518 kelime
- 5 KANIN ÖTESİNDEKİ MİRAS1.694 kelime
- 6 YASAKLI SAYFALAR1.515 kelime
- 7 TAŞDORUK’UN SESSİZLİĞİ1.622 kelime
- 8 KAYIP KRALLIĞIN ÇIĞLIĞI2.274 kelime
- 9 SADAKATİN BEDELİ2.281 kelime
- 10 MORGATH’IN GERÇEK YÜZÜ1.442 kelime
- 11 IŞIK AĞACININ ÖLÜMÜ1.972 kelime
- 12 KRALLARIN SON İTTİFAKI1.690 kelime
- 13 AETHARION’UN MİRASI1.567 kelime
- 14 KARANLIĞIN KAPILARI2.418 kelime
- 15 SON MUHAFIZIN YEMİNİ2.498 kelime
- 16 SİLVAREN’İN SON SAVAŞI2.787 kelime · Okuduğun bölüm
- 17 MÜHRÜN BEDELİ1.959 kelime
- 18 KARANLIĞIN ARDINDAKİ DÜNYA1.643 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
I. Ufukta Yükselen Karanlık
Silvaren’e dönen haberci, atının üzerinde duramayacak hâle gelmişti.
Şehrin batı kapısından içeri girdiğinde zırhı parçalanmış, yüzü kan ve tozla kaplanmıştı. Atından yere düştü. Nöbetçiler hemen yanına koştu.
“Ne oldu?” diye sordu muhafızların başındaki komutan.
Haberci güçlükle başını kaldırdı.
“Geliyorlar…”
“Kim geliyor?”
Haberci, batı ufkunu işaret etti.
“Morgath’ın ordusu.”
Sarayın çanları birbiri ardına çalmaya başladı.
Kısa süre içinde Aelthoria’nın bütün sokakları hareketlendi. Kapılar kapatıldı, surlardaki muhafızlar yerlerini aldı, demirciler silahları dağıtmaya başladı. Halk, çocuklarını ve yaşlılarını şehrin iç bölümlerine taşıyordu.
Silvaren uzun yıllar boyunca savaş görmüştü.
Ancak bu kez düşman yalnızca topraklarını ele geçirmek istemiyordu.
Bu kez karanlık, krallığın kalbine ulaşmak için geliyordu.
Eryndor, batı geçidinden dönen birliğin önünde şehre ulaştığında sarayın kulelerinde siyah dumanlar yükseliyordu.
Tharion onu kapıda karşıladı.
“Zamanımız kalmadı.”
Eryndor atından indi.
“Ne kadar büyük bir ordu?”
“Gözlemciler saymayı bıraktı. Ufuk boyunca ilerliyorlar.”
“İttifak birlikleri?”
“Kuzey ordusu doğu surlarında. Doğu kuvvetleri güney geçidini tutuyor. Batı birliklerinin bir kısmı hâlâ kayıp.”
Eryndor’un yüzü sertleşti.
“Varkhen.”
Tharion başını salladı.
“Onunla ilgili yeni bir haber aldık.”
“Ne haberi?”
“Karanlığın ordusunun öncü birlikleriyle birlikte görüldü.”
Eryndor kılıcının kabzasını kavradı.
“Öyleyse ihanet artık kesinleşti.”
Tharion, genç savaşçının omzuna dokundu.
“Bu savaşta yalnızca düşmanla değil, kendi saflarımızdaki korkuyla da mücadele edeceğiz.”
Eryndor gözlerini şehrin surlarına çevirdi.
“Öyleyse korkuya teslim olmayacağız.”
II. Son Savaş Meclisi
Silvaren Sarayı’nın büyük salonunda son savaş meclisi toplandı.
Kuzey Kralı Vaelor, doğu temsilcisi Lady Serath ve batı komutanı Lord Kaedrin haritanın çevresinde duruyordu. Her birinin yüzünde yaklaşan felaketin ağırlığı vardı.
Maerthion, haritanın üzerine yedi eski işaretin bulunduğu parşömeni açtı.
“Bu saldırı sıradan bir kuşatma değil. Morgath ordusunu şehrin surlarına yönlendirerek bizi burada tutmak istiyor.”
Kaedrin kaşlarını çattı.
“Başka ne istiyor olabilir? Şehri ele geçirmek istiyor.”
“Şehir onun için yalnızca bir başlangıç,” dedi Maerthion. “Kadim Işık Ağacı’nın son beyaz kökü hâlâ yaşıyor. Morgath onu ele geçirirse İlk Kök’e ulaşmak için ihtiyaç duyduğu parçayı elde edebilir.”
Lady Serath haritaya eğildi.
“Öyleyse ağacın çevresini korumalıyız.”
Eryndor başını salladı.
“Hayır. Ağacın çevresine bütün kuvvetlerimizi yığarsak surları savunamayız. Morgath bunu bekliyor.”
Vaelor ona baktı.
“Peki önerin nedir?”
“Üç savunma hattı kuracağız. Kuzey ve doğu surları korunacak. Batı kapısında en güçlü birliklerimiz bulunacak. Sarayın iç bölgesine ise seçilmiş muhafızlar yerleştirilecek.”
Tharion haritaya yaklaştı.
“Batı kapısını neden özellikle güçlendiriyoruz?”
Eryndor cevap verdi.
“Çünkü Varkhen orayı tanıyor. Şehrin savunmasını, nöbet değişimlerini ve geçitlerin zayıf noktalarını biliyor. Morgath’ın ilk hamlesi oradan gelecek.”
Kaedrin başını salladı.
“Batı birliklerinin kalan kısmını ben yöneteceğim.”
Eryndor gözlerini ona çevirdi.
“Bütün birliklerini değil. Güvendiğin askerleri seç. Bu savaşta emirleri sorgulamadan uygulayan değil, neyi savunduğunu bilen insanlara ihtiyacımız var.”
Tharion, salondakilere baktı.
“Bugün burada bulunan herkes kendi krallığının değil, Silvaren’in geleceği için savaşacak.”
Vaelor kılıcını çekerek masanın üzerine bıraktı.
“Kuzey ordusu hazır.”
Serath da başını eğdi.
“Doğu birlikleri son askere kadar savaşacak.”
Kaedrin elini göğsüne götürdü.
“Batı kuvvetleri emrinizde.”
Eryndor haritaya baktı.
“Öyleyse son hazırlıkları yapın. Güneş batmadan savaş başlayacak.”
III. Karanlığın Ordusu
Güneş batarken Silvaren’in batı ufku karardı.
Önce sis yükseldi.
Ardından sisin içinden binlerce asker çıktı. Siyah zırhlı birliklerin arasında yüzleri görünmeyen yaratıklar ilerliyor, yerde sürünen gölgeler askerlerin ayaklarına dolanıyordu.
Ordunun en önünde Morgath yürüyordu.
Üzerindeki siyah zırhın göğsünde kırmızı bir ışık yanıyordu. Elinde taşıdığı uzun kılıcın üzerinde eski muhafızların işaretleri bulunuyordu.
Yanında Vaelthor vardı.
Vaelthor, şehrin surlarını uzaktan izledi.
“Burası eskiden daha görkemliydi.”
Morgath gözlerini kurumuş Işık Ağacı’na çevirdi.
“Bir zamanlar burada barış vardı.”
“Ve Aetharion bütün bunları korumak için bizi karşısına aldı.”
Morgath’ın yüzü sertleşti.
“Onun adı artık hiçbir şeyi değiştirmiyor.”
Vaelthor hafifçe gülümsedi.
“Fakat oğlu değiştirebilir.”
Morgath, surların üzerindeki Eryndor’u gördü.
“Bu gece onun ne kadar ileri gidebileceğini öğreneceğiz.”
Elini kaldırdı.
Arkasındaki ordunun tamamı aynı anda durdu.
Sonra kılıcını gökyüzüne doğru kaldırdı.
Bir anlık sessizlik oldu.
Ardından karanlığın ordusu harekete geçti.
IV. Batı Kapısı
İlk saldırı batı surlarına yöneldi.
Karanlık oklar gökyüzünü kapladı. Taş duvarlara çarpan her ok, geride siyah bir iz bırakıyordu. Silvaren muhafızları siperlerden karşılık verdi.
Eryndor, surların üzerindeki komuta noktasında duruyordu.
“Okçular! İkinci sıra!”
İlk sıra geri çekildi.
İkinci sıra yaylarını gerdi.
“Şimdi!”
Yüzlerce ok karanlığın ordusunun üzerine yağdı.
Düşman saflarında boşluklar oluştu. Fakat arkadan gelenler durmadan ilerliyordu.
Daren, batı kapısının iç tarafında askerleri düzenliyordu.
“Kalkanlar öne! Yaralıları geriye taşıyın!”
Bir patlama surların bir bölümünü sarstı.
Taş parçaları havaya savruldu.
Eryndor aşağıya baktı.
“Kapı koçbaşını getirdiler!”
Maerthion asasını kaldırdı. Duvarların üzerindeki eski rünler birer birer aydınlandı. Taşların arasından beyaz ışık yükseldi ve saldıran birliklerin önüne görünmez bir duvar çekildi.
Fakat ışık uzun süre dayanmadı.
Vaelthor uzaktan elini kaldırdı.
Karanlık, Maerthion’un büyüsünün üzerine çöktü.
Rünler birer birer söndü.
Maerthion sendeledi.
“Bu güç… Eski yeminlerden geliyor.”
Eryndor kılıcını çekti.
“Geri çekil!”
Tam o anda batı kapısının ardında büyük bir gürültü duyuldu.
Kapının iç mekanizması açılıyordu.
Eryndor’un yüzü değişti.
“Hayır…”
V. Varkhen’in Dönüşü
Batı kapısının iç bölümünde askerler birbirine girmişti.
Bir grup muhafız, kapının kilit mekanizmasını korumaya çalışırken arkalarından saldırıya uğradı. Saldıranların üzerinde Silvaren’in eski zırhları vardı.
Başlarında Varkhen bulunuyordu.
Daren onu gördüğünde kılıcını kaldırdı.
“Sen!”
Varkhen ağır adımlarla ilerledi.
“Daren. Hâlâ hayattasın.”
“Senin yüzünden kaç asker öldü biliyor musun?”
Varkhen güldü.
“Benim yüzümden değil. Yanlış krala sadık kaldıkları için.”
Daren üzerine yürüdü.
“Seninle konuşacak bir şeyim yok.”
Kılıçlar çarpıştı.
Varkhen, Daren’in saldırısını savuşturdu ve onu geriye itti.
“Eryndor’a söyle. Bu savaşta kazanan tarafın yanında olmayı seçtim.”
Daren yeniden saldırdı.
“Sen hiçbir zaman bir tarafın yanında olmadın. Sadece kendini kurtarmaya çalıştın.”
Varkhen’in yüzü karardı.
Bir darbe daha indirdi.
Daren dizlerinin üzerine düştü.
Tam Varkhen son darbeyi vuracakken bir ok omzuna saplandı.
Lyrielle, kapının üzerindeki taş çıkıntıda duruyordu.
“Daren!”
Daren ayağa kalkmaya çalıştı.
Lyrielle yeniden yayını gerdi.
Varkhen omzundaki oku kırıp çıkardı.
“Gümüş Yay’ın muhafızı…”
Lyrielle cevap vermedi.
Bir ok daha gönderdi.
Varkhen kalkanının arkasına çekildi.
O sırada Eryndor kapının iç bölümüne ulaştı.
Varkhen onu görünce gülümsedi.
“Sonunda.”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Kapıyı açmana izin vermeyeceğim.”
“Çok geç kaldın.”
Varkhen’in arkasındaki askerler mekanizmayı harekete geçirdi.
Kapının devasa kilitleri gürültüyle açılmaya başladı.
Eryndor ileri atıldı.
Varkhen önünü kesti.
İki kılıç çarpıştı.
Eryndor’un kılıcından beyaz ışık yükseldi. Varkhen’in silahı ise karanlıkla kaplandı.
Varkhen geriye savruldu.
Eryndor ikinci darbeyi indirmek üzereyken Varkhen yere düşen bir hançeri alıp onun koluna sapladı.
Eryndor sendeledi.
Varkhen kapıya doğru koştu.
“Silvaren artık benimle!”
Fakat kapının önüne Daren çıktı.
Yaralı olmasına rağmen kalkanını kaldırmıştı.
“Buradan geçemezsin.”
Varkhen öfkeyle bağırdı.
İki adam yeniden çarpıştı.
Daren, Varkhen’in saldırısını göğüsledi ve kılıcını rakibinin zırhındaki açıklığa sapladı.
Varkhen’in gözleri büyüdü.
Dizlerinin üzerine çöktü.
“Sen… bunu yapamazsın…”
Daren kılıcını geri çekti.
“Silvaren’i sana bırakmam.”
Varkhen yere yığıldı.
Ancak kapının kilitleri çoktan açılmıştı.
Dışarıdan gelen karanlık birlikler kapıya yüklendi.
Devasa kapı sarsıldı.
Bir kez.
İki kez.
Üçüncü darbede taş duvarların bir bölümü parçalandı.
VI. Kırılan Sur
Eryndor, batı kapısının önüne koştu.
“İkinci savunma hattı! Kapının gerisinde mevzilenin!”
Daren yaralı hâlde ayağa kalktı.
“Eryndor, kapı dayanmayacak!”
“Dayanmak zorunda!”
Karanlığın ordusu kapıdan içeri doldu.
İlk çarpışma şehir meydanının girişinde yaşandı.
Silvaren askerleri dar sokakları kullanarak düşmanı yavaşlatmaya çalışıyordu. Fakat karanlık yaratıklar duvarlara tırmanıyor, pencerelerden içeri sızıyor ve karşılarına çıkan herkese saldırıyordu.
Eryndor, ön saflara geçti.
Kılıcını her savurduğunda beyaz ışık karanlığı yarıyordu.
“Bir adım geri yok!”
Askerler onun çevresinde toplandı.
Lyrielle, surların üzerinden ok yağdırmaya devam ediyordu. Fakat düşman okçularından biri onu hedef aldı.
Ok, Lyrielle’nin omzunun hemen altına saplandı.
Lyrielle sendeledi.
Yayını bırakmadı.
Eryndor onu uzaktan gördü.
“Lyrielle!”
Lyrielle yarasını eliyle bastırdı.
“Bana bakma! Önüne bak!”
Eryndor yeniden düşmanların arasına döndü.
Bu kez karşısına karanlık zırhlı bir yaratık çıktı. Yaratığın yüzünde insan yüzünü andıran bir maske vardı.
Eryndor saldırdı.
Yaratık darbeyi kalkanıyla karşıladı.
İkisi birkaç adım boyunca birbirini zorladı.
Sonunda Eryndor’un bileğindeki siyah işaret parladı.
Yaratık bir an duraksadı.
“Son muhafız…”
Eryndor’un gözleri büyüdü.
“Beni tanıyor musun?”
Yaratık cevap vermedi.
Karanlığın içinden başka sesler yükseldi.
“Son muhafız…”
“Kapıyı aç…”
“Yedinci yemin…”
Eryndor’un bileği yanmaya başladı.
Bir an için çevresindeki savaşın sesi kesildi.
Sanki bütün şehir nefesini tutmuştu.
Sonra kılıcından yükselen ışık yeniden patladı.
Yaratık parçalanarak yere düştü.
Eryndor dizlerinin üzerine çöktü.
Maerthion yanına ulaştı.
“İşaret seni çağırıyor!”
“Biliyorum!”
“Bu şekilde devam edersen seni ele geçirecek!”
Eryndor ayağa kalktı.
“Önce şehri savunacağız!”
VII. Kralın Kılıcı
Sarayın iç avlusunda Tharion, muhafızlarıyla birlikte bekliyordu.
Kralın zırhı eskiydi ama üzerinde yılların savaş izlerini taşıyordu. Elindeki kılıç, Silvaren krallarının nesiller boyunca kullandığı silahlardandı.
Vaelor yanına geldi.
“Batı kapısı düştü.”
Tharion başını salladı.
“Biliyorum.”
“Şehri terk etmeliyiz. Ordularımızı yeniden toplayabiliriz.”
Tharion ona baktı.
“Silvaren’i terk edersem geriye neyi toplamış olacağız?”
Vaelor cevap vermedi.
Tharion kılıcını kaldırdı.
“Bu şehirde çocuklar var. Yaşlılar var. Evini kaybetmek istemeyen insanlar var. Ben onların arkasına saklanarak kaçmayacağım.”
Vaelor da kılıcını çekti.
“Öyleyse kuzey ordusu seninle kalacak.”
İkisi avlunun kapısına yöneldi.
Tam o sırada sarayın girişinde karanlık askerler belirdi.
Tharion ilk saldırıyı karşıladı.
Kılıcı düşmanın zırhını parçaladı.
Vaelor, kralın yanında savaşmaya başladı.
Saray muhafızları da onlara katıldı.
Fakat düşman sayısı giderek artıyordu.
Tharion’un yaşlı bedeni her darbede biraz daha zorlanıyordu.
Bir karanlık savaşçı kılıcını kaldırıp ona saldırdı.
Vaelor araya girdi.
Darbe onun kalkanına çarptı.
“Geri çekil, kralım!”
Tharion öfkeyle karşılık verdi.
“Ben hâlâ bu krallığın kralıyım!”
Kılıcını kaldırıp düşmanı yere serdi.
Ancak sarayın dışından gelen büyük bir patlama bütün avluyu sarstı.
Tharion yere düştü.
Vaelor onu kaldırdı.
“Artık buradan çıkmalıyız!”
Tharion ayağa kalktı.
“Eryndor nerede?”
VIII. Morgath ve Eryndor
Şehir meydanındaki savaş giderek büyüyordu.
Karanlığın ordusu surları aşmış, Aelthoria’nın iç sokaklarına yayılmıştı.
Morgath, yıkılmış bir kemerin önünde durdu.
Askerleri onun çevresinde iki yana ayrıldı.
Eryndor, karşısında Morgath’ı görünce durdu.
İkisi arasında yalnızca birkaç adım vardı.
Morgath kılıcını yere dayadı.
“Sonunda karşı karşıyayız.”
Eryndor’un kılıcı beyaz ışıkla parlıyordu.
“Bu şehre giremeyeceksin.”
Morgath çevresine baktı.
“Ben çoktan girdim.”
Eryndor’un arkasında yıkılmış evler, yaralı askerler ve dumanlar yükseliyordu.
Morgath devam etti:
“Bütün bunları durdurabilirdin.”
“Bunu sen başlattın.”
“Baban da bana aynı şeyi söylemişti.”
Eryndor saldırdı.
Morgath kılıcını kaldırdı.
İlk çarpışmada çevrelerindeki taşlar parçalandı.
Eryndor hızlı ve sert saldırıyordu. Morgath ise her darbeyi sakinlikle karşılıyor, genç savaşçının öfkesini ona karşı kullanıyordu.
Bir süre sonra Eryndor’un kolundaki işaret parlamaya başladı.
Morgath bunu fark etti.
“Görüyorsun. Kapılar seni tanıyor.”
Eryndor bir darbe daha indirdi.
“Ben onların gücünü istemiyorum.”
Morgath saldırıyı savuşturdu.
“Henüz istemiyorsun.”
Kılıçlar yeniden çarpıştı.
Morgath’ın silahından yayılan kırmızı ışık Eryndor’u geriye savurdu.
Eryndor yere düştü.
Morgath kılıcını onun üzerine doğrulttu.
“Baban da son ana kadar vazgeçmedi.”
Eryndor ayağa kalktı.
“Ben babam değilim.”
“Bunu kanıtla.”
Morgath yeniden saldırdı.
Eryndor kılıcını kaldırdı ve ikisi bir kez daha çarpıştı.
Bu kez Eryndor, Morgath’ın zırhındaki açıklığı gördü. Kılıcını savurdu.
Morgath geriye çekildi.
Göğsündeki zırhın üzerinde ince bir çatlak oluştu.
Morgath ilk kez öfkelendi.
“Yeter!”
Elini kaldırdı.
Meydandaki bütün gölgeler bir anda hareketlendi.
Eryndor’un ayaklarına dolanan karanlık onu yere çekmeye başladı.
Morgath yaklaştı.
“Gücünü reddedebilirsin. Ama o güç seni reddetmeyecek.”
Tam o sırada Lyrielle’nin oku Morgath’ın önündeki taşa saplandı.
Morgath başını çevirdi.
Lyrielle, yaralı omzuna rağmen uzaktan yayını tutuyordu.
Eryndor bu fırsatı kullanarak ayağa kalktı.
Morgath geriye çekildi.
“Bu gece bitmeyecek, Eryndor.”
Arkasındaki karanlık askerler yeniden hareketlendi.
Morgath sisin içinde kayboldu.
IX. Ağacın Son Kökü
Savaşın en şiddetli anında sarayın arkasındaki bahçeden büyük bir ışık yükseldi.
Kadim Işık Ağacı’nın dibindeki küçük beyaz kök titriyordu.
Morgath’ın ordusundan ayrılan bir birlik doğrudan ağaca yönelmişti.
Maerthion bunu gördüğünde yüzü bembeyaz oldu.
“Hayır… Son köke ulaşıyorlar!”
Eryndor, savaş meydanından ağaca doğru koştu.
Lyrielle peşinden gelmek istedi fakat yarası nedeniyle sendeledi.
Daren onu tuttu.
“Ben giderim!”
Eryndor başını çevirmeden bağırdı:
“Hayır! Burada kalın ve hattı koruyun!”
Ağacın dibine ulaştığında Morgath’ın askerleri çoktan beyaz kökün çevresini sarmıştı.
Eryndor saldırdı.
İlk iki askeri yere serdi.
Üçüncüsü kılıcını kaldırdı.
Eryndor darbeyi karşıladı ve onu geriye savurdu.
Tam beyaz köke ulaşacakken Vaelthor karşısına çıktı.
“Yine geç kaldın.”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Bu köke dokunmayacaksın.”
Vaelthor gülümsedi.
“Baban da onu korumak için her şeyini verdi.”
“Ve sen onu yok etmek için her şeyi yaptın.”
Vaelthor başını iki yana salladı.
“Ben yalnızca kaybettiklerimi geri istedim.”
Eryndor saldırdı.
Vaelthor kılıcını kaldırdı.
İki eski güç çarpıştı.
Eryndor’un bileğindeki işaret alev gibi parladı.
Vaelthor geri çekildi.
“Demek işaret seni seçti.”
Eryndor bir adım daha attı.
“Ben kimsenin seçimi değilim.”
Vaelthor’un yüzü değişti.
“Öyleyse kendi seçimini yap.”
Elini beyaz köke doğru uzattı.
Toprağın altından siyah damarlar yükseldi.
Eryndor kılıcını yere sapladı.
Beyaz ışık toprağın üzerinde yayıldı.
Karanlık damarlar geri çekildi.
Fakat Vaelthor bu sırada geri çekilerek karanlığın içine karıştı.
Eryndor beyaz kökün önünde diz çöktü.
Kök hâlâ canlıydı.
Ancak ışığı eskisinden çok daha zayıftı.
Maerthion yanına geldi.
“Onu bu şekilde koruyamayız.”
Eryndor ayağa kalktı.
“Öyleyse başka bir yere götüreceğiz.”
“Bunun için zamanımız yok.”
Eryndor köke baktı.
“Zaman yaratacağız.”
X. Kırılan Taç
Sarayın büyük kapısı önünde Tharion ve Vaelor son savunma hattını oluşturmuştu.
Karanlığın ordusu avluya kadar ulaşmıştı.
Lord Kaedrin, batı birliklerinin kalan askerleriyle birlikte saraya geldi.
“Batı kapısındaki düşman birlikleri dağıtıldı. Fakat şehir meydanı artık kontrolümüzde değil.”
Tharion ona baktı.
“Eryndor nerede?”
“Kadim Işık Ağacı’nın yanında.”
Kaedrin kılıcını kaldırdı.
“Bizi buradan çıkarın. Kralı güvenli bölgeye götürmeliyiz.”
Tharion öfkeyle cevap verdi.
“Ben hiçbir yere gitmiyorum.”
Kaedrin ona yaklaştı.
“Bu bir emir değil, kralım. Bir uyarı.”
Tam o sırada sarayın arka kapısından bir haberci geldi.
“Majesteleri! Kuzey surları düştü!”
Vaelor’un yüzü değişti.
“İmkânsız.”
Haberci yere diz çöktü.
“Kuzey birliklerinin bir kısmı geri çekildi. Kalanlar saraya doğru ilerleyen düşmanı durdurmaya çalışıyor.”
Tharion gözlerini kapattı.
“Demek son savunma hattı burası.”
Eryndor, beyaz kökü koruyan küçük birlikle birlikte avluya ulaştı.
Kralı görünce yanına koştu.
“Majesteleri!”
Tharion ona döndü.
“Son kök?”
“Şimdilik güvende.”
“Öyleyse onu koru. Şehir düşse bile o kök yaşamaya devam etmeli.”
Eryndor’un yüzü sertleşti.
“Şehir düşmeyecek.”
Tharion genç savaşçının omzuna elini koydu.
“Bazen bir krallığı korumak, onun taşlarını değil, geleceğini kurtarmaktır.”
Eryndor cevap veremedi.
Uzakta sarayın ana kapısına büyük bir darbe indi.
Taş kapı çatladı.
Bir darbe daha.
Kapının ortasında derin bir yarık oluştu.
Üçüncü darbede kapı parçalanarak içeri çöktü.
Karanlık askerler avluya doldu.
Tharion kılıcını kaldırdı.
“Silvaren için!”
Vaelor, Kaedrin ve muhafızlar onun yanında saf tuttu.
Eryndor da kılıcını kaldırdı.
“Silvaren için!”
Son savunma başladı.
XI. Son Işık
Savaş saatler boyunca sürdü.
Sarayın avlusu dumanla kaplandı. Taş sütunlar yıkıldı, bayraklar parçalandı, zırhların üzerinde kan ve kül birikti.
Eryndor, Tharion’un yanında savaşırken her geçen dakika daha fazla yoruluyordu.
Bileğindeki siyah işaret artık kolunun yarısına kadar ulaşmıştı.
Bir darbe daha indirdi.
Ardından dizlerinin üzerine çöktü.
Kılıcını yere dayayarak ayağa kalkmaya çalıştı.
Maerthion yanına geldi.
“Eryndor! Kendini tüketiyorsun!”
“Başka seçeneğimiz yok.”
“Her şeyin bir bedeli var. Bu bedeli şimdi ödemek zorunda değilsin.”
Eryndor başını kaldırdı.
“Ya sonra çok geç olursa?”
Maerthion cevap veremedi.
Tam o sırada gökyüzünde kırmızı bir ışık belirdi.
Morgath, sarayın en yüksek kulesinin üzerinde duruyordu.
Elinde Kadim Işık Ağacı’ndan aldığı kırmızı parça vardı.
Parça, karanlığın içinde yanıyordu.
Morgath onu havaya kaldırdı.
Şehrin altındaki toprak sarsıldı.
Bütün surlarda çatlaklar oluşmaya başladı.
Taşların arasından siyah ışık yükseldi.
Maerthion dehşetle gökyüzüne baktı.
“Hayır…”
Eryndor ayağa kalktı.
“Ne oluyor?”
“İlk Kök’ün parçalarından biri harekete geçiriliyor. Morgath şehrin altındaki eski mühürleri uyandırıyor!”
Sarayın avlusu yeniden sarsıldı.
Tharion yere düşen kalkanını aldı.
“Eryndor!”
Eryndor krala döndü.
“Buradayım!”
Tharion, kırılmış kılıcını kaldırdı.
“Bundan sonra ne olursa olsun, Silvaren’in geleceğini koru.”
Eryndor ona doğru yürüdü.
“Bunu birlikte yapacağız.”
Tharion hafifçe gülümsedi.
“Keşke her şey bu kadar kolay olsaydı.”
Morgath’ın kaldırdığı kırmızı parça bir kez daha parladı.
Bu defa şehirdeki bütün ışıklar söndü.
Karanlığın içinden devasa bir ses yükseldi.
“İLK MÜHÜR KIRILDI.”
Eryndor’un bileğindeki işaret alev aldı.
Kılıcının üzerindeki ağaç motifi beyaz ışıkla parladı.
Maerthion geri çekildi.
“Eryndor… Mühürler birbirine bağlanıyor!”
“Ne demek bu?”
“Silvaren’in altında başka bir kapı var!”
Toprak yeniden yarıldı.
Sarayın avlusunun ortasında büyük bir çatlak açıldı.
Çatlağın içinden kırmızı ve siyah ışık yükseldi.
Eryndor, Lyrielle’yi, Tharion’u ve hayatta kalan askerleri geriye çekmeye çalıştı.
Fakat zemin parçalanıyordu.
Bir sütun devrildi.
Sarayın batı kulesi çöktü.
Uzakta Aelthoria’nın surları yıkılmaya başladı.
Morgath’ın sesi bütün şehrin üzerinde yankılandı:
“Silvaren’in sonu geldi.”
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Henüz değil!”
Fakat bu kez kılıcından yükselen ışık, karanlığı geri püskürtmeye yetmedi.
Gökyüzünde siyah bir kapı açıldı.
Ve Silvaren’in üzerine gece çöktü.
Savaşın ardından şehrin üzerinde sessizlik vardı.
Alevler hâlâ yanıyor, yıkılmış kulelerden dumanlar yükseliyordu. Hayatta kalan askerler yaralıları taşıyor, anneler çocuklarını arıyor, sokaklarda kaybolan insanların isimleri yankılanıyordu.
Eryndor, yıkılmış bir duvarın önünde ayağa kalktı.
Yanında Lyrielle vardı. Omzundaki yara yeniden kanamıştı.
Daren birkaç adım ötede yaralı askerleri topluyordu.
Maerthion, asasına dayanarak ayakta kalmaya çalışıyordu.
Tharion ise görünmüyordu.
Eryndor çevresine baktı.
“Tharion nerede?”
Kimse cevap vermedi.
“KRAL NEREDE?”
Bir muhafız başını kaldırdı.
“Son gördüğümüzde sarayın iç avlusundaydı…”
Eryndor, yıkıntıların arasına doğru ilerledi.
Lyrielle kolunu tuttu.
“Tek başına gitme.”
“Onu bulmalıyım.”
Tam o sırada yıkılmış saray kapısının altından zayıf bir ses duyuldu.
“Eryndor…”
Eryndor hızla o tarafa koştu.
Taşların arasında Tharion yatıyordu.
Zırhı parçalanmış, kılıcı elinden düşmüştü.
Eryndor dizlerinin üzerine çöktü.
“Majesteleri…”
Tharion gözlerini güçlükle açtı.
“Şehir…”
Eryndor onun elini tuttu.
“Buradayız. Daha bitmedi.”
Tharion, Eryndor’un bileğindeki işarete baktı.
“Yedinci yemini unutma.”
“Bunu şimdi konuşmayacağız.”
Tharion hafifçe gülümsedi.
“Bir kralın son emri… bazen bir kralın değil, bir dünyanın geleceği içindir.”
Gözleri yavaşça kapandı.
Eryndor başını eğdi.
“Majesteleri?”
Cevap gelmedi.
Lyrielle gözlerini kapattı.
Maerthion sessizce başını eğdi.
Silvaren’in kralı artık konuşmuyordu.
Eryndor ayağa kalktı.
Yıkılmış şehrin üzerinden yükselen dumanlara baktı.
Morgath çoktan gözden kaybolmuştu.
Fakat karanlık hâlâ oradaydı.
Ve Silvaren artık eski Silvaren değildi.
Eryndor kılıcını kaldırdı.
“Bu savaş bitmedi.”
Uzaklarda, Kadim Işık Ağacı’nın son beyaz kökü bir kez daha parladı.
Ardından toprağın altından derin bir ses yükseldi:
“MÜHRÜN BEDELİ…”
Eryndor gözlerini kuzeye çevirdi.
“Şimdi ödenecek.”
Bölüm etkileşimi
