FIRTINANIN ORTASINDAKİ SESSİZLİK

O gece yarısı sokak lambasının altında, Tolga’nın deri ceketine sarılıp göğsüne kapandığım an zaman durmuş gibiydi. Kokusu, sıcaklığı, gözlerindeki o devasa pişmanlık... Bütün gardımı indirmek, her şeyi unutup boynuna sarılmak istedim. Ama içimdeki o kırgın çocuk henüz susmamıştı. Beni tek bir kelimeyle sildiği o anın acısı hâlâ tazeydi.
"Şimdi git Tolga," demiştim fısıltıyla, kollarının arasından sıyrılarak. "Beni geride bıraktığın yere dön."
Tolga beni durdurmadı. Sadece ceketini omzumdan almamı engelledi ve arkamdan pürüzlü bir sesle, "Yine geleceğim," dedi. "Sen beni affedene kadar her gece buradayım."

SABAH – OKUL VE EV
Ertesi sabah uyandığımda içimde devasa bir yorgunluk vardı. Yanağımdaki kurumuş rimel izlerini temizleyip aynaya baktım. Cansu kapının eşiğinde belirdi, okul üniformasını giymişti.
"Kanka, ben gidiyorum," dedi endişeli gözlerle. "Bugün de gelmek istemediğine emin misin?"
"Eminim Cansu," dedim yatakta doğrulup dizlerimi göğsüme çekerek. "Biraz daha zamana ihtiyacım var. Sen git, aklın bende kalmasın."
Cansu gidince evde tek başıma derin bir sessizliğe gömüldüm. Ancak bu sessizlik, telefonuma gelen bir mesaj sesiyle bölündü. Ekrandaki yabancı numarayı açtığımda kalbim tekledi:

Ateş Karadağ: "Süre doluyor küçük kız. Kararın ne? Oğlumun yanında dimdik duracak mısın, yoksa o dedikoduların altında ezilip kaçacak mısın? Kararını ver, gereğini yapayım."

Mesajı okurken ellerim titredi. Ateş Karadağ şaka yapmıyordu. Tolga’nın hayatındaki yerimi netleştirmemi istiyordu.

OKUL – AYNI ANLARDA
Cansu okula adım attığı an koridorlardaki zehirli havanın daha da ağırlaştığını fark etti. Buse ve tayfası yine bir köşeye toplanmış, alaycı kahkahalar atıyordu.
"Duydunuz mu?" diyordu Buse, sesini yükselterek. "Bizim gariban Hazal iki gündür okula gelmiyor. Meğer Tolga bunu kapının önüne koyunca bunalıma girmiş, evden bile çıkamıyormuş. Zaten böyle tiplerin sonu hep aynı olur!"
Cansu tam çantasını yere fırlatıp Buse'nin üzerine yürüyecekti ki, koridorun başından gelen o ağır ayak sesleri herkesi buz kestirdi.
Tolga, arkasında Berk ve Poyraz’la koridorda belirdi. Yüzü adeta bir ölüm fermanı gibi soğuk ve kararmıştı. Üzerindeki o tehlikeli havayı hisseden öğrenciler anında iki yana çekildi. Tolga, doğrudan Buse’nin olduğu kalabalığa doğru yürüdü.
Buse’nin yüzündeki o alaycı tebessüm bir anda dondu.
Tolga, Buse’nin tam karşısında durdu. Boyuyla üzerine gölge gibi çöktü. Çelik grisi gözlerinde öyle bir öfke alevi yanıyordu ki, koridorda tek bir nefes sesi bile duyulmuyordu.
"Bir daha..." dedi Tolga, sesi bir bıçak kadar keskin ve kısıktı. "...bir daha bu okulda Hazal’ın adını ağzına alan, arkasından tek bir kelime eden olursa..."
Tolga, Buse’nin yanındaki boş soyunma dolabına öyle sert bir yumruk attı ki, sac dolap içeri çöktü ve koridorda devasa bir gürültü yankılandı. Buse ve yanındakiler çığlık atarak geriledi.
"Gözünün yaşına bakmam," diye devam etti Tolga, kana bulanmış yumruğunu bile umursamadan. "O kızı kendi ellerimle mahvettim ben, ulan! Sizin gibi ucuz mahlukların onu diliyle kirletmesine izin verir miyim sanıyorsunuz?! Herkes işine baksın, yoksa bu okulu başınıza yıkarım!"
Tolga dönüp yürümeye başladığında kimseden çıt çıkmıyordu. Poyraz, Buse’ye bakıp gözlerini devirdi: "Sana az bile dedik Buse Hanım, kaşındın."

ÖĞLEDEN SONRA – HAZAL’IN EVİ
Okul çıkış saatinde kapım vuruldu. Açtığımda karşımdaki manzara içimi cız ettirdi.
Tolga kapının önünde duruyordu. Elindeki sargı bezine hafifçe kan sızmıştı. Yüzünde ise o mağrur adamdan eser yoktu; tamamen savunmasız, yorgun ve aşık bir Tolga vardı karşımda.
"Elim kirlendi," dedi fısıltıyla, sargılı elini göstererek. "Yaramı sarar mısın güzellik?"
Gözlerim doldu. Onu içeri alıp kapıyı kapattım. Koltuğa oturttum, banyodan tentürdiyot ve temiz gazlı bez getirip dizlerinin önüne çöktüm. Sorumsuzca gidip bir yerleri yumrukladığı için ona kızmak istiyordum ama elini pansuman yaparken canı acımasın diye titreyen parmaklarımı görünce susmak zorunda kaldım.
"Okulda bir daha kimse senin adını anamayacak," dedi Tolga, başımı yukarı kaldırıp yüzüne bakmamı sağlayarak. "Özür dilerim Hazal. Bütün bunlara sebep olduğum için özür dilerim."
Nefesim kesildi. Elindeki sargıyı son kez bağlayıp elini iki elim arasına aldım. Yumuşamaya başladığımı hissediyordum; o sert kabuğum, Tolga'nın bu çaresiz bakışları karşısında eriyordu.
"Bir daha bana güvenmemezlik yapma Tolga," dedim, gözlerimden süzülen bir damla yaşı silerken. "Beni korumak için bile olsa benden vazgeçme."
Tolga sağlam olan eliyle yanağımı kavradı. Alnını alnıma dayadı. Nefeslerimiz birbirine karışırken iç çekti.
"Asla," dedi Tolga, dudaklarıma doğru fısıldayarak. "Senden bir daha asla vazgeçmeyeceğim."