ISSIZ VADİDE HESAPLAŞMA

Gece yarısına doğru Ege’nin üzerini zifiri bir karanlık kaplamıştı. Rüzgâr, ıssız vadideki kurumuş çalıların arasından ıslık çalarak esiyor, ortamdaki gerilimi daha da tırmandırıyordu.
Merve’yi yazlıkta Cansu ile birlikte bırakmıştık. Cansu her ne kadar bizimle gelmek için yırtınsa da Poyraz onu zar zor ikna edip evde tutmayı başarmıştı. Ama ben... Tolga’yı o karanlığa yalnız göndermezdim. Arabanın arka koltuğunda, sessizce Tolga’nın profilden görünen sert yüz hattını izliyordum.
Araba, Eski Değirmen Vadisi’nin engebeli, kayalık yolunda durdu. Farların sarı ışığı, vadinin ortasındaki yıkık dökük taş değirmeni ve önünde bekleyen kalabalığı aydınlattı.
Emre yalnız değildi. Yanında beş kişi daha vardı; ellerinde tahta sopalar ve sallama tabir edilen döner bıçaklarıyla karanlığın içinde bekliyorlardı.
"Şerefsizlere bak," diye mırıldandı Poyraz, torpido gözünden çakısını çıkarıp cebine koyarken. "Tek başına gel demişti bir de. Kabadayılık kafası yapıyor aklınca."
Tolga arabanın kapısını açtı, ardından benim olduğum tarafa dönüp kapımı hafifçe araladı. Bakışlarındaki o yumuşaklık, vadinin dondurucu rüzgârını bir anda kırdı.
"Arabada kal güzelim dedi, sesi fısıltı kadar pürüzsüz ama emrediciydi. "Camları kilitle ve sakın dışarı çıkma."
"Tolga... Ellerinde sopalar var," dedim, kolunu tutarak. Kalbim göğsümü delercesine çarpıyordu.
Tolga hafifçe gülümsedi. Parmaklarımı tutup kendi dudaklarına götürdü, derin bir öpücük kondurdu. "Bizim ellerimizde ne var biliyor musun? Birbirimize olan sözümüz var. İki dakikaya dönüyorum."
Tolga, Berk ve Poyraz arabadan inip far ışıklarının aydınlattığı alana doğru yürüdüler. Üçü yan yana durduğunda, karşılarındaki kalabalığa rağmen vadinin tek hakimi gibi görünüyorlardı. Tolga siyah tişörtünün kollarını dirseklerine kadar sıvadı, cebinde elleriyle Emre’ye doğru adımladı.
Emre elindeki sopayı yere vurarak alaycı bir kahkaha attı. "Ooo, İstanbul bebeleri arkalarına koruma ordusu alıp gelmiş! Hani tek gelecektin lan?!"
Berk bir adım öne çıktı. "Ben tekim zaten ulan! Ama arkadaşlarım beni sizin gibi çakalların tuzağına yem etmez!"
"Kes lan sesini!" diye bağırdı Emre. "Buranın raconunu biz keseriz! O kızı da bu sahili de size dar edeceğiz!"
Tolga öne doğru bir adım daha attı. Ağır, kendinden emin adımları Emre’nin kahkahasını boğazına dizdi. Tolga cebinden elini çıkardı, çelik grisi gözlerini doğrudan Emre’nin gözlerine dikti. O bakıştaki mutlak tehlike, Emre’nin elindeki sopayı tutan parmaklarının titremesine yetti.
"Racon mu?" dedi Tolga, sesi vadideki rüzgârı bile susturacak kadar soğuk ve gür çıktı. "Sen raconun r’sini bile bilmezsin çocuk. Racon; elinde sopayla kalleşçe pusuda beklemek değildir. Racon, denginle teke tek dövüşmektir."
Emre arkasındaki adamlara baktı, gaza gelerek sopayı kaldırdı: "Saldırın ulan!"
Ancak hamle yapmaya fırsat bulamadan Tolga bir kaplan gibi ileri atıldı. Emre’nin havaya kalkan kolunu havada yakalayıp ters çevirdi, kemik kırılma sesiyle birlikte Emre’nin çığlığı vadiyi inletti. Sopayı tek hamlede alıp yere fırlatan Tolga, adama öyle sert bir diz darbesi indirdi ki Emre yere kapaklandı.
Poyraz ve Berk de üzerlerine gelen diğer adamlara daldı. Poyraz kıvrak hareketleriyle iki kişiyi aynı anda ekarte ederken; Berk, Merve’ye atılan lafların öfkesiyle önüne geleni deviriyordu. Bütün kavga iki dakika bile sürmedi. O sopalı, bıçaklı grup yerlerde kıvranıyordu.
Tolga, yerde nefes almaya çalışan Emre’nin tepesine dikildi. Eğilip adamın saçlarından tuttu ve yüzünü kendi yüzüne yaklaştırdı.
"Bir daha..." dedi Tolga, Emre’nin gözlerinin içine bakarak. "...bu civarda Berk’i, Merve’yi ya da bizim gruptan tek bir kişiyi görürsem, bu vadiyi sana mezar ederim. Anladın mı beni?!"
Emre kanlı tükürüğünü yere atarak panikle başını salladı. "A-anladım... Tamam..."
Tolga adamı yere bıraktı. Üzerini silkeleyip arkasını döndü. Berk ve Poyraz’la birbirlerine bakıp hafifçe sırıttılar.
Tolga arabaya doğru yürürken, arabanın içinden onları izleyen ben derin bir nefes aldım. Sürücü koltuğunun kapısını açıp içeri bindiğinde, ellerindeki hafif sıyrıklara bakmadan doğrudan bana döndü.
"İyi misin?" diye sordu, gözlerindeki o tehlikeli ateş yerini yine bana özel o şefkate bırakmıştı.
Hiçbir şey söylemeden öne eğildim ve boynuna sarıldım. "Çok iyiyim... Sen yanımda olduğun sürece çok iyiyim."
Tolga beni kolları arasına alıp kokumu içine çekti. "Şimdi eve dönelim. Cansu ile Merve meraktan çatlamıştır."
Araba yazlığa doğru süzülürken, Ege’deki bu tatilin artık hiçbir gölge düşmeden, tamamen bizim zaferimizle devam edeceğini biliyordum.