BÖLÜM 2: YARIM KALAN HALKALAR

Bir insana verilebileceken büyük ceza ona bağırmak ya da onunla kavga etmek değildir. Bir insana verilebilecek en ağır ceza, onu yok saymaktır. Var olduğunu bildiğiniz halde,sanki hiç var olmamış gibi davranmaktır.İlkokuldaki o sessiz,yalnız çocuğun lise yıllarında değişeceğini sanmıştım. Büyüdükçe insanlarındaha olgunlaşacağını, kalplerin yumuşayacağını hayal etmiştim. Ama hayat banaçocukların acımasızlığının, gençlerin yetişkinliğe adım atarken kurduğu o bencildünyada şekil değiştirdiğini öğretti.Lise boyunca"kardeşim" dediğim iki kişi vardı. Üç kişilik bir gruptuk biz. Enazından ben öyle sanıyordum. Dışarıdan bakıldığında beraber gezen, berabergülen üç sıkı dosttuk. Ama çemberin içine girdiğinizde işler öyle değildi. Beno üçlü halkanın her zaman en zayıf, en kolay gözden çıkarılabilen parçasıydım.Bir plan yapılacağında fikri sorulmayan, bir konu tartışıldığında sözü kesilen,bir yere gidileceğinde hep en arkadan yürüyen o kişiydim.Yine de sesimiçıkarmadım. "Olsun," dedim kendi kendime. "Arada olur öyleşeyler. Benim de dostlarım var artık ya, varsın fikrimi sormasınlar."Çocukluğumdan beri içimde büyüttüğüm o yalnızlık korkusu, gururumun önünegeçiyordu hep. Beni aralarına alsınlar, bir yere ait olayım diye sürekli alttanalıyordum. Kendi varlığımdan, kendi benliğimden ödün veriyordum sırf o masadabir sandalyem olsun diye.Ama birikmek diye birşey vardı... Bardağa damlayan her bir ilgisizlik, damla damla birikiyorduiçimde. Bardağın taşması için kocaman bir fırtınaya gerek yoktu; küçücük birdamla yeterdi.O gün çarşıdabuluşacaktık. Net bir saat konuşmamıştık ama bizim yazılı olmayan bir kuralımızvardı; hep gündüz saatlerinde buluşurduk. Gün boyu telefonuma baktım, birmesaj, bir haber bekledim. Ses çıkmayınca plan iptal oldu sandım. Derkenakşamın bir vakti, sanki benim hiç kendime ait bir hayatım, bir gururum yokmuşgibi aradılar. "Hadi çıkıyoruz, gel."Bana haber bile vermedenakşam için sözleşmişlerdi. Ben gündüz evde onları beklerken, onlar kendiaralarında kararlarını vermiş, beni de son dakika bir aksesuar gibi yanlarınaçağırmışlardı. O akşam yanlarına gittiğimde yüzümdeki kırgınlığı görmediler bile.Ne bir özür dilediler ne de kendilerini açıkladılar. Dalga geçer gibigeçiştirdiler. O gün, o iki kişiden biriyle bağımı tamamen kopardım. Çünküanladım ki ben onun gözünde bir dost değil, canı sıkıldığında çağırabileceğibir yedekten ibarettim.Diğer"kardeşim" dediğim kişiyle ise son kırılma noktamız bir pazar günüyaşandı. Bir AVM’de buluşmak için sözleştik. Erken gittim. Saatlerce oturdumbir bankta. İnsanların sevdikleriyle, dostlarıyla gülüşerek geçip gidişiniizledim. Telefonu aradım, açmadı. Mesaj attım, dönmedi. En sonunda"Geliyorum" diye tek bir mesaj attı. Yine bekledim... Bir saat, ikisaat...O pazar günü, koca birAVM'nin kalabalığı arasında saatlerce tek başıma beklerken içimdeki o çocukyeniden uyandı. Gözlüklü, kilolu, kimsenin oyununa almadığı o küçük Berk geldioturdu yanıma. Kulağıma fısıldadı: "Bak Berk, değişen hiçbir şey yok. Senyine yalnızsın."O gelmedi. Bütün pazargünüm, bütün umudum, insanlara olan bütün inancım o AVM bankında tek başımaotururken çöp oldu.Olay dışarıdanbakıldığında basit görünebilir. "Altı üstü bir buluşmaya gelmedi"diyebilirler. Ama basit olan olaydı; hissettiklerim, içimde yıkılan o devasagüven duygusu asla basit değildi. Yıllarca alttan aldığım, yuttuğum, görmezdengeldiğim her şey o gün o bankta son buldu.İkisinin de numarasınısildim. Bir daha asla aramadım, sormadım. Yüz yüze geldiğimizde bilebakışlarımı kaçırmadan, sanki hiç var olmamışlar gibi yanlarından geçip gittim.İntikam almadım, bağırmadım, kavga etmedim. Sadece hayatımdan çıkardım.Çünkü ben ne kadar iyikalpli olursam olayım, ne kadar nefret etmeyi beceremesem de öğrendiğim bir şeyvardı: Sizin varlığınıza saygı duymayan insanlara vereceğiniz en güzel yanıt,yokluğunuzdu.Ama ne yazık ki bu sondeğildi. Lise bittiğinde, kalbimdeki kırıkları toplayıp yeni bir hayata adımatacaktım. Üniversite kapısı açıldığında, asıl "saf kötülüğün" neolduğunu, insanların sadece sizi yok sayarak değil, iyi niyetinizi son kırıntısınakadar sömürerek de canınızı yakabileceğini henüz bilmiyordum...