BÖLÜM 37: BEYAZ DUVAĞIN SİYAH GÖLGESİ

Güneş, Boğaz’ın sularına elmas gibi vuruyordu.
Aynanın karşısındaydım. Üzerimdeki dantel işlemeli beyaz gelinlik, uzun duvağım ve ellimdeki beyaz güller... Hayatım boyunca hayalini kurduğum o gün nihayet gelmişti. Dışarıdan hafifçe müzik sesleri, davetlilerin neşeli fısıltıları geliyordu. Babam kapıda gözleri dolarak bana bakıyor, Annem ise heyecandan tülbendiyle gözyaşlarını siliyordu.
"Benim güzel kızım..." dedi Babam, yanıma yaklaşıp duvağımı hafifçe düzelterek. "Dünyanın en güzel gelini olmuşsun."
Gülümsedim. İçimdeki o Merve huzursuzluğu bile bu masalsı atmosferin içinde eriyip gitmişti. Berk haklıydı belki de; fırtınalar geride kalmış, biz nihayet limana ulaşmıştık.
Salona çıktığımda alkış kıyamet koptu. Can, Damla, şirket çalışanlarımız, mahalleliler... Herkes oradaydı. Ve yolun sonunda, nikah masasının yanında, siyah damatlığı içinde bir heykel kadar yakışıklı duran Berk vardı. Gözlerimizin kesiştiği o an, ikimizin de dünyası durdu. Berk adımlarını bana doğru attı, Babamın elini öpüp beni teslim aldı.
"Çok güzelsin Elya’m," diye fısıldadı Berk, kulağıma eğilerek. "Seni ömrümün sonuna kadar seveceğim."
Gözlerimden süzülen tek damla mutluluk yaşını sildim. Nikah masasına oturduk.
Nikah memuru mikrofona doğru konuştu, klasik o açılış konuşmasını yaptı. Çevremizdeki flaşlar patlıyor, Damla ve Can nikah şahitleri olarak hemen yanımızda heyecanla kıkırdıyordu.
"Siz, Kenan kızı Elya..." dedi nikah memuru, neşeli bir tonla. "Hiçbir baskı altında kalmadan, Berk’i kocalığa kabul ediyor musunuz?"
Gözlerimi Berk’e çevirdim. İçimdeki o kocaman aşkla, avazım çıktığı kadar bağırmak istercesine mikrofona eğildim:
"Evet!"
Salonda büyük bir alkış koptu. Sıra Berk’e gelmişti. Nikah memuru aynı soruyu Berk’e yöneltti:
"Siz, Berk..."
Tam o sırada, masanın üzerinde duran Berk’in telefonu aniden titredi. Ekran ışığı yandı.
Berk ekrana bakakaldı. Ben de gözlerimi ekrana kaydırdım. Merve’den gelen bir fotoğraf ve altında bir mesaj vardı.
Fotoğraf; karanlık, rüzgarlı bir uçurumun kenarından çekilmişti. Merve’nin uçurumun tam eşiğindeki ayakları ve dalgalı deniz görünüyordu. Fotoğrafın altındaki mesaj ise kan dondurucuydu:
Falezlerdeyim Berk. Çocukluğumuzun geçtiği o uçurumda... Eğer 15 dakika içinde buraya tek başına gelmezsen kendimi aşağı atıyorum. Polise ya da Elya’ya tek bir kelime edersen, tetiği çeker gibi atlarım. Hayatım senin tek bir adımına bağlı. Son şansın."
Berk’in yüzündeki bütün kan çekildi. Rengi kireç gibi bembeyaz oldu. Elleri titremeye başladı.
"Berk...?" diye fısıldadım şaşkınlıkla. "İyi misin? Ne oluyor?"
Nikah memuru araya girdi: "Evet Sayın Damat, cevabınızı alalım?"
Berk ekrandaki fotoğrafa, Merve’nin o uçurum kenarındaki dehşet verici görüntüsüne baktı. Kafasının içinde büyük bir savaş koptu. Bir yanda hayatının kadını, gelinliğiyle gözlerinin içine bakan Elya... Diğer yanda, saniyeler içinde ölüme atlayacağını söyleyen, çocukluğunu paylaştığı bir insanın canı! Eğer polise veya Can’a söylerse Merve’nin gözünü kırpmadan atlayacağını çok iyi biliyordu. Bir canın vebalini ömrü boyunca taşıyamazdı.
Berk bir salise duraksadı. Yüzü acıyla buruştu.
"Özür dilerim..." dedi Berk, sesi boğuk ve hırıltılı çıkarak. "Çok özür dilerim Elya..."
"Berk ne yapıyorsun?!" dedi Can, masadan öne atılarak.
Berk cevap vermedi. Sandalyesini geriye fırlatıp ayağa kalktı. Salondaki şaşkın bakışların, Anne ve Babamın ayağa fırlayışının ve neye uğradığını şaşıran davetlilerin uğultusu arasında koşmaya başladı.
"Berk!" diye bağırdım, sesim salonda yankılandı. "Berk, gitme! Lütfen gitme!"
Gelinliğimin eteklerini toplayıp masadan kalktım, peşinden koşmak istedim ama ayağım gelinliğin tüllerine takıldı. Sertçe yere kapaklandım.
Dizlerim yere çarptı, ellerimdeki beyaz güller etrafa saçıldı.
"Berk!"
Salondaki herkes darmadağın olmuştu. Damla ve Can yanıma koştu, beni kaldırmaya çalıştılar. Ama ben kapıya bakıyordum. Berk, o siyah damatlığıyla kapıdan çıkmış, arkasına bile bakmadan gözden kaybolmuştu.
Nikah masası, üzerindeki kırmızı kaplı defter, gelinliğim ve hayatım... Her şey o saniyeler içinde paramparça olmuştu.
Gelinliğimin tüllerine sarılıp yere çöktüm. Gözlerimden akan yaşlar gelinliğimin dantellerini ıslatırken, ruhumda açılan o devasa yaranın bir daha asla kapanmayacağını biliyordum. Berk beni nikah masasında, koca bir kalabalığın ortasında tek başıma bırakıp gitmişti...