Tehlikenin Dönüşü

Eve gittiğimde gördüğüm manzara, tehlikenin intikal etmek üzere olduğunu anlamama yetmişti. Personel etrafta koşuşturuyor, yemek odasında şatafatlı bir sofra hazırlanıyordu. Odama gitmek için merdivenlerden çıktığımda annemin şık giyimli silüetiyle karşılaştım.
"Hera; Eren gelmek üzere, baban onu almaya gitti. Git ve üstünü değiştir," dedi.
Onaylarcasına kafamı sallayıp odama girdim. Yaklaşık yarım saat sonra hazırlanıp aşağı indiğimde annem hizmetlilere talimatlar yağdırıp son hazırlıkları yapıyordu. Kapı çaldı. Annem bizzat kapıyı açmaya gitti.
Kapı açıldığında, evden sürgün edilen o çocuğun geri döndüğünü gördüm. Eren ceketini parmağına takıp omzuna atmış, üzerinde rahat, siyah bir tişörtle babamın önünde duruyordu. Annemi gördüğünde yüzüne geniş bir gülümseme yayıldı. Annem hemen onun boynuna sarıldı.
"Hoş geldin," dedi annem.
Eren anneme sarılırken bir yandan da annemin arkasında duran bana bakıp göz kırptı. Hafifçe tebessüm ettim. Annemden ayrılıp bana doğru geldi ve beni kucakladı. Ben de gülerek ona sarıldım.
"Ne kadar büyümüşsün, abisinin gülü," dedi.
Ona daha da sıkı sarıldım. "Asıl sen büyümüşsün küçüğüm."
Ayrıldığımızda elimden tutup beni kendi etrafımda bir tur döndürdü. Alaycı bir ıslık çaldı. "Güzellik konusunda anneme çekmişsin, onu fark ettim."
Annem bunu duyunca hafifçe kıkırdadı. Babam eliyle salonu işaret etti. "Böyle ayakta mı kalacağız?"
Salona geçip oturduğumuzda Eren'le edilen iş ve İsviçre sohbetleri, gergin nefeslerimi biraz olsun gölgede bırakıyordu. En son konu yine o malum olaya geldi.
Eren alayla gülümsedi. "Baba, Hera kesinlikle haklı. O çocuk sadece kaos seviyor ve kaşınıp cevabı verildiğinde çirkefleşiyor. Neyse ki artık okula ben de gidiyorum. Abisi onu korur, değil mi?"
Yüzüme anında alaycı bir tebessüm kondurdum. "Beni korumadan önce kendini o kaostan uzak tut."
Eren'in gülümsemesi daha da genişledi. "Merak etme abisi, artık onunla aynı sınıfta bile değilim. Senin sınıfına geliyorum."
"İyi," dedim.
Sohbet, yemek derken gece kazasız belasız bitti. Ama bu, yarın sabahın diğer hiçbir sabah gibi olmayacağı gerçeğini değiştirmiyordu.
Sabah alarmım çaldığında uyanıp hazırlandım. Eren hâlâ uyuyordu. Odasına gittiğimde yüzüstü, ağzı açık bir şekilde uyuduğunu gördüm.
"Şşt, uyan! Hani okula gitmek için o kadar sabırsızlanan Eren?"
Esneyerek gözlerini açtı. "Okula gitmek istemekle erken uyanmak istemek aynı şey değil," dedi pürüzlü ve boğuk çıkan sesiyle.
"Kalk da hazırlan, yoksa daha ilk günden okula geç kalırsın. O kusursuz imajın bunu kaldıramaz, değil mi?"
"Sus bakalım, abiye saygısızlık yapılmaz," dedi boğuk bir sesle, yüzünü yastığa daha da gömerek.
Gözlerimi devirip gülümsedim. "Uzatma da kalk," dedim ve odadan çıkıp yemek odasına, anne ve babamın yanına gittim.
Kısa bir süre sonra, annemle kahvaltı masasında otururken kapının eşiğinde belirdi. Üzerindeki siyah üniforma ceketini tek parmağıyla omzuna atmış, kravatını umursamazca gevşetmişti. Annemin yanına yaklaşıp yanağına hızlı bir öpücük kondurdu. Annemin o klasik "Oğlum doğru düzgün kahvaltı et" nutuklarına hiç aldırmadan masadan birkaç parça atıştırmalığı ağzına attı.
"Abisinin gülü, hadi gidelim," deyip kapıya yöneldi. Ben de üzerimdeki zırhı —o kusursuz Sezgin imajını— son kez kontrol edip peşinden çıktım.
Arabaya binip okula vardığımızda, filmli camların arkasından Kuleli Koleji’nin ihtişamlı binasına baktım. Bahçedeki fısıltıları arabanın içinden bile duymak mümkündü; Eren Sezgin’in sürgünden döndüğü haberi bir yangın gibi yayılmıştı.
Arabadan inip yürümeye başladığımızda bahçedeki tüm gözler bir anda bize kilitlendi. İki ailenin kanlı geçmişi, protokol kuralları ve bastırılmış dedikodular... Herkes patlamaya hazır o bombanın fitilini bekliyordu. Umay ve İnci tam o sırada binadan bahçeye çıkmışlardı. İnci, Eren’i yanında gördüğünde gururlu ve rahatlamış bir tebessümle bize doğru adım attı.
Ama asıl fırtına, bahçenin diğer ucunda belirdi.
Ediz Sancaktar.
Elleri siyah pantolonunun ceplerinde, o bildiğim alaycı ve kendinden emin adımlarıyla doğrudan bize doğru yürüyordu. Yanındaki arkadaşları geride kalmıştı; sahne tamamen ona aitti. Eren’in bakışları Ediz’e takıldığı an gözleri kısıldı, çene kemiklerinin gerildiğini ve yanımda yürürken kasıldığını hissettim.
Ediz tam önümüzde durdu. Buz mavisi gözleri önce bana kaydı ve dudaklarının kenarına yerleşen o tekinsiz gülümsemeyle göz kırptı. Kalbimin göğüs kafesimde teklediğini, ritmimin altüst olduğunu hissettim ama yüzümdeki o soğuk maskeyi bozmadım.
Ardından bakışlarını Eren’e çevirdi. O karanlık, alaycı sesiyle konuştu:
"Hoş geldin karrrrrdeşim," dedi, kelimeyi harflerini üstüne basa basa, tehlikeli bir samimiyetle uzatarak.
Eren de geri kalmadı. Adımlarını tam Ediz’in karşısında sabitledi, aralarında sadece birkaç parmaklık bir mesafe kalmıştı.
"Hoş buldum, yavrrrum benim," dedi Eren, aynı alaycı tonda karşılık vererek. "Nasılsın görmeyeli? Böyle rahat konuşabildiğine göre dikişlerin izi tamamen gitmiş, değil mi?"
Sözler bahçedeki soğuk havada bir bıçak gibi keskinleşti. Geçen seneki o kanlı gecenin hayaleti iki ailenin de üzerine çöktü. Kalbimin güm güm çarptığını hissederken bakışlarımı Eren’e çevirdim.
"Eren," dedim. Sesim dondurucu ve net bir uyarı gibi çıkmıştı.
"Efendim?" dedi, gözlerini bir saniye bile Ediz’in üzerinden ayırmadan.
Ediz araya girdi. Bakışları tekrar bana kaydığında dudaklarındaki o mağrur tebessüm genişledi. Tek kaşını kaldırarak fısıldar gibi konuştu:
"Ne oldu Kraliçem? Eren’i benden korumakla mı görevlisin yoksa?"
Ediz’in ağzından çıkan o üç hece —Kraliçem— bahçedeki zaten kırılgan olan atmosferi bir anda patlamaya hazır bir dinamit fitiline çevirdi.
Eren’in çenesi o kadar sert kenetlendi ki şakaklarındaki damarların belirginleştiğini gördüm. Ediz’e doğru yarım adım attı, aralarındaki o tehlikeli mesafeyi neredeyse tamamen sıfırladı. Sesi artık alaycı değil, boğuk ve doğrudan tecrit edilmiş bir tehdit barındırıyordu.
"Kraliçem mi?" dedi Eren, Ediz’in gözlerinin içine dik dik bakarak. "Ağzını topla Sancaktar. Kardeşimle konuşurken kullandığın kelimelere dikkat et, yoksa o gitmiş dediğin dikişlerin yenilerini nereden yiyeceğini şaşırırsın."
Ediz hiç geri adım atmadı. Aksine, elleri hâlâ ceplerindeyken hafifçe öne eğildi. Yüzündeki o iflah olmaz, sinir bozucu tebessüm bir milim bile gerilemedi.
"Çok gerginsin Sezgin," dedi Ediz, sesindeki o umursamaz tonu bilerek körükleyerek. "İsviçre havası sana pek yaramamış. Ben sadece 'biricik arkadaşıma' hak ettiği unvanla hitap ediyorum, öyle değil mi Hera?"
Bakışları bana kaydı. O buz mavisi gözlerinde; hem ailemizin gizli kararlarını bildiğini hatırlatan bir şantaj, hem de benim o zırhımı paramparça etmekten aldığı o karanlık haz vardı.
Boğazımda katılaşan o yumruyu yutkunmaya çalıştım.
Tüm bahçe durmuş bizi izliyordu. Liselilerin fısıltıları, cep telefonlarının ekranları, birkaç metre ötede bizi endişeyle izleyen Umay ve İnci... Annemin "Rezil olma" çığlıkları zihnimde yankılanıyordu. Eğer burada, bu bahçede Eren ile Ediz birbirine girerse; babamın o "Evde konuşacağız" tehdidi bir kabusa dönüşecek, Sezgin ve Sancaktar aileleri arasındaki o sahte müttefiklik tek bir yumrukla yok olacaktı.
Eren'in korumacı öfkesiyle Ediz'in sınır tanımayan kışkırtıcılığı arasında sıkışıp kalmış durumdaydım.
İçimdeki feryadı bastırıp zırhıma büründüm. Soğuk, kibirli ve pürüzsüz Sezgin maskemi yüzüme yerleştirdim. Eren’in koluna dokundum. Parmaklarımı onun kasılmış pazısına bastırıp hafifçe geriye doğru çektim.
"Eren, değmez," dedim, sesimi tüm bahçenin duyabileceği kadar net ama buz gibi tutarak. "Sancaktar sadece sahnede alamadığı ilgiyi bahçede toplamaya çalışıyor. Ders başlamak üzere, sınıfa geçelim."
Eren bakışlarını Ediz’den ayırmadı. Ediz ise koluma dokunduğum yere, sonra da gözlerimin içine baktı. Dudaklarını tiyatral bir şekilde büktü.
"Abinin arkasına sığınmak sana hiç yakışmıyor Kraliçem," dedi Ediz, sesi sadece ikimizin duyabileceği bir fısıltıya düşerken. "Ama merak etme... Sınıfta yan yana oturduğumuzda abin seni kurtarmak için sıranın arasına giremeyecek."
Eren tam bir şey daha söyleyecekken zil çaldı. O tiz, metalik ses bahçedeki gerilimi anlık olarak böldü.
Eren derin bir nefes verip Ediz'e son bir bakış attı. "Tenefüste görüşürüz Sancaktar," dedi.
"Dört gözle bekliyorum Sezgin," dedi Ediz ve arkasını dönüp rahat adımlarla binaya doğru ilerledi.
Eren yanımda dururken hırsla soluyordu. "Bu çocuk kaşınıyor Hera. Seninle böyle konuşmasına nasıl izin veriyorsun?"
"İzin vermiyorum Eren," dedim, binanın merdivenlerini tırmanırken. Sesimin pürüzsüz çıkmasına özen gösteriyordum ama içimdeki fırtınayı bastırmak her saniye daha da zorlaşıyordu. "Sadece onun oyununa gelmiyorum. Sen de gelme. Babamın şartlarını biliyorsun; tek bir olay bile istemiyor."
"Babamın şartları umrumda değil," diye mırıldandı Eren, çenesini kenetleyerek. "Senin o çocuğun karşısında ezilmene izin vermem."
Sınıfın kapısına vardığımızda Eren önden girdi. Sınıftaki fısıltılar saniyesinde kesildi, tüm bakışlar bir anda kapıya kilitlendi. İsviçre’den dönen Eren Sezgin resmen bizim sınıftaydı. Eren en arka sıralardan birine doğru adımlayıp çantasını sıraya bıraktı. Ben de her zamanki gibi cam kenarındaki, önlerdeki sırama geçtim.
Çantamdan defterimi çıkarıp masaya koydum. İçimdeki o ağır baskıyı bastırmak için derin bir nefes aldım. En azından ders başlayacaktı, Ediz kendi sınıfındaydı ve aramızda bir kat vardı. Okul yönetiminin o kesin yasağı en azından ders saatlerinde işe yarayacaktı...
Ya da ben öyle sanıyordum.
Huzur... Sadece beş dakikalık bir huzur istemiştim.
Ama Ediz Sancaktar gibi bir adamın olduğu yerde kurallar sadece kağıt üzerindeki mürekkep lekelerinden ibaretti. Okul yönetiminin kararı, ailelerimizin tehditleri, disiplin kuralları... Ediz için bunların hepsi aşılması gereken eğlenceli engellerdi. Ve ben, kendi zırhımı ne kadar sıkı kuşanırsam kuşanayım, onun benim dengemi bozmaktan ne kadar büyük bir haz aldığını çok iyi biliyordum.
Sınıf kapısı pat diye açıldığında beklediğim gibi Mert ve tayfasıyla Ediz girdi içeri. Kendi sınıfında olması gerekiyordu ama o kuralları hiçe sayarak, elleri ceplerinde içeri adımladı.
Ancak Eren, İsviçre’den döner dönmez eski popülerliğini ve çevresini saniyesinde arkasına almıştı. Ediz'in kanlı bıçaklı olduğu eski arkadaşlarından biri Tolga ve sınıftaki diğer birkaç kişi çoktan Eren’in sırasının etrafında toplanmış, kahkahalar eşliğinde İsviçre anılarını dinliyordu. Eren, edasıyla, alaycı tebessümüyle tam bir Sezgin’di; sadece doğru damarına basıldığında o gözü dönen karanlık tarafı ortaya çıkıyordu.
Ediz, doğrudan benim sırama doğru yürüdü. Yanımdan geçerken Eren’in etrafındaki kalabalığa ve Eren’in o rahat tavrına hafifçe göz gezdirdi. Yüzündeki o doyumsuz, oyun arayan sırıtış daha da genişledi. Onun için bir kişiyle uğraşmak yetmiyordu; iki Sezgin’i birden aynı anda kışkırtmak, aralarındaki o bağı sınamak çok daha eğlenceliydi.
Ediz sırama hafifçe eğildi. O dumanlı, sinir bozucu derecede rahat sesiyle fısıldadı:
"Mantar panodaki o yasak kararını hatırlıyorsun değil mi Kraliçem?" dedi, gözlerindeki o karanlık neşeyle. "Fuat Hoca bizi resmi olarak ayırmış ama unuttukları küçük bir detay var..."
"Ediz, kendi sınıfına git," dedim, sesimi sakin tutmaya çalışarak ama gözlerimi onun buz mavisi gözlerine dikerek. "Yine ne peşindesin?"
"Hiç," dedi Ediz, omzunu silkip rahat bir edayla. "Sadece bu sınıftaki havanın ne kadar çabuk değiştiğini izliyorum. Bir tarafta sürgünden dönen ve etrafına mürit toplayan kardeşin, diğer tarafta onun arkasına saklanmaya çalışan Kraliçe..."
Eren, oturduğu sıradan Ediz’in sesini duyunca konuşmasını kesti. Yüzündeki o alaycı, umursamaz gülümsemeyi hiç bozmadan sırtını duvara yasladı. Tolga’nın omzundaki elini çekip Ediz’e baktı.
"Sancaktar," dedi Eren, sesi en az Ediz’inki kadar alaycı ve sakindi. "Kendi sınıfının kapısını bulamadın herhalde? Yoksa yine birilerinin dikkatini çekmek için yanlış kapıyı mı çaldın?"
Sınıftaki herkes bir anda ikisinin arasındaki o soğuk savaşa kilitlendi.
Ediz yavaşça arkasını döndü. Eren’e doğru birkaç adım attı ama bakışları hâlâ ikimizin arasındaydı.
"Yanlış kapı sayılmaz Sezgin," dedi Ediz, tek taraflı tebessümüyle. "Sonuçta eğlence neredeyse ben oradayım. Ve görüyorum ki bu yıl ikiniz birden aynı sınıftayken malzeme hiç bitmeyecek."
Ediz bana doğru tekrar döndü, elini sıramın köşesine yaslayıp eğildi. "Ayrıca Kraliçem... O yasağın kalkması için yönetime dilekçe vermene gerek yok. Çünkü ben zaten istediğim an, istediğim yerde olacağım. İster sınıfında, ister bahçede... İster zihninde."
Eren kıkırdadı. "Laf kalabalığını bırak da sınıftan ikile Sancaktar, hocanın gelmesine iki dakika var. İlk günden disiplinlik olmanı istemeyiz."
Eren’in o sakin ama alttan alttan damara basan cevabı Ediz’in hoşuna gitmiş gibiydi. Ediz, iki kardeşin de ona boyun eğmediğini, aksine o oyuna dahil olduğunu görünce gözlerindeki neşe daha da arttı.
"Görüşeceğiz Sezginler," dedi Ediz, ellerini cebine sokup kapıya doğru adımlarken. "Bu sene çok eğleneceğiz."
Teneffüs zili çaldığında Kuleli Koleji’nin geniş, kasvetli bahçesi bir anda sosyal sınıflara ve kliklere bölündü.
Eren, İsviçre dönüşünün hakkını vererek Tolga ve okulun popüler tayfasından birkaç kişiyi etrafına toplamış, elleri pantolonunun ceplerinde, rahat tavırlarıyla bahçenin ortasındaki bankların orada turluyordu. Belli ki okulun "kralı" unvanını kaldığı yerden devralmaya kararlıydı.
Ben ise Umay ve İnci ile birlikte çardakta oturuyordum. Umay elindeki soğuk kahveden bir yudum alırken, İnci dedikodu radarlarını çalıştırmış, bahçedeki fısıltıları analiz ediyordu. Ama benim bakışlarım, okul binasının ana kapısından bahçeye çıkan o siluete takılı kaldı.
Ediz Sancaktar.
Girişte, bu hafta sonu düzenlenecek olan Sınıflar Arası Güz Partisi’nin broşürlerini ve davetiyelerini dağıtan görevli kızın yanında durdu. Yüzündeki o alaycı, eğlenen ifadeyle kıza bir şeyler söyledi. Kız hafifçe kızararak elindeki parlak siyah davetiye destesinden iki tanesini Ediz’e uzattı.
Ediz, parmaklarının arasında tuttuğu iki davetiyeyi bir iskambil kartı gibi çevirerek bahçeye doğru adımladı. Tayfası gerisinde kalıp onu izlemeye başladı.
Önce Eren’lerin olduğu gruba doğru yürüdü. Herkes muhabbeti kesip Ediz’e baktı. Ediz, Eren’in tam karşısında durdu. Yüzündeki o eğlenen tebessümle siyah davetiyelerden birini Eren’in göğsüne doğru hafifçe vurdu.
"Sürgünden dönen kahramanımıza özel davetiye," dedi Ediz, sesi bahçedeki uğultunun arasında gayet net duyuluyordu. "Cumartesi gecesi kulüp partisi var Sezgin. Sensiz tadı çıkmaz, dikişlerini tazeleriz belki."
Eren davetiyeyi parmaklarının ucuyla tutup alaycı bir kıkırdamayla cevap verdi. "Geleceğim Sancaktar. İçeride kimin kime dikiş atacağını görmek için sabırsızlanıyorum."
Ediz hiç istifini bozmadan arkasını döndü. Elinde kalan son siyah davetiyle doğrudan benim oturduğum çardağa doğru yürüdü. Umay yanımda kasıldı, İnci bakışlarını keskinleştirdi.
Ediz çardağın girişinin dibinde durdu. Bana doğru baktı. Tek kaşını kaldırıp elindeki siyah zarfı bana doğru uzattı.
"Ve tabii ki... Kraliçemiz olmadan o parti sadece rüküş bir kalabalıktan ibaret kalır," dedi, sesi o kadar rahat ve dumanlıydı ki etraftaki kızların bakışları bir anda bize döndü. "Dans pistinde bana bir yer ayırırsın umarım, Hera."
Davetiyeyi elinden alırken parmaklarım parmaklarına çarptı. Buz gibiydi.
"Rüyanda görürsün Sancaktar," dedim, davetiyeyi elimde tutarak.
Ediz kıkırdadı, göz kırptı ve arkasını dönüp kalabalığın arasına karıştı.
Giderken arkasında bıraktığı tek şey; elimde tuttuğum o siyah zarf ve içimde yükselen o kontrol edilemez yangındı.