BÖLÜM 33: YENİ BİR BAŞLANGIÇ

Sabahın ilk ışıkları Berk’in odasına sızarken, odadaki ağır fırtına havanın yerini dingin bir huzura bırakmıştı.
Berk’in ateşi düşmüş, yüzüne yeniden o tanıdık, cana yakın renk gelmişti. Yatağın kenarındaki sandalyede, başım onun yastığının kenarında uyuyakalmışım. Uyandığımda, Berk’in narin parmaklarının saçlarımın arasında gezindiğini hissettim. Gözlerimi açtım, göz göze geldik.
"Günaydın sevgilim," dedi Berk, sesi hâlâ biraz pürüzlüydü ama bakışlarındaki o derin şefkat içimi ısıttı. "Rüya görmüyorum değil mi? Buradasın..."
Elini tutup yanağıma yasladım. "Buradayım Berk. Bir yere gittiğim yok... Artık hiçbir yere gitmiyorum."
Öğleden sonra Berk’le birlikte bizim eve gittik. Bahçe kapısından içeri girerken adımlarım ağırlaşıyordu. Yıllardır sığındığım, çatısı altında büyüdüğüm bu ev artık gözüme hem çok tanıdık hem de yabancı geliyordu.
Kapıyı açan annem bizi yan yana görünce olduğu yerde donakaldı. Gözleri önce Berk’e, sonra tuttuğumuz ellerimize ve en son benim yüzüme kaydı. Yüzündeki o mahcup, korku dolu ifade kalbimi sıktı.
"Elya... Kızım..." dedi sesi titreyerek.
İçeri geçip salona oturduk. Babam da geldi; gözlerinin altı torbalanmış, sanki birkaç günde on yaş yaşlanmış gibiydi. Karşımdaki koltuğa oturduklarında aramızda ağır bir sessizlik oluştu.
"Elya," diye söze başladı babam, ellerini dizlerine bastırarak. "Sana söyleyeceğimiz hiçbir cümle, yaptığımız hatayı hafifletmez, biliyorum. Biz seni bebekken o beşikten kucağımıza aldığımız an, sen bizim öz evladımız oldun. Korktuk kızım... Bir gün birisi çıkıp seni bizden alacak, bizi unutacaksın diye ölesiye korktuk. Ama sana yalan söyleyerek hayatının en büyük kötülüğünü yapmışız."
Annem ise gözyaşlarını tülbendiyle silerek araya girdi: "Bize ne dersen haklısın birtanem. İstersen yüzümüze bakma, ister vur, kır... Ama ne olur 'Siz benim ailem değilsiniz' deme. Biz seni canımızdan ayırmadık."
Derin bir nefes aldım. Bakışlarımı salondaki o eski aile fotoğraflarından çekip gözlerinin içine diktim.
"Size kızgınım," dedim, sesimdeki kırgınlık ve netlik odayı kapladı. "Bunu benden sakladığınız için, beni koca bir yalanın ortasında büyüttüğünüz için çok kırgınım. Günlerce kendimi bir hiç gibi hissettim. 'Ben kimim?' sorusunun cevabını veremedim kendi kendime."
Gözlerimden bir damla yaş süzüldü ama hemen sildim.
"Ama nankör de değilim," diye devam ettim. "Düştüğümde dizimi öpen kadın sendin anne. Gece yarısı ateşim çıktığında sabaha kadar başımda bekleyen adam sensin baba. Bana verdiğiniz emeği, döktüğünüz sevgiyi bir kalemde silemem. Sizden bir anda hiçbir şey olmamış gibi 'anne, baba' dememi beklemeyin. İçimdeki bu yaranın kabuk bağlaması zaman alacak ama zamanla , adım adım iyileşeceğiz."
Babam başını öne eğip hıçkırarak ağlamaya başladı. Annem ise yanıma gelip ellerimi tuttu, avuçlarımı öptü. Aradaki o devasa duvar bir günde yıkılmamıştı belki ama ilk tuğla sökülmüştü.
Akşamüstü Beliz Hanım ile de lüks otelinin lobisindeki sakin bir köşede bir araya geldik.
Karşımda oturan bu zarif kadın, bana hayat veren ama 20 yılımı eksik bırakan kadındı. Masadaki çaylarımıza dokunmadık bile. Beliz Hanım bakışlarını yüzümden bir saniye olsun ayırmıyordu; sanki kaybettiği yılları gözlerimde aramaya çalışıyordu.
"Geldiğin için teşekkür ederim Elya," dedi Beliz Hanım, sesi bir ricadan farksızdı. "Sana bir anneyim demeye hakkım olmadığını biliyorum. Geçmişteki çaresizliğimi anlatmak seni büyüten o eksikliği kapatmaz."
"Beni arayıp bulduğun için, gerçeği dürüstçe yüzüme söylediğin için teşekkür ederim Beliz Hanım," dedim. 'Annem' diyemiyordum, dili varamıyordu insanın. "Ama sizden de zaman istemek zorundayım. Yıllardır varlığından habersiz olduğum bir anneye birdenbire sarılamam."
Beliz Hanım gözyaşları içinde gülümsedi. "Senin karşıma geçip benimle konuşman bile benim için dünyalara bedel kızım... Pardon, Elya. Sen ne zaman hazır olursan, Ben senin bir adım gerinde, sen ne kadar izin verirsen o kadar hayatında olmaya razıyım."
"Ilişkimizi zaman gösterecek," dedim ayağa kalkarken. "Ama sırf beni korumak için Berk’e gerçekleri söylediğiniz ve aramızdaki buzları eritmeme vesile olduğunuz için size minnettarım."
Beliz Hanım da ayağa kalktı, bana sarılmak istedi ama duraksadı. Sadece elimi sıktı. Bütün parçalar nihayet ait oldukları yere, mantıklı ve olgun bir zemine oturmuştu.
1 AY SONRA ...
Güneşli, rüzgarsız ve Boğaz’ın masmavi parladığı nefis bir hafta sonu gününde, sahil kenarındaki bankta Berk’le yan yana oturuyorduk.
Eşyalarımı topladığım, istifa dilekçemi verdiğim o kasvetli günler geride kalmıştı. Şirkete geri dönmüş, Can ve Damla ile eski, neşeli günlerimize yeniden sarılmıştık. Yüklerim hafiflemiş, ruhum sakinleşmişti.
Berk elini cebine attı ve küçük, zarif bir kutu çıkardı. Kutunun kapağını açtığında, gün ışığında parıldayan incecik, pırlanta bir yüzük duruyordu karşımda.
Berk gözlerimin içine baktı. Bakışlarında geçmişin acıları değil, geleceğin o muazzam umudu vardı.
"Elya," dedi Berk, sesi heyecanla titreyerek. "Biz seninle en büyük fırtınalardan geçtik. Birbirimizi kaybetme korkusunu da yaşadık, en ağır yükleri de sırtladık. Ama ben sensiz tek bir nefes bile almak istemediğimi anladım. Hayatımın geri kalan her gününde, iyi günde ve kötü günde elini tutmama izin verir misin? Benimle evlenir misin?"
Gözlerimden akan mutluluk yaşlarıyla gülümsedim. Bileğimdeki o ilk günden kalma ahşap bilekliğe, sonra Berk’in gözlerine baktım.
"Evet Berk..." dedim, sesim gururla ve aşkla yankılanarak. "Bin defa evet!"
Berk yüzüğü parmağıma takıp beni kucağına alarak havada döndürürken, sahil kenarındaki martıların sesi ve deniz kokusu mutluluğumuza şahitlik ediyordu. Fırtına bitmiş, yeni ve masmavi bir gökyüzü açılmıştı önümüzde...