BÖLÜM 43: GÖLGENİN TANIĞI

Saha kenarındaki o neşeli gürültü yavaş yavaş çekilmişti.
Ertesi gün öğleden sonra, Can’la birlikte şirketin yakınlarındaki sakin bir kahvecide oturuyorduk. Masada iki acı kahve ve derin bir sessizlik vardı. Can, elindeki fincanı çevirip duruyordu.
"Dün gece Berk’le tekrar konuştum Elya," dedi Can, gözlerini benden kaçırarak.
Adını duyduğum an içimdeki o sert zırh reflex olarak yine devreye girdi. "Can, ben sana bu konuyu kapatmamızı söylemiştim."
"Biliyorum," dedi Can, sesini yumuşatarak. "Ben de ilk başta ona olan öfkemden gözü dönmüş bir haldeydim. Hatta dün gece onu komalık edene kadar dövmek istedim. Ama Merve konusunun detaylarını öğrenince... Elya, adam o gün sadece bir hayatı kurtarmaya çalışmış. Evet, kaçması, 3 yıl boyunca yok olması büyük bir korkaklık ve affedilemez. Ama kötü bir niyetle yapmamış. Senin yüzüne bakacak yüzü kalmadığı için kendi cehennemine çekilmiş."
Kahvemden bir yudum aldım, ellerimin titremesini gizlemeye çalışarak. "Bu benim yaşadığım 3 yılı, gelinliğimle o masada kalışımı değiştirmiyor Can."
Can elimi tuttu. "Değiştirmiyor, biliyorum. Senden onu hemen affetmeni beklemiyorum zaten. Ama Berk gerçekten mahvolmuş durumda. Bize yaşattığı her şey için içi parçalanıyor. Ben... Ben onunla aradaki o amansız düşmanlığı bitirdim Elya. Eski dostum olarak değil belki ama en azından bir insan olarak helalleştim."
Can’ın bu olgun adımı içimde tarifi zor bir kafa karışıklığı yarattı. Ama bunu dışarı vurmadım.
Akşam saatlerinde Aras’ın davetiyle Boğaz manzaralı, loş bir restorandaydık.
Aras, masadaki o her zamanki şık ve karizmatik duruşuyla garsonun şarap servisini bitirmesini bekledi. Son üç yıldır hem iş ortağım hem de en güvendiğim dert ortağım olmuştu.
"Elya," dedi Aras, kadehini kaldırıp gözlerimin içine bakarak. "Şirketten ayrılma fikrin beni ne kadar sarssa da sen mutlu olacaksan her kararına saygı duyuyorum. Ama bu gece iş konuşmak istemiyorum."
Gülümsedim. "Öyle mi? Nedir konuşacağımız konu Aras ?"
Aras elini masanın üzerine koydu, parmakları nazikçe benim elime dokundu. Yüzündeki o profesyonel iş adamı maskesi tamamen kalkmış, yerini derin ve içten bir bakış almıştı.
"Üç yıldır yanındayım Elya," dedi Aras, sesi fısıltı kadar yumuşak ve tutkulu çıkarak. "Seni o ağır yüklerin altında, o çelik zırhının arkasındaki kırılgan halinle izledim. Her gün sana biraz daha hayran oldum. İş ortağın olmaktan öte... Ben sana aşık oldum Elya."
Donakaldım. Nefesim boğazımda tıkandı. "Aras... Ben..."
"Lütfen hemen bir şey söyleme," dedi Aras, gözlerindeki adanmışlıkla. "Seni darlamak veya zorlamak istemiyorum. Sadece bilmeni istedim. Sen Ege’ye mi gitmek istiyorsun? Sen nerede huzurlu olacaksan, ben seninle gelmeye, senin hayatını güzelleştirmeye hazırım."
Aras’ın bu beklenmedik ilanıaşkı zihnimde şimşekler çaktırırken, restorandaki büyük camın hemen arkasındaki karanlıkta bir gölge duruyordu...
Siyah kabanının yakalarını kaldırmış olan Berk, camın dışından masamıza bakıyordu. Aras’ın benim elimi tutuşunu, gözlerindeki o aşk dolu ifadeyi ve benim şaşkınlığımı saniye saniye izlemişti.
Berk’in gözlerinde devasa bir kıskançlık, öfke ve çaresizlik yangını fırladı. Şakaklarındaki damarlar fırladı, yumruklarını sıkmaktan tırnakları avuçlarına battı. İçindeki o uyuyan dev, Elya’sını başka bir adama kaptırma korkusuyla aniden uyandı...