BÖLÜM 39: BİR BAŞKA ZAMAN

Üç Yıl Sonra...
Şirketin devasa camlarla kaplı ana toplantı salonunda buz gibi bir sessizlik hakimdir.
Masasındaki dosyayı sertçe kapatıp doğruldum. Karşımdaki üç kıdemli departman müdürünün gözlerinin içine, bakışlarımı bir an olsun kırpmadan baktım.
"Son üç yılda bu şirketi sektörün lideri yaptıysak, bu disiplin sayesindedir arkadaşlar," dedim. Sesimdeki soğuk ve net ton salonda yankılandı. "Geciken hiçbir projeyi, mazereti ne olursa olsun kabul etmiyorum. Revizeler yarın sabah sekizde masamda olacak. Toplantı bitmiştir."
Herkes sessizce dosyalarını toplayıp çıkarken koltuğuma yaslandım.
Eski Elya yoktu artık. O saf, kırılgan, aşka ve insanlara kolayca inanan kız çocuğu üç yıl önce o gelinliğiyle birlikte o salonda kalmıştı. Yerini, kalbini çelik kapılarla kilitlemiş, duygularını tamamen tecrit etmiş, şirketi tek başına omzunda taşıyan Müdür Elya almıştı.
Kapı tıklandı. İçeri giren Can ile Damla’ydı. Geçen yıl sade bir törenle evlenmişlerdi. Can artık şirketin Operasyon Direktörü, Damla ise benim en yakın dert ortağımdı.
"Müdürüm, yine estirmişsin içeride," dedi Can hafifçe takılarak. "Ama haklısın, adamların disipline ihtiyacı vardı."
"Disiplin olmadan başarı gelmez Can," dedim masadaki kalemleri hizalayarak.
Damla yanıma gelip elini omuzuma koydu. "Elya, bu akşam bize geliyorsun değil mi? Sana en sevdiğin yemeği yaptım. Yine bu odada sabahlama ne olur."
Gülümsedim ama gülüşüm dudaklarımın kenarında donup kaldı. "Başka bir akşam söz Damla... Bu akşam yeni ortağımız Aras Bey’le son çeyrek bütçesini gözden geçirmemiz gerekiyor."
Can başıyla onayladı. "Aras Bey gerçekten büyük şansımız oldu Elya. Üç yıl önce şirkete ortak olduğundan beri hem finansal hem kurumsal anlamda inanılmaz bir vizyon kattı."
Yarım saat sonra Aras Bey’in odasındaydım.
Aras, son derece şık takımı, centilmen tavırları ve oturaklı duruşuyla şirketin en saygın isimlerinden biriydi. Saygılı ve profesyonel mesafesini bir milim olsun aşmaz, her zaman iş odaklı kalırdı.
"Buyurun Elya Hanım," dedi Aras, ben içeri girerken nezaketle ayağa kalkıp koltuğu işaret ederek. "Bütçe raporlarını hazırlattım. Dilerseniz kahvelerimizi içerken üzerinden geçelim."
"Teşekkür ederim Aras Bey," dedim oturarak. "Sizi de mesai saatinden sonra tutuyorum ama bu sunum yarınki yönetim kurulu için çok kritik."
Aras hafifçe gülümsede. Yüzündeki ifade tamamen profesyonel bir iş ortağının saygısından ibaretti. "Hiç önemli değil Elya Hanım. Şirket için gösterdiğiniz bu üstün çabayı ve liderliği takdir etmemek elde değil. Sizinle çalışmak büyük bir ayrıcalık."
"Müşterek çabamız diyelim," dedim net bir sesle.
Raporları incelerken Aras’ın her zaman koruduğu o seviyeli ve mesafeli tavrı bana güven veriyordu. Hayatımda duygusallığa yer yoktu ve Aras Bey de tam olarak bu profesyonel çizgiye saygı duyan mükemmel bir iş ortağıydı.
Gece yarısına doğru herkes şirketten çekilmişti.
Işıkları söndürülmüş devasa binada, odamın cam kenarında tek başıma duruyordum. Dışarıda İstanbul’un o ışıl ışıl ama buz gibi manzarası uzanıyordu. Elimdeki sıcak kahve kupasını tutarken, o çelik zırhımın altından sızan derin tükenmişliği hissettim.
Güçlü durmaktan, her gün dimdik durmaya çalışmaktan, duygularımı bir zindana hapsetmekten yorulmuştum... Üç yıldır tek bir gün bile kalbimin sesini dinlememiştim. Yaşıyordum ama ruhum çoktan uykuya dalmıştı.
Aynı dakikalarda... Şehrin uzak, sessiz ve karanlık bir sahil kenarında...
Siyah kabanının yakalarını kaldırmış bir adam, gecenin ayazında Boğaz’ın karanlık sularına bakıyordu. Sakalları uzamış, yüzündeki çizgiler derinleşmiş ama gözlerindeki o derin acı üç yıldır bir milim olsun eksilmemişti.
Berk...
Gözlerini, Elya’nın çalıştığı o devasa holding binasının uzaktan görünen ışıklarına dikmişti. Üç yıldır Elya’nın attığı her adımı, şirketini nasıl ayağa kaldırdığını, nasıl güçlü bir kadına dönüştüğünü gölge gibi uzaktan takip ediyordu.
Bir adım atamıyordu, karşısına çıkamıyordu... Çünkü o gecenin vicdan azabı ve utancı bir pranga gibi ayaklarına bağlıydı.
"Seni izlemek bile bir mucize Elya’m..." diye fısıldadı Berk karanlığa doğru. "Sen o zirvede parıldarken, ben senin gölgen olmaya razıyım..."