GERÇEĞİN SOĞUK YÜZÜ VE KIRIK GEÇMİŞ

Pansuman yaptığım elini kendi ellerim arasında tutarken, gözlerimden süzülen yaşlar Tolga’nın parmaklarının üzerine damlıyordu. Yüzündeki o sert, kırılmaz adam imajı tamamen dağılmış; yerini bana bakarken gözleri dolan, çaresiz bir adama bırakmıştı.
Gözlerimi onun çelik grisi gözlerinden kaçırmadan, ciğerlerimi yakan derin bir nefes aldım. Artık hiçbir şeyi saklayamazdım. Ne babası Ateş Bey’in tehditkar mesajını ne de okuldaki o iğrenç fotoğrafların arkasındaki acı gerçeği...
"Tolga..." dedim, sesim titreyerek. "O fotoğraflar... Buse'nin okul grubuna attığı o teknedeki kız..."
Tolga’nın çene kasları anında kasıldı. "Hazal, o konuyu kapattım ben. Kimin ne söylediği umurumda değil artık, seni bir daha-"
"Dinle beni," diye kestim lafını, elini biraz daha sıkarak. "O fotoğraftaki kız gerçekten benim Tolga. Ama onların düşündüğü, iddia ettiği gibi değil..."
Tolga kaşlarını çattı. Gözlerinde derin bir sorgulama ve korku belirdi. Dizlerimin üzerinde, onun tam karşısında dururken bakışlarımı yere indirdim. İtiraf etmek, o günlere geri dönmek canımı öyle çok yakıyordu ki nefesim tıkandı.
"Babam..." dedim, adını söylerken bile vücudum buz kesti. "Ben o evden kaçmadan önce... Beni kumar borçları için, kendi zevkleri için kullanmaya çalıştı Tolga. Beni yaşça büyük, zengin adamların masalarına oturtmaya kalktı. 'Eskortluk yapacaksın, bana para getireceksin' diye beni defalarca dövdü, o adamlara satmaya çalıştı."
Tolga’nın yanımda oturduğu koltukta adeta kasıldığını, nefesinin bir anda kesildiğini hissettim. Elimi tutan parmakları öyle bir sıktı ki kemiklerim sızladı ama sesimi çıkarmadım.
"O Antalya'daki teknede çekilen fotoğraf..." diye devam ettim, gözyaşlarım artık yanaklarımdan sicim gibi akıyordu. "Babamın beni zorla götürdüğü, bir adamın yanına oturtup para koparmaya çalıştığı o kabus gecelerden biriydi. Adamlar bana dokunmaya kalktığında tekneden denize atlayıp kaçtım ben! Babam ise o adamlardan aldığı paraları, benim üzerimden kazandığı her kuruşu pavyonlarda, başka kadınlarla yedi!"
Sözlerim bittiğinde odada ölümcül bir sessizlik oldu.
Tolga bir an için hiç hareket etmedi. Şok, öfke ve devasa bir vicdan azabı gözlerinde fırtınalar koparıyordu. Bana yönelttiği o ilk şüphe, öfkeyle 'bitti' deyişi... Hepsini düşündükçe gözlerindeki o alev büyüdü.
"O şerefsiz..." diye fısıldadı Tolga. Sesi öylesine karanlık, öylesine tehlikeli çıktı ki oda bir anda buz kesti. Sağlam olan elini duvara vurmamak için zor tuttu. "O it herif sana bunları mı yaşattı?!"
"Tolga, lütfen..." dedim aglayarak, yüzünü ellerimin arasına alıp kendime çevirerek. "Geçti... Ben oradan kaçtım. Ama senin o fotoğrafları görünce bana inanmayacağından, beni o çamura batmış biri olarak göreceğinden çok korktum. O yüzden sustum."
Tolga gözlerini kapattı. Yüzümdeki ellerimin üzerine kendi ellerini koydu. Alnını alnıma dayadığında, onun da gözünden tek bir damla yaşın süzüldüğünü gördüm. Hayatımda ilk kez Tolga’nın ağladığına şahit oluyordum.
"Özür dilerim..." dedi Tolga, sesi kırık kırık, adeta yalvarır gibi çıkarak. "Seni o cehennemden çekip aldığımı sanırken, seni anlamadan yargıladığım için özür dilerim güzelim Seni koruyamadığım için, sana inanmadığım için..."
Eğilip dudaklarıma öyle tutkulu, öyle şefkat dolu ve sığınan bir öpücük kondurdu ki, aramızdaki tüm o kırgınlıklar, gurur ve mesafeler bir anda buharlaşıp yok oldu. Beni belimden tutup kucağına çekti, başımı göğsüne bastırdı.
"Sana yemin ederim Hazal," diye fısıldadı kulağıma, saçlarımı koklayarak. "Sana o acıları yaşatan her kim varsa, o baban olacak mahluk dahil... Hepsine bunun hesabını tek tek soracağım. Artık sadece benimsin ve seni bir daha kimsenin incitmesine izin vermeyeceğim."
Kollarımı onun boynuna doladım. İkimiz de kırıklarımızla, geçmişin karanlığıyla yüzleşmiştik ama artık birbirimize hiç olmadığımız kadar kenetlenmiştik.