Müfredat Dışı

"Herkesin bir ederi vardı bu okulda; kimi parasıyla satın alırdı saygıyı, kimi korkuyla. Benim ederim ise koyduğum sınırlardı."
Hera Sezgin için bu şatoyu andıran kolejin iplerini elinde tutmak zor değildi. Kusursuz duruşu, amber gözlerindeki sarsılmaz otorite ve gücünü ezilenleri korumak için kullanan o soğuk aurası... O, vitrinin en ulaşılmaz parçasıydı.
Ta ki o yangın merdiveninin gölgelerinde, buz mavisi gözlerinde tekinsiz bir alayla sigarasını tüttüren Ediz Sancaktar ile çarpışana kadar.
Ediz için hayat; kuralları çiğnemekten, insanları parmağında oynatmaktan ve can yakmaktan ibaret bir oyundu. Karşısında eğilmeyen tek kişi olan Hera ise, bu oyunda yıkmak istediği tek kale.
Bir tarafta adaletini acımasızca sağlayan gururlu bir kraliçe, diğer tarafta kuralsızlığıyla nam salmış, tehlikeli bir yırtıcı.
Bir yangın merdiveninde başlayan fısıltılar, acı şekerpareler ve okulun koridorlarında büyüyen bir savaş...
"Aa... Ne kadar ayıp."
Çünkü bazı oyunlarda kazanmak yoktu; sadece sonuna kadar direnmek vardı.