Kalan Cümle

Ev sahibi, Mira’nın arkasından merdiven boşluğuna baktı.
“Hiç ses gelmiyor mu?”
“Kapıyı da açmıyor.”
Kadın içeri girip yedek anahtarları getirdi. Halkadan birini ayırıp Mira’ya uzattı.
“Sen çık. Ocağı söndüreyim, geliyorum.”
Mira anahtarı alıp yukarı çıktı. Lior’un kapısına bir kez daha vurdu.
“Benim. Kapıyı açacağım.”
Bekledi. Sonra anahtarı çevirdi, kapıyı itti.
İçeri girdiğinde Lior’u gördü. Kendini asmıştı.
Mira bir adım daha attı. Parmaklarından kollarına soğuk bir ürperti yayıldı. Ona doğru uzandı, ne yapacağını bulamadı. Kapıya dönüp yardım çağırdı.
Ev sahibinin aşağıdan seslendiğini duydu. Yeniden bağırdı; bu kez kadının adımlarını işitti.
Lior’un yanına gitti, koluna dokundu.
“Bir hekim getirin.”
Ev sahibi kapıda durdu. Ağzını eliyle kapatıp geri çekildi, koridordan birine seslendi. Mira kadının yanından geçip çıkamadı. Lior’un kolunu bırakmadan gelen ayak seslerini dinliyordu.
Tomas içeri girdiğinde kenara çekilmesini istedi. Mira Lior’un kolunu bıraktı. Adam bir şey daha söyledi; Mira anladığını belirtmek için başını salladı. Sonra kapının yanına geçti.
Hekim gelene kadar orada bekledi. Bir ara merdivenlerden inecek gibi oldu; kapıdan uzaklaşınca Lior’u burada bırakacağını düşünüp geri döndü.
Gelen hekim bir süre sonra öldüğünü söyledi.
Mira odaya yeniden baktı. Masayı, sandalyeyi, yatağın yanında duran ayakkabıları gördü. Lior’un kapıyı açıp kendisini içeri çağırdığı akşamlarda da hepsi buradaydı.
Ev sahibi koluna girdi.
“Biraz otur.”
Sandalyeye oturdu. Eteğinin dizlerinin altında sıkışan ucunu çekti. Elleri bir süre kumaşın üzerinde kaldı.
Masadaki katlanmış kâğıdın dışında adı yazıyordu.
Mira uzanıp aldı. Kâğıdı açarken ilk kat yerini bulamadı; kenarını tırnağıyla ayırdı.
“Başka bir evrende, sana daha erken açılmak isterdim.”
Satırı okudu. Altına baktı, sonra yeniden başından okudu.
Parmaklarındaki ürperti geri geldi. Kâğıdı tutan eli titremeye başladı. Öteki eliyle tutunca titreme kollarından gövdesine yayıldı. Kulağında ince bir uğultu vardı. Koridorda konuşanların sesleri, aralarında birkaç kapı daha varmış gibi uzaklaştı.
Ev sahibi önüne eğildi. Dudakları kıpırdıyordu. Mira başını kaldırınca kadının sesini yeniden seçebildi.
“Su ister misin?”
Mira başını salladı. Kadın elini omzundan çekip dışarı çıktı. Uğultu azaldı. Mira nefesini yavaşlatmaya çalıştı. Buraya girdiğinden beri titrememek için kendini tuttuğunu düşündü.
Suyu getirdiklerinde bardağı almak için kâğıdı dizlerine bıraktı. İki eliyle tuttuğu bardaktan küçük bir yudum içti. Lior’a soracağı şeyler vardı. Son günlerde neden gelmediğini, kendisini görmek isteyip istemediğini soracaktı. İstemiyorsa söyleyebilirdi. Mira buna kızmıştı; bu akşam merdivenleri çıkarken de kızgındı.
Bardağı masaya koydu. Kâğıdı yeniden eline aldı.
Daha erken derken ne zaman olduğunu sormak istedi. Söylemişti işte. Mira da onu dinlemişti. Kapısına geldiği akşam oturmuş, konuşmuşlardı.
Cümleyi bir kez daha okudu. Bir şey açıklayan başka bir satır aradı.
Kâğıdı çevirdi. Arkasında bir şey yazmıyordu.