BÖLÜM 40: TÜKENİŞ VE KOPAN HALKALAR

Herkes beni dışarıdan çelikten bir kadın gibi görüyordu. Yıkılmaz, eğilmez, karar aldığında arkasına bakmayan Müdür Elya... Ama kimse o çelik zırhın içinde ne kadar ezildiğimi, nefessiz kaldığımı bilmiyordu.
Üç yıldır bu şirketi ayakta tutmak benim tek kaçış noktamdı. Acımı işimle uyuşturmuştum. Ama uyuşturucu etkisini yitirmeye başladıkça, altında kalan o devasa yorgunluk üzerime devrilmeye başlamıştı. Artık sabahları yataktan kalkmak, o takım elbiseleri giymek, her gün aynı masaya oturmak içimdeki son yaşam kırıntısını da emiyordu.
Pazar günü Babamların evindeydik. Salondaki atmosfer, üç yıl önceki o karanlık günlerin aksi bir huzur taşıyordu.
Geniş masanın etrafında Babam, Annem, Özlem Hanım ve Ali Bey yan yana oturmuş, sessizce çay içiyorlardı. Yaşanan o büyük trajediden sonra iki aile birbirini suçlamak yerine garip bir şekilde birbirine kenetlenmişti. Geçmişin, kayıpların ya da Berk’in adı bu evde asla anılmazdı; bu yazılı olmayan, sessiz bir kuraldı. Sadece birbirlerinin yaralarını sarmaya çalışan yaşlı insanlardı onlar.
Özlem Hanım şefkatle bana bakıp bardağımı tazeledi. "Çok yoruluyorsun kızım," dedi alçak sesle. "Yüzünün rengi soldu."
"İyiyim ," dedim hafifçe gülümseyerek. Ama içimdeki o tükenmişliğin taşa döndüğünü kimse bilmiyordu.
Ertesi akşam, İstanbul’un şık ve sakin bir restoranında Aras Bey ile akşam yemeğindeydik.
Son üç yılda Aras’la sadece sıkı birer iş arkadaşı olmamıştık; aramızda güvene dayalı, sessiz bir arkadaşlık da doğmuştu. Aras, benim bu şehirden ve bu yükten ne kadar nefret ettiğimi, her şeyi bırakıp gitmek istediğimi zaten biliyordu.
Kadehlerimizi hafifçe tazeletirken, konuyu doğrudan asıl meseleye getirdim.
"Aras..." dedim, yorgun bir sesle başımı kaldırarak. "Evrakları hallettin mi? Son durum nedir? Biliyorsun, artık çok yorulduğum için bir an önce bu yükü bırakıp gitmek istiyordum."
Aras bardağını masaya bıraktı. Yüzünde garip, hafif tebessümlü ama temkinli bir ifade vardı.
"Her şey tamam Elya," dedi Aras, sakin bir sesle. "Tek bir eksik dışında."
Kaşlarım çatıldı. Şaşkınlıkla ona baktım. "Ne eksik olabilir ki Aras? Bütün devir evrakları, hisse oranları, yönetim kurulu kararları hazır değil miydi?"
Aras derin bir nefes aldı ve üç yıldır bu şirkette ilk defa başka bir adamın adını, o yasaklı ismi yüksek sesle söyledi:
"Son imza için... Berk’in imzası gerekiyor."
Beynimde devasa bir çan çaldı sanki. O isim, üç yıldır kulaklarımın duyduğu en yabancı ve en yakıcı kelimeydi. Masadaki tüm sesler kesildi, dünya sustu.
"Ne...?" dedim, sesim çatlayarak. "Kimin?"
"Berk’in," dedi Aras, gözlerimin içine bakarak. "Yasal olarak şirket tüzüğündeki o pay devri ve ana ortaklık maddesi onun da ıslak imzasını veya feragatnamesini zorunlu kılıyor. Onsuz bu iş hukuken resmiyet kazanmaz."
Öfkeyle başımı salladım, dudaklarım titredi. "O zaman bizim bu iş asla olmayacak, Aras! Çünkü üç yıldır o adamı kimse bulamadı, yer yarıldı da içine girdi adeta!"
Aras arkasına yaslandı. Dudaklarında o kendine hayran bırakan, sakin ve karizmatik gülümseme belirdi.
"Beni tanımıyorsun Elya..." dedi Aras, alçak ve emin bir sesle. "Ben kafama bir şeyler koyarsam, o imzada, o adam da burada olur."
Nefesim kesildi. Kalbim deli gibi atmaya başladı. Şüpheyle, heyecanla masaya doğru öne eğildim.
"Buldun mu?" diye fısıldadım, sesimdeki titremeyi gizleyemeyerek.
Aras cevap vermedi. Sadece bardağındaki şaraptan bir yudum aldı ve restoranın giriş kapısına doğru başını çevirdi.
Kalbim boğazımda atıyordu. Sabırsızlıkla ve öfkeyle soruyu tekrar patlattım:
"Söylesene Aras... Buldun mu?! Imzayı..."
Aras cevap vermek yerine hafifçe gülümsedi. O sırada restoranın ağır ahşap kapısı yavaşça açıldı.
Restorandaki loş ışıkların altında, omuzlarına düşen kabanı, üç yılın ezici olgunluğunu taşıyan sert yüz hatları ve o unutulmaz, derin bakışlarıyla içeriye biri girdi.
Gözlerim kapıya kilitlendi. Nefesim kesildi, dünya etrafımda döndü.
İçeri giren... Üç yıl önce beni nikah masasında tek başıma bırakıp giden Berk’ti.