Kelimeler Yerine Dumanlar

Müdürün odasına girdiğimizde yüzümdeki maske yerindeydi. Sonuçta ilk o saldırmıştı; ben kendimi savunmak için karşılık vermiştim. Babamın biricik arkadaşı Sinan Müdür ikimizi bu halde görünce gözlerini hafifçe açtığında arkamızdan giren hoca sessizliği böldü:
"Hocam, sınıfa girdiğimizde Ediz çocuğu masaya sabitlemiş, bileğini sıkıyordu." dedi derin nefes vererek. "Tamam hocam, çıkabilirsiniz." dedi gözlerini benden ayırmadan. Odada sadece üçümüz kalmıştık. "Ne yaptınız? Neden böyle kavga ettiniz? Ediz, bu kaçıncı?"
İki parmağımı dudağıma bastırarak bir adım öne çıktım. "Hocam," dedim sesime her zamanki mağduriyeti katarak, "Tüm sınıf şahidim, ilk o saldırdı. İzin verseydim bir yumruk daha atacaktı, ben de bileğini tuttum."
"Öyle mi oğlum?" dedi Barın'a bakarak. Barın onaylarcasına hafifçe kafasını salladı. O an yüzüme yayılan o memnuniyet dolu ifadeyi gizleyemedim. Müdürüm tekrar bana baktı. Hafifçe alnını kaşıdı ve derin bir iç çekti. "Nedense hiçbir kavga senin saldırmanla başlamıyor ama kavga yakalandığı sırada karşısındakini döven de sen oluyorsun, nasıl bir iş bu? Cezalarla da uslanmıyorsun,"
"Hocam, bir de yakalanmadan önce yediğim dayakları görseniz, o zaman hak verirdiniz bana," dedim ses tonumu biraz daha kısıp yüzümdeki ciddiyeti korumaya çalışarak. Müdürüm ikimizin de yüzündeki darbe izlerine ve Barın'ın kanayan burnuna şöyle bir bakıp derin, bıkkın bir iç çekti. Sesi ciddi bir tona büründü.
​"Bakın oğlum," dedi, gözlerini önce Barın'a, sonra bana dikerek. "Sizin ailelerinizin bu okulda ne kadar söz sahibi olduğunu iyi biliyorsunuz. Bugün bu odaya giren başka iki öğrenci olsaydı şu an disiplin kurulundaydınız. Ama ben bu okulun adının böyle ucuz sokak kavgalarıyla anılmasına izin vermem."
​Barın hınçla burnunu tutarken dişlerinin arasından, "Ama hocam, ilk o..." diyecek oldu ki müdürüm elini kaldırıp kestirip attı.
​"Uzatma oğlum. Ediz sınıfa daha yeni geldi, sen de adını sürekli böyle olaylarla anılacak bir konuma getirme. Ailelerinizin kulağına bu tarz şeylerin gitmesini istemiyorsanız konuyu burada kapatırsınız. İkinize de resmi bir ceza yazmıyorum ama bir daha bu odanın kapısından girdiğinizi görürsem karşılığını çok farklı alırsınız. Anlaşıldı mı? Şimdi defolun gidin sınıfınıza," dediğinde yüzümde memnuniyet dolu bir ifade belirmesini engelleyemedim. Hafifçe nezaketen başımı salladım ve kapıyı açıp odadan çıktığımda arkamdan onun da çıktığını gördüm. Kapı kapandığı an kendimi tutamadım, hafifçe kıkırdadım ve ona dönüp alayla, sesimi tiz bir tona çıkarıp adeta inlermiş gibi "Hera," dedim. Kafasını kaldırıp ifadesizce yüzüme baktı, o an o halini gördüğümde kahkahama engel olamadım ve ellerimi cebime sokup ıslık çalarak lavaboya doğru yürüdüm.
***
Ediz ve Barın gittikten sonra sınıfta büyük bir uğultu başladı. İnci arkamdan kolumu tutup kulağıma kısık sesle "Kızım, derste gördün değil mi? Senin için kavga ettiler," dedi. Göz devirerek arkama döndüm, "Benim için falan değildi o," dedim sakinliğimi koruyarak. Umay ve Eren de yanıma yaklaştı. Umay gözleri şoktan hafifçe açılmış bir şekilde bir bana, bir kapıya bakıyordu. "İnci haklı galiba," dedi Umay. "Ne haklısı Umay?" dedim gözlerimi hafifçe kapıya çevirip. "Ediz kavga etmeden önce Barın'a 'kraliçemin aşk adresi' dedi, duymadın mı? Zaten derste bakışıyorlardı, hem de Ediz senin saçlarınla oynarken." dedi sesini hafifçe kısarak. Eren tek elini yanındaki sıraya dayamış, yüzünde o eğlenen, gamsız tebessümüyle bana baktı. "Kızlar haklı abisi, ben de gördüm,"
Sabrımın son sınırlarındaydım. "Ediz sadece kaos seviyor ve beni bir piyon olarak kullandı. Barın'ın tuzağına düştüğünü gördü; benim üzerimden onu kışkırttı." dedim hepsinin o yüz ifadesine sinirle bakarak. "Ediz'i bilmem ama..." dedi İnci, hafifçe saçlarımın ucuyla oynayıp Ediz'in yaptığına atıfta bulunarak, "Barın senin için dayak yedi," dedi. Gülmemek için dudaklarını bir birine bastırıyordu. "Komik mi? Ediz'in o pis kışkırtmasına geldi," dedim gözlerimi İnci'nin eğlenceden hafifçe kısılmış gözletine dikerek. "Kızım, Ediz hep böyle alaycı biri, ona dokunmadığın sürece o da sana dokunmaz ki," dedi. "Çünkü birilerinin ona dokunması için kışkırtıyor," dedim tekrardan hepsine bakarak. Eren elini omzuma koydu, "İster kışkırtma olsun, ister alaycılık olsun, sonuçta o iki tatlı çocuğun kavgasının ana fikri sendin," dedi. Tam o sırada içeri matematik hocası girdi. Herkes yavaş yavaş yerine oturdu, uğultular azaldı. Derse başladık, birkaç dakika boyunca dersi dinlermiş gibi hocayla göz teması kursam da aklımda tek iki şey vardı; Barın'ın nasıl hissettiği ve Ediz'in nasıl bir kaos aşığı olduğu. Üstelik Barın'a henüz özür dilemek için adım atmamışken üzerine bunlar eklendiğinde belki de benden nefret edecekti. Ediz hiçbir ciddi ceza almayacaktı, buna da emindim. Bir anda kapı çalındı; içeri o girdi. Dudağının kenarını temizlemiş, üzerine bir pamuk bastırarak hocaya baktı. "Girebilir miyim?" dedi yüzündeki mağdur maskesiyle. Hoca "Gir," dediğinde yavaşça sırasına doğru yürüdü; benimle göz göze geldiğinde yüzünü buruşturdu, sanki gerçekten acı çekiyormuş başını hafifçe iki yana salladı. Gözlerimi devirip hocaya çevirdim. Arkama oturdu, Mert'in ona "O salak nerede?" diye fısıldadığını duydum. "Bilmem, duygusal müzik dinliyordur," diye fısıldadı Ediz. Tam o sırada kapı tekrar çalındı ve içeri Barın girdi. Gözlerimi ona çevirdim, benimle göz göze geldiği o saliselik andan sonra gözlerini başka tarafa kaçırdı. Sessizce sırasına oturdu, uğultular başlamıştı bile. Ders boyunca o gerginlik sanki omuzlarımdaymış gibi hissettim.
Teneffüs zili çaldığında hafifçe tereddüt de etsem Barın'ın yanına gittim. Belli ki durumu iyi değildi; hem fiziksel, hem zihinsel olarak. Sırasına yaklaştığımda hafifçe yüzüme baktı. Yüzünde kırgınlık, nefret karışımı bir ifade belirdi. Yine de konuştum:
"İyi misin?" dedim sesimdeki o kısık, sakin tınıyı koruyarak. Beni baştan aşağı süzdü.
"Şimdi mi geldin? O şerefsiz saçınla oynarken, seninle eğlenirken, gözünün içine baka baka benimle dalga geçerken, neredeydin? O herif beni kışkırtıp senin gözünün önünde o hale gelmemi sağlarken sen ne yaptın? Sadece izledin. Git ona sor iyi olup olmadığını," dedi sesindeki o hayal kırıklığını gizlemeyerek. Göğsünde hafif bir sızı hissettim. Hem daha önce onun kalbini kırmış, gönlünü alamamıştım; hem de o anlarda Ediz'e karşı çıkmamanın vicdan azabını hissediyordum. Sırasında tayfasının arasından gözlerini bize dikmiş, alayla izliyordu. Göz devirip sınıftan çıktım. Yangın merdiveninin kapısını açtım; arkamdan sertçe kapatıp merdivenlerin basamaklarından birine oturdum. Cebimden bitkisel sigara paketini çıkardım, içinden bir dal alıp yaktım. Dumanı içime çektim, mentolün o ferahlatıcı kokusu ciğerlerime yayılıp beni biraz da olsa sakinleştiriyordu. Tam o sırada yangın merdiveninin kapısı açıldı. Yine o gelmişti; Sancaktar. Kapıyı arkasından kapatıp yüzündeki o kendinden emin gülümsemeyle yavaş yavaş benim oturduğum basamağa doğru ilerledi. Dudağının kenarındaki kanı hafifçe kurumuş, taze yara daha uzaktan bile görünüyordu. O da cebinden Marlboro'sunu çıkarıp bir dal yaktı. Oturduğum basamağın bir üstünde, ayakta durup dumanı içine çekti; ardından havaya üfledi. Ayağa kalktım, onun çıktığı basamağa kadar çıktım. Aynı anda tekrar dumanı içimize çektik ve birbirimizin yüzüne üfledik. Cebinden bir paket daha çıkardd; ona ilk karşılaştığımızda verdiğim sigara paketi. Hala açmamıştı. Paketi havaya kaldırıp hafifçe salladı. "Hala denemedim," dedi o alaycı gülümsemesiyle. Gözlerimi bıkkınlıkla, ağır ağır haraket ettirdim. Önce elindeki pakete sonra ona baktım. Ağzımı açmadım. Paketi cebine soktu, parmağını dudağına götürdü ve yarasını gösterdi. Acı çekiyormuş gibi yüzünü buruşturdu. "Acıyor, öp de geçsin," dedi alaycı bir tavırla. Gözlerimi kıstım, dumanı içime çekip tekrar yüzüne üfledim. Derin nefes alıp dudaklarımın arasından çıkan dumanı içine çekti. "Küstahlık yapmayı kes," dedim sabrımın sınırlarında gezinirken. "Ne küstahlığı Kraliçem? Ben de seni sırf gelip bizi ayırmadın diye suçlayayım mı? O zaman bana da iyi davranacak mısın?"
Bıkkınlıkla gözlerimi devirdim. "Sana ne kadar iğrenç bir insan olduğunu söylemiş miydim?" dedim. Üzüntüyle kaşlarını kaldırdı, "Neden ya? Neden? Senin için dayak yedim," diye sızlandı sahte masum ifadesini takınarak. Kaşlarımı tekrar çattım. "Kendi eğlencen için saçma sapan şeyler yapıyorsun, hasta mısın?" dedim içimdeki o sinirle karışık pişmanlığın göğsümü sıkıştıran hissini gizlemeye çalışarak. "Ben aptal mıyım, niye eğlence için dayak yiyeyim? Daha dün dişçiye gittim, seninki bana yumruk attı." dedi o küstah tavrıyla. Uslanmıyordu, her şeyi kırıp dökmekten zevk alıyordu sanki. "Çocuğu kışkırttın," dedim gözlerimi gözlerine dikerek. Gözlerini hafifçe açtı, ağzı hafifçe aralandı. "Ne alakası var, ben niye dayak yemek için kışkırtayım insanları?" dedi.
"Kaos yaratmayı, üstünlük kurmayı ve şov yapmayı sevdiğin için olabilir mi?" dedim. "Olamaz." dedi kestirip atan bir tonla. "Okulun tiyatro kulübü var, niye kaos çıkarayım ya da şov yapayım ki?" dedi yüzündeki o arsız ifade gram eksilmeden.
Cümlesini duymamla birlikte elimdeki sigarayı sertçe yere fırlatıp ona yaklaşmam bir oldu. Her şeye böyle umursamazca, sinir bozucu cevaplar veriyordu. İşaret parmağımı göğsüne doğru salladım. "Sen çok sinir bozucu, gıcık ve pislik bir insansın. Annen ve baban sana nasıl dayandı bilmiyorum; eğitilmemiş vahşi bir hayvan gibi etrafına kargaşa saçıyorsun," dedim sesimi öfkemi filtrelemek için hafifçe kısarak. Dudaklarını birbirine bastırmış, onaylarcasına kafasını sallayıp gözlerindeki o anlamlandıramadığım ışıkla gözlerime, yüzümün her detayına dikkatlice bakıyordu. En son o dondurucu buz mavisi gözleri dudaklarımda takılı kaldı, umursamadan dişlerimin arasından devam ettim: "Şuanda daha da delireyim diye başını sallıyorsun; işte böyle ciddiyetsiz birisin." dedim bir sağ, bir sol gözüne bakarak. Odağım gözlerinden tamamen kaymıştı, gözlerim bir santim aşağı inmesin diye çabalıyordum. Göğsüne doğru salladığım parmağımı eliyle çevreleyip aşağı indirdi, sonra parmağımı bırakmadan kendine çekti. Parmağımdan çekmesiyle hafifçe ona yaklaştım. Marlboro kokan nefesini alabiliyordum artık, gözlerini tekrar gözlerime sabitledi. "Aa, ne kadar ayıp Kraliçem... 'ciddiyetsiz' demek hiç yakışıyor mu sana?" dedi, gözleri yine gözlerimde sabit durmayı reddetti ve tekrar yüzümde ağır bir gezintiye çıktı. "Hem... Belki de doğru kişi tarafından eğitilmeyi bekliyorum?" diye mırıldandı, sesi kısılmıştı, dudaklarının kenarı hafifçe yukarı kıvrılmıştı. Derin nefes aldım. "Sen eğitilmezsin, toplumdan izole ol daha iyi, bırak elimi" dedim kararlılıkla gözlerine bakarak. Diliyle dudaklarını ıslatıp keyifle sırıttı; elimi yavaşça bıraktı. Geri çekilmedi. "Eğer kaldığım yerde sen de olacaksan hemen şimdi dış dünyayla bağımı koparabilirim. Orada benden uzak durmak gibi bir seçeneğin de olmaz, çok eğlenceli olmaz mıydı sence?" dedi gözlerindeki o muzip ışıkla. Bir adım geri çekildim. "Orada da birilerine zarar veremediğin için sıkılırsın," dedim ve kapıya doğru ilerledim. "Senin düşüncen, üzerimdeki etkini bilmiyorsun," dedi arkamdan. Hafifçe duraksadım, başımı bir kez bıkkınlıkla yana salladım ve yoluma devam ettim. Kapıyı açtım ve arkama bile bakmadan koridorda yürümeye başladım. Bu adam kafamı bulandırmaya çalışıyordu; başarıyordu da.