Burslu

Koridorda yürürken tuttuğu parmağımın sanki tek parmağımmış gibi varlığını hissettirmesinden nefret etmiştim. Neden dokunmasına izin vermiştim ki? Sürekli küçük hamleler yapıyor, her yaptığı hamlede duvarımda büyük büyük delikler açıyordu. Benden tek bir itiraf almak, beni zayıf düşürmek için her şeyi yapacak kadar takıntılı bir çocuktu; sanki oyun parkına yeterince gitmemiş de içinde ukte kalmış bir çocuk.
Sınıfa girip bizimkilerin yanına doğru ilerlediğimde hâlâ kavgayla alakalı fısıltılar duyuyordum. Herkes bir köşede toplanmış kritik yapıyordu, Eren arkada arkadaşlarıyla toplanmış yarın gece yapacakları motor yarışını konuşuyor, Barın ise arkadaşlarını bırakıp ortadan kaybolmuş, diğer tüm herkes ise az önceki kaosu konuştuğunu görüyordum. Özellikle sınıfta gruplaşmış birkaç kızın arasından Eren'in bir dönem sırf oyun oynamak için yanında tuttuğu Asya. Her zaman yaptığı gibi yine dedikodu yapıyor, üstelik sınıfa geldiğimi gördüğünde bile durmayıp yüzüme bakıyordu. Eren'in yaptıkları çok içinde kalmış olacak ki bana karşı özel bir ilgi besliyordu. Sırasında oturmuş, arkadaşlarının sözünü kesip hafifçe doğruldu. Gözleri bir anlığına Eren'in olduğu tarafa kaydı, sonra tekrar bana baktı. "İstediğini aldın değil mi Hera? Ediz'in dikkatini çekip iki kişinin senin için kavga etmesini sağlayabildin." dedi o sinir bozan sesiyle. İnci ve Umay'la aynı anda göz devirip ona doğru baktım. "Ne zırvalıyorsun yine?"
Ayağa kalktı, hafifçe olduğum tarafa doğru ilerledi. Sınıftaki bütün başlar bize dönmüştü. Eren ise kaşları çatık halde bizi izliyordu. "Basbayağı öyle yaptın. İki kişinin senin için kavga etmesi senin de hoşuna gidiyor, değil mi?"
Birkaç kişiden yavaş yavaş 'Ooo' fısıltıları yükselmişti bile. Sabrım tükenmişti, hem Ediz'e olan öfkemi yeterince dökememenin, hem Barın'ın tepkisinin içimde yarattığı o pişmanlık hissini üzerimden atamamışken üzerine onun bu boş soruları tepemin iyice atmasına sebep oluyordu.
"Asya, beni kendi ucuz tatminlerinle mutlu olacak biri zannetme. Daha seninle oynayan bir erkeği bile unutamayıp sırf onun için etrafına nefret saçacak kadar çocukluktan çıkmamışken bana mı laf ediyorsun?" dedim onu baştan aşağı aşağılayıcı bakışlarla süzerken. Hafifçe duraksadı, yutkundu. Tam o anda gülüşle sesleriyle sınıfın kapısı tekrar açıldı. İçeri Ediz, Mert ve Poyraz girdi. Sınıfın ortasındaki gerilimi sezdiklerinde Ediz arkasındaki arkadaşlarına durun dercesine elini kaldırdı ve adeta nefesini tutup orada elleri ceplerinde dikilip bizi izlemeye başladı. Bir anlığına bakışlarım ona kaysa da tekrardan Asya'ya döndüm. Asya gözlerini kıstı. "Sen nesin peki? İki erkeği birbirine düşüren, bundan zevk alan, her insana istediğini söyleyebileceğini sanan bir hadsiz." dediğinde içimdeki gerilen sabır ipi koptu. "Öyle mi? Aptallık yapmaktan hiç gocunmuyorsun değil mi? Beni o kadar ucuz biri olarak görürken aslında kendi içindeki pisliği ben gibi düşünmüş olabilir misin? Bu cesaretin kaynağı ne? Elimde seni rezil edebilecek aşk mesajları varken," dedim dişlerimin arasından. Eren'e attığı aşk mesajlarını telefonumu biraz karıştırsam bulabilirdim, bu da onun hatasıydı, bir erkek için gururunu hiçe saymamalıydı. Bu tarz cümleleri kurmayı uzun zamandır bırakmıştım; ta ki sınırlarım aşılana kadar. Gözlerini gözlerimden ayırıp etrafa baktı, derin nefes aldı.
Ediz tam o sırada eğlenceden kısılan gözleriyle sinsi bir şekilde sırıtarak bizi izliyordu. Yanındaki duvara sırtını yasladı, sınıfta çıkan fısıltının bu saçma tartışmayı bilmesini istemiyormuş gibi sınıfa bakıp parmağını dudaklarının üzerine koyup "Şşş," dedi. Eren ise yüzüne o gamsız sırıtışını yerleştirdi. "Kız, o mesajlar hala duruyor mu sende?" dedi alayla Asya'ya bakarak. Asya ise "Bunun bedelini ödeyeceksin," diye mırıldanıp çıktı sınıftan. Kapıyı arkasından kapattığında İnci ve Umay'a döndüm, sakinliğimi koruyarak tekrar ettim. "Bedelini ödeyecekmişim," Umay sinirle sırıtarak başını iki yana salladı, İnci ise gözlerini devirdi. Ediz yaslandığı duvardan doğruldu. Alaycı bir ıslık çaldı. "İşte tam bir Sezgin, birkaç aşk mesajıyla işi bitirdin," dedi arkamdan. Umursamadan sırama oturdum. Başım çatlıyordu, sanki her şey beni çileden çıkarmak için özellikle organize olmuş gibiydi. Ders zili çaldı.
Ediz'in arada bir Barın'a attığı bakışlar, Eren ve Ediz arasındaki atışmalar derken gün bitmişti. Çıkış zili çaldığında çantamı omzuma takıp çıktım. İnci yine her şeyi erkenden öğrenmiş olacak ki heyecanla konuya girdi:
"Yarın Ediz ve Eren motor yarışı yapacakmış, geliyorsun değil mi?" dedi. Kaşlarımı çattım, ne ara yine bir araya gelmeye başlamıştı bunlar? "Ne? Ne yarışı, Eren arkadaşlarıyla yapmayacak mıydı o yarışı?" diye sordum. "Hayır kızım, herkes toplanıyor, motor süren herkes. Ama Ediz ve Eren ayrıca yarışacakmış." dedi hevesle. Tam o sırada koridordan bir sınıfın açık kapısının önünden geçerken büyük bir el sıkıca kolumu tutup beni içeri çekti. Kafamı kaldırıp yüzüne baktığımda Ediz olduğunu gördüm. İnci'ye 'git' dercesine bir baş hareketi yaptı, İnci bana onay istiyormuş gibi bir bakış attığında başımı salladım. Ediz beni duvara yasladı. Yüzünde o muzip ifadesi vardı. Alayla gülümsüyordu. Kolumu bırakmadı, bir eliyle omuzlarıma dökülen saçlarımın ucuyla oynamaya başladı. "Ne yapıyorsun sen salak!?" dedim nefesimi düzene sokmaya çalışarak. "Korkma Kraliçem, sadece gün analizi yapmak istedim o kadar," dedi. Sol dudak kenarında duran yaraya gözüm kaydı. "Bırak kolumu yoksa sağ tarafa da ben bir yara açarım," dedim dişlerimin arasından. Yüzündeki alaycı gülümseme daha da genişledi. "İstersen ısırarak açabilirsin," dedi. Göz devirdim, öfkeden parlayan gözlerimi onun o kısılmış gözlerine diktim. "Yine ne var, ne söyleyeceksin?" dedim bıkkınlıkla. Saçlarımın ucuyla oynamaya devam etti, kolumu tutan elini başımın üzerine, duvara yasladı. Yüzüme biraz daha yaklaştı. "Hiç," dedi hafifçe omuz silkerek. "Sadece kavga ederken ne kadar bağımlılık yapıcı göründüğünü söylemek istedim. Tıpkı tüm saçmalıklardan uzaklaşıp içerken en çok keyif aldığım Marlboro gibi. Ama bahse girerim sen ona da bin basarsın, yarın kardeşinle yarış yapacağız. Arkama binmek ister misin? Bana da şans getirirsin," dedi gözleri dudaklarım ve gözlerim arasında üçgen çizerken. Kurduğu cümlelere bile zar zor odaklanıyordum. Bir anlığına başım döndü sanki, gözlerinin hareketi tüm duyularımı zayıflaştırmıştı. "Gözlerinin yuvasını sikerim Sancaktar," diye mırıldandım, sesim anlamadığım bir şekilde kısılmıştı. İçimde neredeyse çenemi titretecek bir heyecan vardı; kalbim tüm vücudumu karıncalatarak tekliyordu sanki. Diliyle dudaklarını ıslatıp arsızca gülümsedi. Yüzüme o kadar yaklaştı ki burunlarımız birbirine değecekti neredeyse. "Gözlerimin yuvasına ne yaparsan yap Kraliçem... Ama önce yarın arkama binmen lazım. Çünkü o gözler yarın yarış çizgisine odaklandığında, arkamda senin manolya kokun olmazsa Eren’i geçemem." dedi keyifle. Zar zor toparlandım, "Yarın yarış yaparken yere düşüp geberirsen arkandan sadece gülerim," dedim. "Göreceğiz Kraliçem; ben bir şeyi istersem dünya lehime döner," dediğinde çevik bir hareketle beni hapsettiği yerden sıyrıldım.
"O dönen dünya sana girsin Sancaktar," dedim ve arkamı dönüp omzumdaki çantamı düzelterek uzaklaşmaya başladım. Arkamdan yüksek sesle kıkırdayıp seslendi. "Aa, ne kadar ayıp Sezgin! Ne ara bu kadar küfürbaz biri oldun sen?" dedi. Haklıydı; küfürbaz olmuştum, özellikle de ona karşı. Beni sinir ediyor, sonra da çileden çıkmamı keyifle izliyordu. Ona küfretmeme bile gülecek kadar arsız biriydi. Okuldan çıkıp dışarıda beni bekleyen özel araca bindim. Eren'le eve doğru yol aldık. Karşımda oturup telefonuna gömülmüştü. "Eren," dedim gözlerimi gözlerine dikerek. "Hmm?" diye mırıldandı. "Arkadaşınla yarış yapacakmışsın yarın, dejavu mu yaşatmak istiyorsun bize?" dedim şoförün anlamaması için olabildiğince üstü kapalı konuşarak. Yeşil gözlerini gözlerime sabitledi. "Ne dejavusu abisi?" Gözlerimi hafifçe açıp başımla şoförü işaret ettim. "Bence sen gayet iyi anladın," dedim dişlerimin arasından. "Merak etme, uslandık ikimiz de," dedi. Gözlerimi devirip telefonumu çıkardım. Anlamıyorsa zorlamaya gerek yoktu; benim de daha fazla onları uyarmaya mecalim kalmamıştı, kimin kimi yırtıp dikiş atacağı artık pek umrumda değildi. Sadece kısa bir süre için de olsa böyle düşündüğümde kafam rahatlıyordu. Eve vardığımızda hızla odama çıktım ve çantamı yatağımın üzerine bıraktım. Ferahlatıcı bir duş aldıktan sonra aşağı, yemeğe indim; Eren de tam arkamdan neşeyle geliyordu. Masaya otuarkamdanda anne ve babamın o gerici bakışları bile ortamdaki havanın buz kesmesine yetiyordu. Yemeğe ufaktan başladık. Annem kadehinden bir yudum alıp arkasına yaslandı. "Eren, nasıl geçti bugün?" diye sordu. Bu sorunun alt metni şuydu: Kavga ettiniz mi?
Eren yavaşça lokmasını yuttu, o gamsız bakışlarla anneme döndü. "Gayet iyi geçti anne, arkadaşımla çok güzel vakit geçirdik. Değil mi Hera?" dediğinde başımı tabağımdan kaldırıp kaşlarımı çatarak derin nefes aldım. "Evet," dedim gözlerimi Eren'den ayırmadan. Annem babama baktı. İkisi yüzlerindeki memnuniyet dolu ifadeyi gizleyemedi. Babam "Samimiyetini çok ilerletme, düşman da olma," dedi Eren'e. "Biliyorum baba," dedi Eren hayırlı evlat rolünü oynayarak. Annem ise bana bakarak sorgusunu devam ettirdi. "Sen? Ediz'le herhangi bir olay olmadı değil mi?" dedi. "Hayır," dedim yüzümde nötr bir ifadeyle. Gece böyle ilerlemeye devam etti, ertesi gün ise ne olacağı muammaydı.
Salı sabahı sınıfın kapısından Eren'le içeri girdiğimizde sınıfta değişik bir hava vardı; ya da ben öyle hissediyordum. Gözüm ilk olarak Barın'ın sırasına kaymıştı, oradaydı. Yüzü düşük, her sabah yüzünde olan o ışı sönmüş gibiydi. Bakışlarımı ondan ayırmadan sırama ilerledim. Ama yüzüme bile bakmıyordu. Çantamı bıraktım ve sırama oturdum. Yanımda oturan Umay'ın da cinleri tepesindeydi bugün, annesiyle kavga etmişti muhtemelen. İnci ise bir ön sırada, neşeyle saçlarını düzeltiyordu. Ediz'in sırası ise hala boştu, diyecekken çantasını omzuna takmış o yürüyüşüyle girmişti içeri. Yanında arkadaşlarıyla sırasına doğru yürürken Barın'a kısa bir bakış attı, sonra bana döndü gözleri. Tek gözünü kırptı ve çantasını sırasına bıraktı. İlk ders başladı. Derse sınıf öğretmenimiz olan Kerim hoca girdi. Masasına oturup herkesi sekamladıktan sonra konuya girdi. "Bugün aramıza yeni bir öğrenci katılıyor gençler," dediğinde sabahtan beri içimde olan o hissin haklı olduğunu anladım. Yeni biri, kim bilir nasıl biriydi o yeni biri...
Kapı çalındı, kapı açıldığında içeri hafif dağınık saçlı, esmer bir kız girdi. Yüzünde tam anlamıyla nasıl bir ifade olduğunu çözmek imkansızdı; sanki ciddi duruşu buymuş, dudaklarının şekli öyleymiş gibi hafifçe yukarı kıvrılmıştı dudakları. Hoca onu yanına çağırdı. "Gel, bu yeni arkadaşımız, tanıt kendini kızım," dedi kıza gülümseyerek. Bize doğru tam döndüğünde fark ettim ki gözleri de hafif kısıktı, şimdiden farklı bir havası olduğunu hissettirmişti. "Merhaba, ben İdil Yılmaz," diye tanıttı kendini, sesi de dumanlı, hafif alaycı bir tınıdaydı. Hoca Eren ve Tolga'nın oturduğu sıranın hemen önündeki boş yeri işaret etti: "Oraya geçebilirsin İdil," dedi. İdil yavaşça sıraya doğru yürüdü. Sıraya çantasını bıraktı, zarifçe dirseklerini masaya sabitleyerek oturdu. Arkamdan Mert'in Ediz'e fısıldadığını duydum: "Ponçiğinin bakışlarına baksana, kızı yiyecek adeta," diye fısıldadı alayla. Derse devam ettik, içimden bu ses bu kızın yaydığı o auranın bile şimdiden onu belaya çektiğini fısıldıyordu; bizim sınıfa gelmesi bile başlı başına belayken.
***
Burslu İdil, fazla rahat, yüzünde de fazla arsız bir ifade. Önümdeki sıraya oturduğunda gözlerimi sırtına diktim. Değişik bir tipti. Tolga kulağıma doğru fısıldadı, "Bunun burslu olduğuna emin miyiz? Bayağı piç gülüşü var kızın yüzünde," Dirseğimi sandalyenin arkasına yasladım, "Tipleme yapma lan, burslular piç gülüşü atamaz mı?" dedim gözlerimi ondan ayırmadan. Sessizce kıkırdadı, "Sen öyle diyorsan," dedi sırıtarak. Derse devam ettiğimizde hemen adapte olmuş olacak ki hocanın sorduğu tüm sorulara hızla cevap veriyordu. Dersin sonunda hoca ona form alıp almadığını sordu, sonra da onu müdürün odasına yönlendirdi. O çıktıktan birkaç dakika sonra Tolga ile koridora çıktık, ellerimi pantolonumun cebine sokup rahat tavrımla yürüyordum. Müdürün odasından onun çıktığını gördüm, elindeki birkaç tane zımbalı kağıdı okuyordu, yüzünde ciddi bir ifade olduğunu söylemek doğru olmazdı; hala değişik bir ışık vardı yüzünde. Bizim yanımızdan geçip sınıfa gidecekti, kafasını kağıtlara gömmüşken hem de. Toplum içinde nasıl yürüyeceğini öğretmek benim için zevk olacaktı. Ellerimi ceplerimden çıkarmadan koridorun ortasında durdum. Tam hizasında, yaklaştığı yerde. Yavaş yavaş yaklaşıyordu, anlaşılan belgeler onu koridordan öyle bir soyutlamıştı ki önüne bile bakmıyordu. Tolga "Ne yapıyorsun oğlum?" deyip baktığım yöne baktı. İdil'i gördüğü an yüzünde alaycı bir sırıtış belirdi. O da olacakları izlemeye başladı. İdil yürürken ve elindeki kağıtlardan bir sayfa daha çevirirken önüne bakmamasının sonucu gövdeme sertçe çarpıp geri sendeledi. Elindeki kağıtlardan yere düşecekken ucundan yakaladı. Ona üstten bakmaya devam ettim, kağıtları elinde toparlayıp gözlerime baktı. Koyu kahverengi, sanki alay ediyormuş gibi kısık gözlerine odaklandım. Gözlerimi kıstım. "Pardon," dedi o tok sesiyle. "Bir dahakine toplum içinde yürürken elindekilere değil, önüne bak," dedim dudaklarımın kenarında beliren alaycı gülümsemeye engel olamayarak. Zaten kıvrık olan dudaklarının kenarı hafifçe daha da kıvrılmıştı. Beni bir kez baştan aşağı süzdü, sonra gözlerini tekrar gözlerime sabitledi ve ne olduğunu anlamadığım bir bakışla onaylarcasına başını salladı ve önüne bakıp hızla yürümeye başladı; aynı anda sertçe omzuma çarptı, vücudumdaki gevşekliği engelleme ihtiyacı duymayarak hafifçe geriye sendeledim. Bu kez dişlerim görünecek kadar sırıtmıştım. Bu oyun eğlenceli olacaktı.
Tolga anında yanımda bitti. "Sen ne kadar romantiksin lan? Biz niye görmedik hiç?" dedi alayla. Gözlerimi devirip ona döndüm, "Mal mısın oğlum? Romantiksem bile sana niye göstereyim?" dedim, yüzümdeki gülümseme hala durmamıştı. "Haklısın canım," dedi gülerek. Zil çaldığında sınıfa gittik. Henüz hoca derse girmemişti, sınıfta büyük bir gürültü hakimdi. Sırama doğru yürürken bir saniyeliğine göz göze geldik, gözlerinde yine aynı ışıkla bana bakıyordu. Tam o sırada yan sıralardan popülercilik oynayan bir grup kızın burslu zeka küpüme baktığını fark ettim. Konuşup gülerek ona bakıyorlardı; o da bunu fark etmişti. En son önlerindeki eskiden ufak bir geçmişimizin olduğu Asya yerinden kalktı ve onun sırasına kadar geldi. Arada bir bakışları bana kayıyordu, arkama yaslandım. Yerinde oturan zeka küpü biraz bile oturuşunu değiştirmedi, aksine daha da yayıldı. Vücudunu hafifçe Asya'ya çevirip bir dirseğini masaya, birini de sandalyeye yasladı. Asya elini masaya dayadı: "Hoşgeldin okulumuza burslu, nasıl beğendin değil mi? Yabancılık çekmedin umarım," dedi gözlerindeki o aşağılayıcı ifadeyle kızı baştan aşağı süzerek. Sınıf yavaş yavaş orada bir kaosun başlayacağını hissetmiş olacak ki onlara doğru yaklaşmaya, fısıldaşmaya başladı. Ediz ise Hera'nın arkasında sırasına yaslanmış arada bir Mert'e bir şey söyleyerek onlara bakıyordu. İdil elindeki kalemi hafifçe çevirdi, kaşlarını 'hayır' dercesine bir kez yukarı kaldırdı ve cıkladı. "Yok, çekmedim," dedi sesini biraz daha kısarak. Ama sesi hala tok ve baş döndüren tınıdaydı. Asya tekrar bana doğru kaçamak bir bakış attı ve ona döndü. "İyi, daha ilk günden birilerine çarpmalar, bir havalar görünce, ben de bir sorun var sandım." dedi alayla masaya daha da eğilerek. İdil'in yüzüne dudaklarındaki o alaycı kıvrımın aksine daha da geniş bir gülümseme yerleşti. Başıyla ve kaşlarıyla beni işaret etti, "O mu?" diye sordu. Daha da keyiflendim, arkama yaslandım. "Ne o mu?" dedi Asya başını iki yana sallayıp kaşlarını çatarak. "Sevdalı olduğun eleman, o mu?" dedi tekrardan. Gözlerimi ondan ayırmamaya başladım. Artık ne etraftaki kaos, ne de Asya onun bu tavırları kadar dikkatimi çekmiyordu. "Ne diyorsun ya sen?" dedi Asya sesindeki öfkeye hakim olamayarak. İdil elindeki kalemi bir tur daha çevirdi. "E gelip ahkâm kesiyorsun, tehlikeli tehlikeli sorular soruyorsun," dedi alayla. Eğlence dediğin böyle olurdu. Asya yüzüne zorlukla kibirli gülümsemesini yerleştirdi. "Sen kendini ne zannediyorsun? Bursluya baksanıza," dedi arkasındaki arkadaşlarına dönerek. Tekrar İdil'e döndü. "Haddini bil, seni bu okuldan attırmam tek sözüme bakar," İdil yüzündeki o dehşete düşmüş gibi görünen ifadesiyle karşılık verdi. "Yapma..." dedi kısık sesle, gülmemek için alt dudağını ısırdı. Asya sinirle hafifçe güldü, dalgalı saçlarını geriye attı. Hafifçe ona doğru eğildi. "Bak kızım, hareketlerine çeki düzen vermezsen ileride karşılaşacağın sorunları sana uygulamalı göstereceğim," dedi. Burslu ise hafifçe güldü, gözlerini kısıp alayla ofladı. "Çok çalıştın mı peki bu lafları atmak için?" diye sordu alayla, sonra başıyla beni işaret etti. "Etkilendi bence," dedi ve bana döndü, "Etkilendin değil mi?"
Rahat oturuşumu bozmadım, alt dudağımı hafifçe öne çıkararak başımı alaycı bir onayla salladım. "Gayet etkileyici bir tiyatroydu," dedim gözlerimi onun gözlerinden ayırmadan. Tiyatral bir edayla elini göğsüne koydu. "Aracı olmak benim için zevkti," dedi Asya'ya dönüp. Asya hafifçe kızardı, parmağını ona doğru salladı. "Sen bittin," dedi ve sırasına geri döndü. İdil ise oturuşunu değiştirip yönünü düzeltti ve arkasına yaslandı. Kerim hoca içeri girdiğinde uğultu kesildi, Hera İdil'e kısa bir bakış atıp hocaya baktı, Ediz ise sınıfa gelen bu yeni burslu kızın bu şovunu beğendiğini açıkça belli eden bir gülümsemeyle önüne döndü.