BÖLÜM 38: KARA GÜN VE KOPAN İPLER

Araba virajları çığlık çığlığa dönüyordu.
Berk, direksiyonu sıkan ellerinin beyazladığını, şakaklarından akan soğuk terleri hissetmiyordu bile. Kafasının içinde sadece Merve’nin o uçurum kenarındaki fotoğrafı ve nikah masasında gelinliğiyle yere kapaklanan Elya’nın feryadı yankılanıyordu.
Falezlerin olduğu eski deniz fenerine ulaştığında arabayı kaydırarak durdurdu. Kapıyı açıp fırladı. Rüzgar öfkeyle yüzüne çarpıyordu.
"Merve!" diye bağırdı Berk, sesi dalgaların uğultusunda kayboldu.
Uçurumun tam kenarında, rüzgarda savrulan siyah elbisesiyle Merve duruyordu. Yüzünde garip, korkutucu bir tebessüm vardı.
"Geldin..." dedi Merve fısıltıyla. "Biliyordum... Beni ölüme terk etmeyeceğini biliyordum Berk."
"Merve delirdin mi sen?!" dedi Berk, yavaş adımlarla ona doğru yaklaşarak. "Geri çekil! Lütfen bir adım geri at!"
"Artık çok geç Berk," dedi Merve gözlerinin içine bakarak. "O düğünü mahvettim ya... Benim hayatım bitti, senin de bitti..."
Merve bir adım geriledi. Toprak parça parça uçurumdan aşağı kaydı.
"Merve hayır!" Berk ileriye doğru fırladı, elini uzattı.
Ama Merve parmaklarının arasından bir gölge gibi kayıp gitti. Aşağıdan gelen sert bir su çarpma sesi... Berk uçurumun kenarına dizlerinin üstüne çöktü.
O geceden sonra İstanbul’a üzerimize adeta kara bir bulut çöktü.
Merve’nin cansız bedeni günler sonra denizden çıkarılmış, olay polis kayıtlarına intihar olarak geçmişti. Berk ise yaşadığı o devasa vicdan azabı ve "Benim yüzümden oldu" düşüncesiyle adeta akıl sağlığını yitirmişti. Elya ise evinde, o gelinlik odasında kilitli kalmıştı. Günlerce ne bir lokma yemek yemiş ne de gözyaşı dinmişti. Annem ile Babam kapının önünde sabahlara kadar ağlıyor, Damla her gün gelip kapıyı çalıyor ama içeri giremiyordu. O günlerde ikimizin de dünyası paramparça olmuştu; ne Berk ortadaydı ne de Elya’dan geriye yaşayan bir insan kalmıştı.
3 AY SONRA…
İstanbul’un üzerine düşen o soğuk gri sonbahar, içimdeki buz tutmuş öfkeyi daha da keskinleştiriyordu. Şirketteki odamda masanın başında oturuyordum. Artık ağlamıyordum; gözyaşlarım tükenmiş, yerini çelikten bir soğukluğa bırakmıştı.
Kapı tıklatılmadan açıldı. İçeri Can girdi. Yüzü yorgun, gözlerinin altı morarmıştı. Elindeki dosyayı masaya bırakırken iç çekerek karşımdaki koltuğa oturdu.
"Elya..." dedi Can, sesindeki çaresizliği gizleyemeyerek. "Yine aradım, yine sordum. Polis de özel dedektifler de... Berk’ten hâlâ iz yok. Üç aydır o adamı bulabilmek için her şeyi denedik ama sanki yer yarıldı da içine girdi."
Başımı kaldırıp Can’ın gözlerinin içine baktım. Yüzümde en ufak bir mimik, en ufak bir acı belirtisi yoktu.
"Yorulma artık Can," dedim, buz gibi ve net bir sesle. "Aramayın da."
Can şaşkınlıkla durakladı. "Ne demek aralamayın? O senin..."
"Sakın o kelimeyi kurma Can!" diye sözünü kestim, masaya hafifçe vurarak. "Berk benim için bu dünyada hiç var olmamış biri. O gün o masada arkasına bile bakmadan kaçıp gittiğinde, benim için o saatte öldü. Üç aydır tek bir kelime etmeyişi de korkaklığının eseri. Artık ne ölüsü umurumda ne dirisi."
Can yutkundu, bana hak veren ama içi acıyan gözlerle baktı. "Elya, kendini böyle taş keserek yaşayamazsın..."
"Ben yaşamıyorum zaten Can, hayatta kalıyorum," dedim sandalyeme yaslanarak. "Ve bundan sonra bu şirkette, bu evde, benim olduğum hiçbir yerde onun adı anılmayacak. Ne senden ne Damla’dan ne de başkasından onunla ilgili tek bir cümle duymak istemiyorum. Konu kapanmıştır."
Can derin bir iç çekip başını salladı, tek kelime etmeden odadan çıktı. Kapı kapandığında penceremden dışarıdaki gri İstanbul gökyüzüne baktım.
Aynı dakikalarda... Şehirden uzak, kimsenin bulamadığı eski ve ucuz bir mahallesindeki rutubetli bir odada...
Berk, duvara yaslanmış oturuyordu. Sakalları birbirine karışmış, üstü başı perişan haldeydi. Elindeki küçük polaroid fotoğrafı çeviriyordu parmaklarının arasında. Fotoğrafta, sahil kenarındaki bankta gülen, masumca bakan Elya vardı.
Gözlerinden yaşlar süzülüyordu ama ses çıkarmadan ağlıyordu.
"Affet beni Elya'm..." diye fısıldadı sesli, tık nefes bir sesle. "Sana o kadar büyük bir acı çektirdim ki... Seni korumak isterken, kendi ellerimle yok ettim. Ben sana asla dönemem... Ama kalbim, her saniye senin o baktığın yerde atmaya devam ediyor..."