MALİKANE KAPILARI VE İLK KIVILCIM

Tolga’nın gönderdiği özel araç Cansu’yu getirdiğinde, malikanenin devasa demir kapıları yavaşça iki yana açıldı. Cansu, bahçedeki havuzları, lüks araçları ve malikanenin ihtişamını görünce şaşkınlıktan ağzı açık bir şekilde arabadan indi.
"Vay canına..." diye fısıldadı kendi kendine. "Tolga’nın zengin olduğunu biliyordum da bu kadarı da tam dizi seti gibiymiş!"
Tam ana kapıya doğru adımlıyordu ki, bahçedeki çardaktan elinde soğuk içeceğiyle çıkan Poyraz ile burun buruna geldi. Poyraz, güneş gözlüklerini hafifçe burnunun ucuna indirip Cansu’yu tepeden tırnağa süzdü. Yüzünde o her zamanki rahat, muzip gülüşü belirdi.
"Ooo, bakıyorum da malikanemize fırtına gibi bir giriş yapılmış," dedi Poyraz, çardağın direğine yaslanarak. "Telefonda Tolga’yı haşlayan o efsanevi sesin sahibi sensin demek, Cansu Hanım?"
Cansu bir an bocalasa da hemen toparlandı. Çantasının sapını sıkıca tutup çenesini dikleştirdi.
"Evet, benim," dedi Cansu, meydan okuyan bir tavırla. "Siz de Tolga'nın 'her şeye atlayan' ekibindensiniz herhalde? Poyraz'dı değil mi?"
Poyraz hafifçe kıkırdadı. Gözlüklerini tamamen çıkarıp tişörtünün yakasına taktı. Cansu'ya doğru birkaç adım yaklaşıp aralarındaki mesafeyi kısalttı.
"Ekip değil, öz kardeş sayılırız diyelim," dedi Poyraz, gözlerinin içi gülerek. "Ayrıca 'her şeye atlayan' kısmını kabul etmiyorum. Ben sadece olayların eğlenceli kısmındayım. Ama görüyorum ki buraya da bayağı bir eğlence gelmiş."
"Ben arkadaşımı görmeye geldim," dedi Cansu, yanaklarının hafifçe kızardığını hissettiğinde bakışlarını kaçırmaya çalışarak. "Tolga nerede?"
"İçerideler, Hazal’la ilgileniyor," dedi Poyraz, eliyle kapıyı işaret ederek. "Ama bence içeri girmeden önce bir nefes al. Zaten telefonda yeterince gürledin, evi başımıza yıkma şimdi."
"Sen benimle dalga mı geçiyorsun?" dedi Cansu, ellerini beline koyarak.
Poyraz’ın gülümsemesi daha da genişledi. Cansu’nun bu hırçın ve tez canlı hali açıkça hoşuna gitmişti. "Yok canım, ne dalga geçmesi? Sadece bu kadar sert durmanın sana yakıştığını düşünüyordum."
Cansu tam laf yetiştirecekken salonun cam kapısı açıldı. Tolga ve ben dışarı çıktık. Cansu beni gördüğü an Poyraz’ı unutup doğrudan bana doğru koştu ve boynuma sarıldı.
"Hazal! Çok şükür iyisin!" dedi Cansu, gözleri dolarak.
"İyiyim Cansu, çok iyiyim..." dedim ona sımsıkı sarılarak.
Tolga yanımıza gelip kolunu belime doladı. Poyraz ise arkada durmuş, Cansu’yu izlemeye devam ediyordu.
"Gördün mü Cansu Hanım?" dedi Poyraz, arkadan seslenerek. "Sana iyi olduğunu söylemiştim. Şimdi o çatık kaşlarını biraz gevşetebilirsin."
Cansu dönüp Poyraz’a ters bir bakış attı ama dudaklarının kenarında engel olamadığı küçük bir tebessüm belirdi. "Sana sormadım Poyraz Bey!"
Tolga kulağıma doğru eğilip fısıldadı: "Sanırım bu ikili önümüzdeki günlerde bizi bayağı eğlendirecek, ne dersin?"
Gülerek Tolga’ya sokuldum. Malikanenin bahçesinde, sevdiklerimin arasında ilk kez geleceğe umutla bakıyordum