İstenenler

Lior’un odası boşaltılırken Mira kendi kitabını aldı.
Aletleri bir beze sarılmış, giysileri alt kattaki küçük depoya indirilmişti. Masa ve yatak odada kalacaktı. Ev sahibi dolabın içini yoklayıp bulduğu mendili öteki eşyaların yanına koydu.
“Sana ait başka bir şey var mı?”
Mira başını salladı.
“Yok.”
Kitabı iki eliyle tuttu. Ev sahibi pencereyi açmıştı. Karşı duvardan yansıyan ışık, masanın arkasındaki boşluğu aydınlatıyordu.
Mira aşağı indi. Kitabı rafına koydu; ötekileri yana çekerek ona yer açtı.
Baskıhaneye döndüğü gün ustası isterse erken çıkabileceğini söyledi. Mira önündeki sayfaya baktı. Bir satırı söküp yeniden dizmesi gerekiyordu.
“Biraz kalayım.”
Adam başını salladı, elindeki işi yan masaya bıraktı. Mira harfleri ayırmaya başladı. Bir süre sonra yetiştiremeyeceğini anlayınca yanındaki kadından yardım istedi. Birlikte bitirdiler. Çıkışta kadınla yolun bir kısmını yürüdü.
Elyas, eski apartmana gönderdiği mektubun cevabını iki hafta sonra aldı.
Ev sahibine Lior’u sormuştu. Bir daha uğrayıp uğramayacağını öğrenmek istiyordu. Kadının yazısında harfler birbirine yaslanıyor, bazı sözcükler satırın altına taşıyordu.
Lior’un öldüğünü yazmıştı. Nasıl bulduklarını, odasını boşalttıklarını anlatıyordu. Hastalığının son zamanlarda iyice arttığını biliyorlardı.
Elyas kâğıdı dizlerinin üzerine indirdi. Sonra kaldırıp ölüm haberini yeniden okudu.
Gardiyan açık kapıdan bir şey sordu. Elyas başını salladı. Adam geçip gitti.
Lior kalkarken sandalyesinin çıkardığı sesi hatırladı. Adını söylediğini de. Elyas o gün onu durdurmamıştı. Kapı kapandıktan sonra söyleyebileceği şeyleri düşünmüş, bir sonraki gelişinde sormak için beklemişti.
Mektubun boş kalan alt yarısına baktı. Bir cevap yazmak için kalemi eline aldı. Ucunu kâğıda değdirdi, sonra bıraktı.
Akşam kâğıdı yatağın yanına bıraktı.
“Nereth.”
Bekledi.
Koridorda bir mahkûm gardiyanı çağırıyordu. Elyas, adamın sesinin kesilmesini bekledi. Sonra yeniden konuştu.
“Beni duyuyorsan...”
Cümlenin devamını getirmedi. Bir süre daha oturdu. Koridordaki konuşma bitmişti. Kâğıt bıraktığı yerde duruyordu.
Eski pazarın yanındaki odada yine Nereth’in adını anıyorlardı. Soren bazen elindeki sayfayı bir başkasına uzatıyor, okumayı o sürdürüyor, dinleyenler kendileri için istediklerini söylüyordu.
Bir kadın, oğlundan mektup geldiğini anlatıp teşekkür etti. Mektup haftalar önce yazılmış, yanlış adrese bırakılmıştı. Onu bulan adam, yazının altında belirtilen sokağa kadar getirip kadına teslim etmişti. Aynı odada kardeşinden haber bekleyen bir başkası, oradan çıktıktan sonra yine limana gitti. Adını sorup beklediği geminin yolcu listesini dinledi. Kardeşi yoktu.
İş isteyenlerden biri, siparişi artan bir atölyeye alındı. Oraya birlikte gittiği adam ertesi sabah başka bir kapıya başvurdu. İkisi de dua etmişti. İş bulan, akşam dönüp Nereth’e teşekkür etti.
İlk yağmurlarda pazarcılar mallarını örtmek için koştu. Günlerdir tarlaları için yağmur isteyenler aynı haberi sevinçle karşıladı. Bir arabanın çamura saplandığı yolda, sürücü atın yanına inip tekerleğin önünü açmaya çalışıyordu.
Akşamları aynı odaya yine insanlar geldi. Kimi teşekkür etmek, kimi bir daha istemek için oturdu. Okumayı bitiren adam sayfayı katlayıp yanındakine verdi. Yarın da gelecek birine bırakması gerekiyordu.