Suyun İçinde Meydan Okuma

Cumartesi gecesi Kulüpler Arası Güz Partisi için hazırlanmış, salonda Eren’in odasından çıkmasını bekliyordum. Annem ve babam Sancaktarlarla ve okul yönetimiyle konuşup Ediz’in bizim sınıfa nakil işini çoktan halletmişlerdi bile. Yani bu gece, hayatımda huzurlu ve dertsiz geçirdiğim son günlerimden biriydi; pazartesiden itibaren cehennem resmen başlıyordu. Beklerken sıkıntıdan boynumdaki altın güneş kolyemle oynuyordum. Beklemekten yorulup derin bir nefesle sitem edeceğim sırada Eren merdivenlerden göründü. Üzerinde üstten birkaç düğmesi açık, kolları dirseklerine kadar sıvalı siyah bir gömlek ve siyah kumaş pantolonuyla aşağı iniyordu.
​"Sonunda teşrif edebildiniz Eren Bey," dedim alayla ayağa kalkarak. Üzerimdeki vücudumu saran siyah straplez elbiseyi düzelttim.
​"Uzatma abisi, birkaç dakika geciktim o kadar," dedi rahat bir edayla. Birlikte evden çıkıp kapıda bizi bekleyen özel araca bindik. Partinin düzenlendiği büyük villaya vardığımızda, içerideki o kontrolsüz, yüksek tempolu kalabalık ve bas sesleri daha bahçeden hissediliyordu. İçeri adım attığımız an mekândaki neredeyse tüm gözler bize, Sezgin kardeşlere döndü.
​Sağ köşede Mert ve gruptan birkaç kişiyle duvara yaslanmış, üzerindeki beyaz keten gömleğiyle Ediz, elindeki içki bardağını sallamayı anında kesti. Diliyle dudaklarını hafifçe ıslatıp yüzüne o çok iyi bildiğim alaycı, mağrur tebessümünü yerleştirdi. Tolga ve diğerleri direkt Eren’in etrafını sarıp selamlaşırken, ben de bana doğru yaklaşan İnci ve Umay’a döndüm. İnci elimi tutup beni kendi etrafımda hafifçe döndürdü. "Kızım, yıkılıyorsun! Bu elbise ne böyle?" dedi neşeyle. Hafifçe tebessüm ettim. Okuldaki gelişmeler ve diğer konulardan sohbet açıldı. Tam o sırada geniş salonun ortasındaki deri koltukların olduğu tarafta bir hareketlilik fark ettim. Birlikte oraya doğru adımladığımızda; Eren, Tolga, Mert, Ediz’in o diğer somurtkan arkadaşı Poyraz, onun yanında duran aynı onun gibi soğuk bakışlı bir kız ve Ediz koltuklara kurulmuşlardı. Önlerindeki alçak cam masaya sıralar halinde dizilmiş tekila shot bardakları duruyordu.
​Ediz beni gördüğü an buz mavisi gözleri parladı. "Hah, Kraliçemiz de geldi işte..." dedi. Karşısındaki boş koltuğu işaret ederek üçümüze baktı, "Oturun lütfen," diye ekledi.
​Koltuklara geçip oturduk. Eren tek dirseğini deri koltuğun arkalığına dayamış, bacaklarını uzatarak son derece rahat bir edayla yayılmıştı.
​"Ne yapıyoruz Sancaktar?" diye sordu Eren, alaycı bir merakla.
​Ediz sol çaprazında oturan Eren’e baktı. "Basit Sezgin... 'Ben hiç yapmadım' oynayacağız. İtiraf edilen şeylere bağlı olarak içme sayısı değişecek. Ama..." dedi ve ağır ağır bana döndü. Gözlerindeki o arsız, tehlikeli pırıltıyı görebiliyordum. "Tabii Kraliçemiz kuralların dışına çıkmaya cesaret edebilirse... Korkarım tek bir shot bile ona ağır gelir."
​Hafifçe kaşlarımı kaldırdım. "Boşuna uğraşma Sancaktar, senin bu ucuz kışkırtmalarına gelmeyeceğim."
​"Gelme Kraliçem, ben zaten kesinlikle kışkırtma yapıyorum... Asla sen içemediğinden değil yani," dedi, etrafındaki arkadaşlarına bakıp sırıtarak.
​Bakışlarındaki o meydan okumaya daha fazla tahammül edemedim. Masadaki dolu shot bardağına uzandım, Ediz’in buz gibi gözlerinin içine bakarak bardağı tek dikişte kafama diktim. Keskin alkol boğazımı yakarak mideme inerken masadaki limondan bir dilim alıp ısırdım.
​Ediz’in yüzündeki o kendinden emin sırıtış saliselik bir duraksamayla sarsıldı; yerini karanlık bir eğlenceye bıraktı. Eren ise arkasına yaslanıp gülerek bir ıslık çaldı. "Ooo, abisinin gülü! Başlatın şu oyunu."
​Oyun Ediz’in ilk cümlesiyle başladı: "Ben hiç... Okul idaresinin koyduğu bir kurala harfiyen uymadım."
​Ediz ve Eren aynı anda bardaklarını kaldırıp içtiler. Sıra Mert’e geldiğinde, "Ben hiç polisle başımı belaya sokmadım," dedi. Masadaki hemen herkes bardağa uzanırken ben sabit kaldım. Ediz bana doğru eğilip, "Hâlâ çok temizsin Kraliçem," diye fısıldadı.
​Sıra bana geldiğinde gözlerimi doğrudan Ediz’e diktim. "Ben hiç... Sırf birinin dengesini bozmak için kendimi rezil edecek kadar ileri gitmedim."
​Ediz alaycı bir kıkırdamayla bardağını kaldırdı. "Bunu üzerime alıyorum," deyip bardağı tek dikişte bitirdi. Eren de gülerek ona katıldı.
​Bardaklar peş peşe dolup boşalırken masadaki hava giderek ağırlaşıyor, müziğin ritmi ve içindeki o yakıcı sıcaklık zihnimdeki kontrol iplerini gevşetmeye başlıyordu. Ediz’le her bardakta bakışlarımız birbirine çarpıyor, ikimiz de geri adım atmayan iki inatçı gibi masadaki her shot’ı peş peşe deviriyorduk.
​Kafamın hafifçe hafiflediğini, şakaklarımdaki o sürekli gerginliğin yerini tatlı bir sıcaklığa bıraktığını hissettiğimde, ayağa kalkıp bahçeye çıktım. Biraz hava almak iyi gelecekti. ​Gece rüzgârının tenimi ürperttiği havuz kenarında, parmaklarımın arasındaki güneş kolyemle oynayarak suyun üzerindeki yakamozlara odaklanmışken arkamdan yaklaşan o dumanlı adımları duydum.
​"Demiştim sana ağır gelir diye," dedi, sesindeki o sinir bozucu, alaycı tonla. "Hani benim kışkırtmalarıma gelmeyecektin?"
​Yavaşça arkamı döndüm. İçimdeki o alkolün getirdiği hafiflik, nedense ona karşı anında parlamamı engelliyor, zırhımı gevşetiyordu. Kelimeler ağzımdan ağırdan alarak, süzülerek çıkıyordu:
​"Ağır falan gelmedi Sancaktar... Senden daha fazla içtim."
​Aramızdaki mesafeyi kapatıp tam karşımda durdu. Buz mavisi gözleri, parmaklarımın arasında hırsla kurcaladığım kolyeme kaydı. Aniden uzanan elinin parmakları kolyeme dolandı ve tek bir sert hamleyle kolyemi boynumdan çekip kopardı.
​"Ne yapıyorsun sen?!" dedim şaşkınlıkla, sesim ilk defa kontrolden çıkarak. "Ver onu bana!"
​Ona doğru bir adım atıp elimi kolyeyi tuttuğu eline uzattım. 1.88’lik boyu yetmezmiş gibi elini havaya kaldırıp havuza doğru geri geri yürümeye başladı. Yüzündeki o arsız, mağrur tebessümle, "Gel de al Kraliçem," dedi.
​Gözümü karartıp doğrudan üzerine yürüdüm. Tam havuzun sıfır noktasında, fayansların bittiği yerde durdum. Benim durmamla o da adımlarını kesti. Havaya kaldırdığı elini ağır ağır indirip kolyeyi bana doğru uzattı.
​Kolyeyi avucundan çekip almak için hamle yaptığım an, buz gibi parmakları bileğimi kavradı. Yüzündeki o çılgınca tebessüm derinleşirken kendini geriye doğru bıraktı ve onun ağırlığıyla birlikte, üst üste havuza düşmemiz bir oldu.
​Suyun buz gibi derinliğine gömüldüğümüz an ciğerlerimdeki sıcak hava bir anda boşaldı. Soğuk suyun içinden yukarı doğru çırpınarak çıkarken, belimde iki büyük, sıcak el hissettim.
​Suyun yüzeyine çıktığımızda, belimi kavrayan o eller beni daha da sıkılaştırarak doğrudan kendi göğsüne doğru çekti. Yüzümdeki suları silkeleyip gözlerime ve yanaklarıma yapışan ıslak saçlarımı hırsla geriye attım.
​Karşımda, yüzündeki o arsız ifade bir milim bile eksilmemiş şekilde duruyordu.
​"Geri zekalı!" diye bağırdım, kendimi tutamayarak göğsüne sert bir darbe indirdim. "Doğduğun günün sabahını sikeyim senin!"
​Ediz yüzünü yüzüme biraz daha yaklaştırdı. Islak, koyu renk saçları alnına ve şakaklarına yapışmıştı. Etrafımızı saran suyun dondurucu soğukluğunun aksine, ikimizin birbirine karışan nefesleri yakıcı bir sıcaklıktaydı.
​"Aaa... Ne kadar ayıp," dedi, dumanlı sesi hemen dudaklarımın dibinde yankılanırken. "Kalbimi kırıyorsun Kraliçem. Nasıl? Soğuk su iyi geldi mi?"
​"Ne iyi gelmesi?! Hayvan herif!" dedim, ellerimle ıslak göğsünden hırsla itmeye çalışarak.
​Tam o sırada müziğin sesine rağmen bahçede bir hareketlilik koptu ve kalabalık bir anda havuzun kenarına damladı. İnci ve Umay’ın peşinden aceleyle koşan Mert, Tolga ve Eren, şaşkınlık ve eğlence karışımı bakışlarla havuzun kenarına kadar geldiler. Eren elini bana doğru uzatıp yüzünde gizleyemediği o alaycı, gamsız tebessümle, "Gel abisi," dedi.
​Gözlerimi devirip Ediz’in belimdeki ellerinden kurtulmaya çalıştım ama o tutuşunu bir milim bile gevşetmedi. Kulağıma doğru eğilip, sıcak ve yakıcı nefesiyle fısıldadı:
​"İstersen seni ben götürebilirim Kraliçem... Ya da bu gece bu havuzda sabahlayabiliriz, ne dersin?"
​Başımı hafifçe geriye çekip gözlerimi onun buz mavisi gözlerine diktim. "Sadece tek bir şey istiyorum Sancaktar," dedim, sesimi ikimizin duyabileceği bir kısıklığa düşürerek. "Ellerini üzerimden çek."
​Sessizce kıkırdadı. Yüzü yüzüme daha da yaklaştı; bakışları saniyeliğine dudaklarıma kaydığında, nefesimin kontrolden çıkarak hızlandığını hissettim. Tekrar gözlerime baktı, bakışlarındaki o tehlikeli gurur derinleşti.
​"Ellerimi üzerinden çekmemi gerçekten çok isteseydin, şimdiye kadar bir yolunu bulup kurtulmaz mıydın sence?" dedi. Sesi sadece benim duyabileceğim kadar kısık ve zihnimi uyuşturacak kadar tehlikeli bir tondaydı. "Her temasımda oksijen tüpüne ihtiyaç duymuyor musun? Yalan mı?"
​Hafifçe yutkundum. Ellerim onun ıslak omuzlarında çaresizce takılı kalmıştı. Etraftakilerin şaşkın ve meraklı bakışları altında, havuzun o buz gibi suyunun içinde kimsenin anlamayacağı kadar gizli ama hissedeceği kadar devasa bir ateş yanıyordu.
​Dudaklarına bakmamak, o çekime teslim olmamak için zihnimde büyük bir savaş veriyordum. Gözlerine kilitlendim. Derin bir nefes alıp yüzümü en ince detayına kadar tarayan o mağrur bakışlarına tek bir açık bile vermemek için çabaladım. Ellerinden kurtulmam gerekiyordu; çünkü her anlamda kapana kısılmıştım. Ya kendimin bile kabullenmeye korktuğu şeyleri açık edecektim ya da bu oyunu onu kendi silahıyla vurarak kazanacaktım.
​Ama hayatımda ilk defa ne öfkeyle ne de hırsla hareket edebildim. Her zamanki keskin cevaplarım için kullandığım zihnim, bu temasın altında tamamen durmuştu sanki. O karmaşanın ortasında aklıma gele gele tek bir cümle geldi.
​"Nefesin kokuyor," dedim kısık bir sesle.
​Bütün o yüksek gerilimin, o bakışmanın ve tehlikeli yakınlığın ortasında ağzımdan tek çıkan şey bu olmuştu.
​Ediz bu sefer tutamayarak gürültülü bir kıkırdamayla güldü. Islak başını hafifçe sallayıp tekrar bana baktı. "Nefesim mi kokuyor? Gerçekten mi?"
​"Evet!" dedim, sesime tekrar o zırhımı yerleştirmeye çalışarak. "Hayvan gibi alkol içmişsin. Umarım hepsi sahte alkol çıkar da zehirlenirsin."
​Ediz’in yüzündeki o arsız sırıtış daha da büyüdü. "Ben mi?" dedi, belimdeki elini bir milim bile gevşetmeden. "Sezgin... Az önce masada gözümün içine bakarak tam 22 tane tekilashot içtin. Bana mı fazla içtiğimi söylüyorsun?"
​"Ediz... Bırak beni," dedim, bu kez ilk defa o soğuk unvanları bir kenara bırakıp doğrudan ismiyle seslenerek.
​Alaycı bir tebessümle gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. "Sen yeter ki böyle ismimi zikret Kraliçem," dedi alaycı bir fısıltıyla.
​Gülerek belimdeki tek elini çekti, diğer eliyle ise dengemi kaybetmeyeyim diye belimi hafifçe destekleyerek beni havuzun merdivenlerine doğru yönlendirdi. Eren havuzun kenarından elini tekrar bana uzattı. Elimi onun elinin üzerine koyup merdivenlerden yukarı tırmandım ve ıslak straplez elbisemden sular süzülerek havuzdan çıktım.
​Hemen arkamdan Ediz de rahat adımlarla sudan çıktı. Gece rüzgârının soğuk havası ıslak vücuduma çarptığında hafifçe irkildim. İnci elindeki bornozla koşarak yanıma geldi. Bornozu omuzlarıma geçirirken Ediz’e kaydı gözlerim. Ediz, ıslak saçlarını eliyle geriye tararken bana bakıp o malum göz kırpışını attı ve arkadaşlarıyla birlikte tekrar villanın içine yöneldi.
​Biz de Eren’le birlikte partiden ayrılıp bizi bahçede bekleyen araca geçtik. Özel şoförümüzün üstümüzden sular süzülen halimizi görünce attığı o şaşkın bakışlar altında eve doğru yola çıktık.
​Eve varıp kapıyı çaldığımızda, olası bir anne-baba baskınında hedef olmamak için hemen Eren’in arkasına saklandım. Şansımıza salonda kimse yoktu. Sessizce merdivenleri tırmanıp odama geçtim. Kapıyı arkamdan kilitleyip üzerimdeki o ağırlaşmış, sırılsıklam kıyafetlerden kurtuldum.
​Sıcak duşun altında dururken zihnimde hâlâ onun havuzun dibindeki o alaycı fısıltıları yankılanıyordu.
​Bu gece yaşananlar, olacakların yanında sadece ufak bir fragmandı... Pazartesi sabahından itibaren Ediz Sancaktar’ın bu sınıfta sırf eğlenmek ve dengemi bozmak için neler yapacağı ise tam bir muammaydı.