BÖLÜM 1  :Seslerin Bittiği Yer: Sessizlik"

Dünyaya gelirken kimseden özel bir şey istemedim.Tek dileğim güzel kalabilmek, kimseye yük olmamak ve ne yaşarsam yaşayayımkalbimde kine yer bırakmamaktı. Ama hayat, bazen en masum yerinizden vurursizi. Bazen sırf içinizde kötülük barındırmadığınız için, dünyanın bütünkötülükleri gelip sizi bulur. Ben Berk. Şu an 21 yaşındayım. Hiçbir zaman,hayatımın hiçbir döneminde doğrudan kimseye karşı içimde nefret ya da kinbüyütmedim. Başımı yastığa koyduğumda, bana zarar veren insanlara bile öfkeduyamadım. Belki de en büyük zayıflığım, nefret etmeyi bir türlü öğrenememekti. Kolay bir çocukluğum olmadı. Çocukluk dediğin şeymasallarla anlatılır ya hani; benimki bağrışmaların, kırılan eşyaların ve soğuksessizliklerin gölgesinde geçti. Altı ya da yedi yaşlarındaydım. Evde annemlebabamın tartışmaları hiç bitmezdi. Çocuk aklımla ilk başlarda çok önemsemezdim.Klasik bir anne baba kavgasıdır, birazdan geçer derdim. Alışmıştım çünkü oyüksek seslere. Ama o gün... O gün bir şeylerin çok farklı olduğu daha ilkcümleden belliydi. Aslında konu o kadar basit, o kadar kolayçözülebilecek bir şeydi ki. Annem çalışmak istiyordu. Maddi durumumuz kötüdeğildi, babam da "Ben zaten kazanıyorum, gerek yok" diyerek kestiripattı. Konuyu asıl alevleyen, geri dönüşü olmayan o patlamayı yaratan hamleannemden geldi. Bir anda, belki de hiç düşünmeden "Eğer çalışmama izinvermezsen boşanırım senden!" dedi. Normalde bir erkeğin alttan almasını, eşini iknaetmeye çalışmasını beklersiniz değil mi? Hayatın olağan akışı böyledir. Amainsanlarda birikmişlik denilen gizli bir zehir vardır. Belli bir yere kadartolerans gösterir, susarsınız. Sonra günün birinde, normalde hiç tepkivermeyeceğiniz küçücük bir şey bardağı taşırır. Babamda da tam olarak bu oldu. Gözlerinin içine baktı ve tek bir mimiği bileoynamadan "Boşanırsan boşan," dedi. Annemin yüzünde daha önce hiç görmediğim bir ifadebelirdi. Şaşkınlık, kırgınlık ve bir anlık pişmanlık... Ağlayarak odasınagitti, eşyalarını toplamaya başladı. İçten içe babamın arkasından gelmesini,kolundan tutup "Gitme" demesini beklediğini biliyordum. Ama babamsadece durdu. Tepkisizce, öylece izledi gidişini. O an hissettim; babamın daiçi en az annem kadar yanıyordu ama gurur ve birikmişlik geri adım atmasınaengel oluyordu. Araya bir hafta girdi. Babam ne bir kez aradı ne deevde bu konuyla ilgili tek bir kelime etti. Sonunda annem, dedemle birlikteboşanma evraklarını getirdi ve o süreç resmen başladı. Mahkeme günleri geldigeçti. Annem beni istememiş... Yalan yok, bugün geriye dönüp baktığımda"İyi ki de istememiş" diyorum. Çünkü annemin yanında kalsaydım busüreci bu kadar kolay atlatabileceğimi, bana babamlar kadar iyibakılabileceğini hiç sanmıyorum. İlkokul yıllarımda annem beni görmek için ara sıraokula gelirdi. Ama ben her defasında reddettim. Okul müdürü durumumuzu bildiğiiçin beni zorla onunla görüştürmeye çalışırdı. Kapının ardında durur, içerigirmemek için direnirdim. Babamlar hiçbir zaman "Annenle görüşme"demediler, önüme engel koymadılar. Ama içimdeki o kırgın çocuk, kapıyı annemeçoktan kapatmıştı. Boşanmanın ardından köye taşındık. Rahmetlibabaannem hayattaydı o zamanlar. Babam işteykem bana o bakardı. Babam, dedem,babaannem ve ben aynı evde yaşamaya başladık. Huzur bulacağımızı sanıyordum amafırtına orada da dinmedi. Dedemle babaannem sürekli kavga ederdi. Dedemingözlerimin önünde babaannemi kaç kez dövdüğünü dün gibi hatırlıyorum. Bir gün yine evde çığlıklar yükseldi. Dedem yinebabaanneme şiddet uyguluyordu. Tartışmanın sebebini bile bilmiyordum ama babamo gün dayanamadı. Odaya dalıp dedemi yaka paça tuttuğu gibi dolaba fırlattı.Dedemin üzerindeki gömlek yırtılmıştı. Birkaç saat sonra dedem dışarıdaoturmuş, o yırtık gömleği elinde iğne iplikle dikerken bir yandan da babamabağırıyordu: "Bu gömleğin hesabını vereceksin bana!" Babamın cevabıise hâlâ kulaklarımda çınlar: "Sen de annemi dövmenin hesabını ver!"İşte bu yüzden, o günden beri dedemi hiç sevemedim. Evdeki bu huzursuzluk, şiddet ve yalnızlık benitamamen dış dünyaya kapattı. Okul hayatım başladığında ben zaten içine kapanık,sessiz bir çocuktum. Fiziksel olarak da akranlarımdan farklıydım; kiloluydum vegözlük takıyordum. Çocuklar bazen farkında olmadan çok acımasız olabiliyor.Bahçede oyun oynarlarken beni hiç aralarına almazlardı. Çemberin en dışındadurur, onları izlerdim. "Ben de oynayabilir miyim?" diye sormaya bileçekinirdim.Zaten derslerde de başarılı bir öğrenci olamadımhiç. Zihnim hep evdeki o bağrışmalarla, annemin gidişiyle, babamınsuskunluğuyla doluydu. Sıramda oturur, saatlerce pencereden dışarıyı izlerdim.Asosyal, yalnız, köşesinde unutulmuş o gözlüklü çocuk bendim.Ama garip olan şuydu: Beni dışlayan arkadaşlarımada, beni terk eden anneme de, canımı yakan hiçbir şeye de öfke duyamıyordum.Biri gelip benden bir kalem istese, gözlerinin içine bakıp en temiz duygumlauzatıyordum. Kalbim kırıldıkça ben onu iyilikle yamamaya çalışıyordum.Bilmiyordum... İnsanların benim bu saf tarafımı, buhayır diyemeyen temizliğimi bir gün bana karşı en büyük silah olarakkullanacağını bilmiyordum. İyiliğin de bir bedeli olacağını ve o bedelihayatımın ilerleyen yıllarında çok ağır ödeyeceğimi henüz bilmiyordum.