Taşınan Komşu

Lior parayı sayıp masanın üstünde bıraktı.
“Geçen haftadan kalan yok.”
Patronu elindeki deftere baktı.
“Bu haftayı verdim.”
“Üç günlüğüm daha var.”
“Biliyorum.”
Atölyenin öteki ucunda çalışan adam ceketini giyiyordu. Lior’un sesini duyunca başını kaldırdı. Patronu defterdeki bir satırın üstüne çizgi çekti, sonra parmağını hesabın altına bastırdı.
“Önümüzdeki hafta.”
“Geçen hafta da öyle dedin.”
Adam kalemini masaya bıraktı.
“Müşterilerden para gelecek. Geldiğinde alacaksın.”
Lior masanın kenarındaki çekmeceye baktı. Öğleden sonra gelen müşterinin çıkardığı keseyi görmüştü. Adam işi alıp gitmeden önce patronu paraları bu çekmeceye koymuştu.
“Bugün geldi.”
“Geldi.”
“O zaman benimkini de ver.”
Patronu sandalyede geriye yaslandı.
“Sana borçlu olduğum kadar başkalarına da borçluyum.”
Lior cevap vermeden bekledi. Atölyenin kapısı açıldı. Öbür adam çıkarken ceketinin cebinden anahtarını çıkarıyor, yüzünü onlara çevirmiyordu. Kapı kapandıktan sonra içerisi sessizleşti.
“Ben işimi bitirdim,” dedi Lior. “Teslim ettin. Parasını aldın.”
“Kömürün, malzemenin parası da buradan çıkıyor.”
“Ben de buradan geçiniyorum.”
Patronunun yüzündeki ifade değişmedi. Masadaki parayı eliyle Lior’a doğru itti.
“Onun için bu haftalığını verdim.”
Lior parayı almadı. Bu kez konuşmayı keserse, üç günlük ücretinin bir hafta daha bekleyebileceği anlaşılacaktı. Bir süredir her ödeme gününde buna benzer bir yerde duruyor, sonra eline verileni alıp çıkıyordu.
“Ben senden borç istemiyorum.”
Adamın çenesi gerildi.
“Ücretini vermeyeceğim mi dedim?”
“Ne zaman vereceğini soruyorum.”
“Söyledim.”
Lior masasının başında oturan adama baktı. Söyleyeceği birkaç cümle daha vardı. Bundan sonra eski alacağı ödenmeden işe başlamayacağını söyleyebilirdi. Adamın yarın sabah açılacak kapıya, bekleyen işlere ihtiyacı vardı. Lior da onlardan biriydi; bunu bildiğini göstermesi gerekiyordu.
“Yarın buraya geldiğimde...”
Patronu başını kaldırdı.
Lior cümleyi bitirmedi.
“Yarın gelmeyecek misin?” diye sordu adam.
“Öyle demedim.”
“O zaman ne diyorsun?”
Lior bir süre sustu. Patronu boşluğun uzamasına izin verdi. Ardından kalemini yeniden eline aldı.
“İzin istiyorsun, veriyorum. Hekime gidiyorsun, ses etmiyorum. Geçen sefer müşterinin yüzüne bakıp adamla hiç konuşmadığını söyledin. Burada işin devam etmesi gerekiyor, Lior. Ben de sana her şeyi tekrar tekrar anlatamam.”
“O iş eksik kaldı mı?”
“Adam önümüzde senin yazını gösterdi.”
“İş eksik kaldı mı?”
Patronu kalemi masaya vurdu.
“Benimle böyle konuşma.”
Lior dudaklarını birbirine bastırdı. Hekimle yaptığı görüşmelerde de hastanede birkaç gün kalmaktan söz ediliyordu. Buraya dönüp o günler için izin istemeyi düşündüğünde, patronunun şimdi yüzüne baktığı gibi bakacağını biliyordu.
Masadaki parayı aldı.
“Üç gün,” dedi. “Gelecek hafta unutma.”
“Defterde yazıyor.”
Ceketini giydi, patronunun masasına bakmadan kapıya yürüdü. Dışarı çıkınca cebindeki paraları avucunun içinde bir araya topladı. Biraz önce hazırladığı cümleler şimdi kolayca kuruluyordu. Söylemediklerini işyerine geri dönüp söylemek ise kapıdan hiç çıkmamış olmaktan daha zor geldi.
Yoluna devam etti.
Eve vardığında Elyas’ın kapısı açıktı. Ev sahibi içerideki pencereyi açıyor, yatağın üstüne bırakılmış bir örtüyü katlıyordu. Lior durup içeri baktı.
“Taşındı,” dedi arkasından biri.
Karşı odada oturan Tomas, kapısının önündeydi.
“Nereye?”
“Batıya. Marek’in evlerinden birine.”
Lior bir an anlamamış gibi baktı.
“Tahıl hanının Marek’i mi?”
Tomas başını salladı.
“Dün gittim. Kapıyı bir adam açıyor. Adını soruyor, yukarı haber veriyor. Seni sonra alıyorlar.”
Ev sahibi örtüyü yatağın üstünde bıraktı. Kapıya çıkıp anahtarları elinde çevirdi.
“Kirasını kapattı,” dedi. “Kim ne derse desin.”
Lior kadına dönmedi. Ev sahibi kapıyı kilitleyip merdivene yürüdü.
“Ne zamandır?” diye sordu Lior.
“Birkaç gün olmuş. Daha yerleşiyorlar.”
Tomas anlatmaya devam edecekti. Lior’un yüzüne bakınca durdu.
“Haberin yok muydu?”
“Yoktu.”
Lior anahtarını çıkardı, fakat kendi kapısına yönelmedi.
“İyi işmiş.”
Tomas kaşlarını kaldırdı.
“Ne işi?”
“Yaptığı.”
“İnsanlar gidiyor işte. İhtiyacı olanı geri çevirmiyormuş.”
“O yüzden mi ev değiştirdi?”
Tomas’ın yüzündeki ifade kapandı.
“Ne olmuş ev değiştirdiyse?”
“Birkaç hafta önce burada kirayı ödeyemiyordu.”
“Şimdi de sen mi hesabını tutacaksın?”
Lior elindeki anahtarı sıktı.
“İnsanlara bir şeyler anlatıyor. Sonra parasını alıyor. Nereth’miş.”
Tomas başını biraz yana eğdi.
“Yemek dağıttıklarını duymadın mı?”
“Duydum.”
“Yemek de mi yalan?”
“Ben yemek dağıtmıyor demiyorum.”
“Peki ne diyorsun?”
“Bir kısmını dağıtıyor diye geri kalanını sormayacak mıyız?”
Tomas kapısının pervazına yaslandı. Önce kendini tutarak konuştu.
“Karımın ilacını aldılar. Dün onun için gittim.”
Lior cevap vermedi.
“Yanımda birinden para istediler. Sonra dükkâna gönderip getirttiler. İlacın parasını ben veremedim diye kadın iki gündür aynı şişenin dibine bakıyordu.”
“Kimin parasını verdiler?”
“Bilmiyorum. Orada para vardı.”
“Onun değildi.”
“Olmasın.”
“Senin gibi insanlardan topladığı para.”
“Benden toplamadı.”
“Başkalarından.”
Tomas ellerini iki yana açtı.
“Ben geri mi çevirseydim?”
“Öyle demiyorum.”
“Bir şey diyorum sana, onu demiyorum diyorsun. Ne yapmamı istiyorsun?”
Koridorun aşağısında bir kapı açıldı. Tomas o tarafa baktı, ardından sesini alçalttı.
“Benim iki gündür çözemediğim şeyi onlar bir saatte çözdü.”
“Onun için adamın söylediği her şeye inanman gerekmiyor.”
“Ben senden izin istemedim.”
“İzin vermeye çalışmıyorum. Yemeği pişirenler, parayı verenler var. İlacı gidip alan biri var. Bunların hepsini görmezden gelip Nereth yaptı diyorsunuz.”
Tomas çenesini kaldırdı.
“Elyas’a da teşekkür ettim. Kadınlara da. Hepsi oradaydı.” Tomas elini kapının koluna koydu. “Hem sen neler söylediğini nereden biliyorsun?”
Lior Elyas’ın kâğıtlarını düşündü. Karşısına koyduğu boş sandalyeyi, aynı cümleyi söyleyip duruşunu hatırlıyordu. Onu dinlemediği için pişman olmamıştı.
“Buradayken anlatıyordu.”
“Şimdi gidip dinledin mi?”
“Hayır.”
Tomas başını salladı. Bu hareket Lior’un hoşuna gitmedi.
“Dinlemem gerekmiyor. Bir körün gözlerini açacakmış.”
“Açmış.”
“Söylüyorlar.”
“Sen de açmadığını söylüyorsun.”
Lior bir adım yaklaştı.
“Gerçekten böyle bir şeyi yapabilse burada para toplar mı?”
Tomas’ın bakışı elindeki anahtara kaydı, sonra yeniden yüzüne döndü.
“Bunu bana sorma. Benim bildiğim, oraya gittim ve elim boş dönmedim.”
“Tabii. Bir şeyler verdiği sürece ne dediğinin önemi yok.”
Tomas doğruldu.
“Karım için gittim,” dedi. “Bunu seninle tartışmayacağım.”
Kapısının koluna uzandı. Lior’un önünde duran adamla bir kavgaları yoktu; birkaç dakika önce odanın boşaldığını söylemişti. Şimdi konuşmayı bitirmek için sabırsızlandığını görebiliyordu.
“Ben senin aldığın ilaca bir şey demiyorum.”
Tomas kapıyı araladı.
“Senden almadım,” dedi. “Hesabını da sana vermeyeceğim.”
Lior cevap verecekken durdu. Tomas içeri geçti. Kapıyı sert kapatmadı.
Lior bir süre koridorda durdu. Sonra kendi kapısını açtı. İçeri girerken komşusuna söylemek istediği başka bir şey buldu; bunun tartışmayı düzelteceğine emin olamadı.
Masasının başına oturdu. Parayı cebinden çıkarıp önüne koydu.
Üç günlük ücreti hâlâ atölyedeydi.
Elyas’ın kapısını artık başka biri açıyordu.