BÖLÜM 42: AİLE HESAPLAŞMASI

Sokaktaki o soğuk sessizlik, Can’ın yumruğunu havada dondurmuştu.
"Merve... İntihar mı etti?" diye fısıldadı Can, sesi ilk kez titreyerek.
Berk kanlı dudağını silip duvara yaslandı. "O gün falezlerde gözlerimin önünde kaydı gitti Can... Ben bir hayat kurtarmaya çalışırken kendi hayatımı mahvettim. Elya’nın yüzüne bakacak yüzüm kalmadığı için kaçtım."
Can öfkeyle soludu. Gözlerindeki o şok yerini derin bir kırgınlığa bıraktı ama yumruğunu indirdi. "Bu senin kaçmanı, Elya’yı 3 yıl boyunca canlı canlı gömmene mazeret değil Berk! Ne yaşadığını bilmiyorum ama Elya’ya yaşattıklarının bedelini hiçbir açıklama ödeyemez."
Can arkasını dönüp Damla’nın kolundan tuttu. "Yürü Damla, eve gidiyoruz."
Can arabaya binerken Berk arkasından baktı. Yumruğunu sertçe duvara vurdu; haklıydı, biliyordu. Yediği yumruklar değil, içindeki o vicdan azabı canını yakıyordu.
Ertesi gün öğleden sonra...
Berk, doğup büyüdüğü, her köşesinde çocukluğunun ayak izleri olan mahallenin sokağında yürüyordu. Adımları kurşun gibi ağırdı. Üç yıl boyunca kaçtığı, yüzleşmekten korktuğu o kapının önüne geldiğinde durdu. Ahşap bahçe kapısına eli uzandı ama bir süre cesaret edemedi.
Nihayet kapıyı itip bahçeye adım attı.
Verandada babam gazetesini okuyor, annem ise masadaki bezelyeleri temizliyordu. Kapının gıcırtısıyla annem başını kaldırdı. Elindeki kap yere düştü, bezelyeler taşların üzerine saçıldı. Babamın elindeki gazete yavaşça dizlerine kaydı.
İçeri giren... Üç yıldır öldü mü sağ mı bilmedikleri, fotoğraflarına sarılarak ağladıkları oğulları Berk’ti. Yüzü çökmüş, şakaklarına aklar düşmüş ama gözlerindeki o mahcup bakış hiç değişmemişti.
"Anne... Baba..." dedi Berk, sesi boğazında bir yumruk gibi düğümlenerek.
Özlem Hanım ayağa fırladı ama dizlerinin bağı çözüldü, verandanın tırabzanına tutundu. "Berk...?" diye inledi fısıltıyla. "Rüya mı bu... Ali, oğlumuz geldi!"
Babamağır ağır ayağa kalktı. Yüzündeki o sert baba ifadesi titriyordu. "Sen..." dedi, sesi öfkeyle acının karışımıyla gürleyerek. "Sen hangi yüzle geldin buraya?!"
Berk babasına doğru bir adım attı, başını öne eğdi. "Haklısın baba... İster vur, ister kov ama önce dinleyin ne olur."
"Neyi dinleyeceğiz lan?!" diye bağırdı babam, gözlerinden yaşlar boşanırken oğlunun üzerine yürüyerek. Berk’in yakasından tuttu, sarstı. "Üç yıl ulan! Üç yıl boyunca ananın gözünün yaşı dinmedi! Her kapı çaldığında 'Oğlum mu geldi?' diye koştu! Polis kapılarına dayandık, morgları gezdik! Sen bizi canlı canlı mezara gömdün, neyi anlatacaksın?!"
Annem koşup babamın koluna sarıldı. "Ali yapma! Bırak çocuk anlatsın, kurban olayım vurma oğluma!"
"Bırak vursun anne!" diye haykırdı Berk, gözyaşları kanlı yanağından süzülürken. "Vursun, kırsın kemiklerimi! Ben hak ettim hepsini! Ben o gün Merve’nin intiharını engellemek için falezlere koştum! Kız gözlerimin önünde atladı aşağıya! Ben o kızın katili hissettim kendimi! Elya’nın, sizin yüzünüze bakacak yüzüm kalmadı benim! Yaşamak bile ağır geldi, kaçtım!"
Babamın elleri Berk’in yakasından yavaşça kaydı. Yaşlı adam duydukları karşısında olduğu yere yığılır gibi durdu. Annem çığlık atarak boynuma sarıldı.
"Benim garip oğlum... Ah benim canım oğlum..." diyerek Berk’in yüzünü, saçlarını öpmeye başladı Özlem Hanım .
Berk anasının dizlerine çöktü, başını kucağına koyup çocuk gibi hıçkırarak ağlamaya başladı. Ali Bey ise başını gökyüzüne dikip gözyaşlarını tutmaya çalıştı. Ağır adımlarla diz çöken oğlunun yanına geldi, elini Berk’in omuzuna koydu.
"Bir can kurtarmak için kendi hayatını yaktın be evlat..." dedi Ali Bey, sesi kısılarak. "Keşke kaçmasaydın... Keşke bize sığınsaydın..."
O öğleden sonra, üç yıldır karanlığa gömülen o evde, gözyaşları ve sarılmalarla devasa bir helalleşme yaşandı.
Hafta sonu...
Ata’nın kulüpler arası minikler maçı vardı. Yeşil çimlerin kenarındaki tribünde Özlem Hanım, Ali Bey ve yanlarında Berk oturuyordu. Üç yıl sonra ilk kez üçü bir aradaydı; yüzlerinde geçmişin hüznü ama bir arada olmanın verdiği o derin huzur vardı.
Sahada 8 yaşındaki Ata, 10 numaralı formasıyla rüzgar gibi esiyordu. Topu ayağında sektirip iki rakibini şık bir çalımla geçti ve topu tam doksana taktı!
"Gol!" diye bağırdı minik oyuncular.
Tribünde Özlem Hanım heyecanla ayağa kalkıp alkışladı. "Aferin benim oğluma! Baksana Ali, tıpkı senin gençliğin!"
Ali Bey gururla gülümsedi, bıyıklarını burktu. "Ne gençliği hanım, benden yetenekli bu çocuk! Maşallah maşallah..."
Berk gözleri yaşlı bir şekilde sahada neşeyle koşturan Ata’yı ve yanındaki anne babasını izledi. Ali Bey elini oğlunun dizine koydu, hafifçe sıktı. O küçük futbol sahasında, Ata’nın attığı her golle birlikte, ailenin üzerindeki o karabulutlar yavaş yavaş dağılıyordu.