Biricik Arkadaşın Kraliçesi

Cuma gecesi, Kuleli Koleji'nin tarihi binası dışarıdan bakıldığında devasa bir ışık seline gömülmüştü. Bahçeye serilen siyah halının iki yanında lüks araçlar peş peşe duruyor, okulun en seçkin aileleri ve öğrencileri içeriye akın ediyordu.
Soyunma odasındaki devasa boy aynasının karşısında son kontrollerimi yapıyordum.
Üzerimde zümrüt yeşili uzun kollu mini bir elbise vardı. En azından bu gece üzerimdeki o sıkışmışlık hissini biraz olsun kamufle edebilirdi belki.
Aynadaki yansımama baktım. Annem Defne Sezgin ve babam Harun Sezgin salonun en ön sırasındaki protokole çoktan yerleşmişti. Onların beklentileri, gözlerindeki o sarsılmaz baskı omuzlarıma biniyordu. Ama bu gece sadece ailem için değil, Ediz Sancaktar’ın o devasa egosunu yerle bir etmek için o sahnede olacaktım.
Zırhımı giymiştim. Kalbimin ritmini soğukkanlılıkla düşürdüm, dudaklarıma o mesafeli, elit tebessümü yerleştirip kulise doğru yürüdüm.
Etraf tam bir kaos alanıydı.
İnci, üzerindeki süper mini bordo elbisesi ve parıltılı takılarıyla bir sağa bir sola koşturuyor, ışıkçıya talimatlar yağdırıyordu. Umay şaşırtıcı bir şekilde siyah bir mini elbiseyle kulis masasındaki listeleri kontrol ediyordu. Normalde daha sade şeyleri sevdiğini bilirdim ama kesinlikle sade parçalar yerine bu parçalar için yaratılmıştı.
O sırada kulis kapısı açıldı ve Mert içeri girdi. Üzerinde klasik bir takım yerine siyah saten bir gömlek, kollarını sıvamış bir halde duruyordu. Umay’ı o halde gördüğünde Mert’in o şımarık, sırıtkan yüzü saniyelik bir şaşkınlıkla donakaldı.
"Oha..." diye mırıldandı Mert, gözlerini açarak. Sonra anında o absürt drama yeteneğini devreye sokup elini kalbine koydu: "Komutanım... Bu ne güzellik? Biri ambulans çağırsın, benim tansiyonum düştü..."
Umay elindeki listeyle Mert’in göğsüne hafifçe vurdu ama dudaklarının kenarındaki o hafif kıvrılmayı gizleyemedi. "Gevşeklik yapma Mert. Sahne arkasındaki ses ayarlarını kontrol ettin mi?"
"Seni gördüm, bende bütün ayarlar bozuldu zaten," dedi Mert göz kırparak. "Galadan sonraki ilk dansı kaptım, kaçışın yok!"
Onların bu atışmasını izlerken arkamdan gelen o ağır, tanıdık adımları hissettim.
Ediz Sancaktar kulisin loş ışığında belirdi. Üzerindeki siyah gömleğin üst düğmeleri açıktı, siyah ceketi omuzlarına atılmıştı. Siyah saçları hafifçe dağılmıştı. Buz mavisi gözleri üzerimdeki kombine kaydığında, gözlerinde saniyelik o yırtıcı, kışkırtıcı parlaklık çaktı.
Aramızdaki mesafe bir adıma indiğinde durdu. Ceketinden yayılan o tütün ve odunsu koku kulisin havasını anında değiştirdi.
"Fena olmamışsın Sezgin," dedi Ediz, sesi alçak ve pürüzsüz bir fısıltıyla. Yüzüne o bencil, avcı tebessümünü yerleştirdi. "Ama o elbiseyle sahneye çıkıp protokolü şoka sokmayı planlamıyorsun herhalde?"
Amber gözlerimi onun gözlerine sabitledim. "Benim ne giyip kimi şaşırttığımla ilgilenmek yerine konuşmana odaklan, Sancaktar. Protokol de, bu okul da benim kurallarıma uymak zorunda."
Ediz bana doğru yarım adım daha yaklaştı. Yüzü yüzüme o kadar yakındı ki, nefesinin sıcaklığını cildimde hissettim.
"Işıklar birazdan yanacak kraliçe," dedi, mikrofona doğru uzanırken fısıldayarak. "Bakalım o sahnede bana karşı o soğukkanlılığını ne kadar koruyabileceksin."
"Dene ve gör Sancaktar," dedim ceketimi düzelterek. "Çünkü bu gece o sahnede senin krallığın değil, benim kurallarım geçecek."
Sunucunun "Güz Dönemi Açılış Konuşması için Hera Sezgin ve Ediz Sancaktar!" anonsu salonda yankılandığı an, ağır kadife perdeler iki yana açıldı ve devasa spot ışıkları üzerimize dikildi.
Ediz'in annesi Feraye Sancaktar ve babası Reha Sancaktar, öndeki protokol masalarında, benim anne ve babamın bir masa ötesinde oturuyordu. Sahneye çıktığımızda tüm gözler üzerimizdeydi. İkimizin elinde birer mikrofon; dersine iyi çalışmış iki oyuncu gibiydik.
Ediz başlattı konuşmayı. Yüzündeki alaycı ama içten gülüşle misafirlere bakarak, "Hepiniz Kuleli Koleji öğrencileri olarak organize ettiğimiz galaya hoş geldiniz. Ben ve 𝐾𝑟𝑎𝑙𝑖ç𝑒𝑚 Hera Sezgin, sizinle bu heyecanımızı paylaşıyoruz. Bugün aramızda..." deyip bazı misafirlerden ve öğretmenlerden bahsetmeye başladı.
Onu dinlesem de aklımdaki o aptal düşünceye mani olamadım. 𝐾𝑟𝑎𝑙𝑖ç𝑒𝑚 mi? Bu çocuk beni oyuncağı yapmak için her şeyi deniyordu ama onun bu oyunlarına kanamazdım. Kendi konuşmasını bitirdiğinde sıra bana geldi. Gülümseyerek önce ona, sonra salondakilere baktım.
"𝐵𝑖𝑟𝑖𝑐𝑖𝑘 𝑎𝑟𝑘𝑎𝑑𝑎şı𝑚 Ediz'e teşekkür ederim," dedim, 'biricik arkadaşım' kısmını özellikle vurgulayarak. Ona tekrar baktığımda gözlerindeki alaycı ifadeyi ve o kaş kaldırmasını fark etmemek imkânsızdı. "O ve diğer arkadaşlarımızla Fuat hocamızın ricasını kırmayıp bu organizasyonu yürüttük," dedim ve okulun yaptığı etkinliklerden, bağışlardan bahsettikten sonra konuşma bitmişti.
Alkışlardan sonra sahneden inmeye hazırlandım. İnerken uzattığı eline baktım.
"Buyurun, 'biricik arkadaşım'," dedi yüzündeki o muzip, tek taraflı gülümsemesiyle.
Yüzüne bakıp ona karşılık aynı şekilde gülümsedim. "Boşuna kibar rolü yapma. Okuldaki herkes neden bugün birlikte bu sahneye çıktığımızı biliyor," dedim. Arka tarafa bakıp ona hafifçe kafa salladım ve arkadaki masaya —anne ve babamın olduğu masaya— doğru ilerledim.
Arkamda bıraktığım çocuk veya organizasyon... Hiçbiri şu an hissettiğim kadar baskı altında hissettirmiyordu. Elbisemin uzun kollarını, sanki düzeltilmeye ihtiyaçları varmış gibi bileklerime doğru çekiştirdim. Kendimi gözlerimin kenarının kırışmasını sağlayacak kadar zorlayıp içten bir şekilde gülümsemeye çalıştım. Yanlarına gidip annemin sandalyesinin arkalığına tek elimi yasladım. Annemin beni açık ararcasına aşağıdan yukarı süzmesine karşılık etrafa bakındım; 'Kimse buraya bakıp bir kadının kızını nasıl incelediğini görüyor mu?' diye.
Tam o sırada Ediz ile göz göze geldik. Babasının yanındaki sandalyeye kurulmuş, tek dirseğini sandalyenin arkalığına yaslamış, elindeki bardağıyla annesini dinler gibi yapıp bana bakıyordu.
Gülümsememi bozmamaya çalıştım ve anneme döndüm.
"Tesadüfe bak... Az önce Fuat Bey ile sohbet ettik ve bu organizasyonun sebebinin senin Ediz ile olgunlaşmamış, zavallı bir çocuk gibi kavga etmenmiş. Sabrımı mı sınıyorsun Hera? Sana rezil olma, normal davran dediğim sürece bilerek tersini yapıyorsun. Konuşma yaparken takıldığında o laubali tavır ve o kelimelerle didikleme çaban da beni benden aldı," diye art arda sıralamaya başladı.
Onu dinlerken gülümsememin dışarıdan inanılmaz saçma göründüğünü hissedebiliyordum. Çünkü gözlerimin içi gülsün diye çaba sarf ederken yüz kaslarım titriyordu. Hafifçe başımı eğip alnımı kaşıdım. "Burada yapmasan olmaz mı?" dedim. Sesimdeki bıkkın ton beni ele veriyordu.
Babam araya girdi. "Kardeşin geliyor, ikiniz de bu çocuğa taktınız. Bir daha böyle bir şey duyarsam..." dedi. Yüzüne baktım. Bu sefer gülümsemem hafifçe dondu. "Evde konuşacağız," dedi.
Masaya gelen bir çiftle konu bölündü. Anneme gideceğimi haber edercesine başımı sallayıp oradan uzaklaştım. Ediz'in bana baktığını biliyordum; o an yapabileceğim tek şey, hiçbir şey anlamaması için içimden dua etmekti. Umay ve İnci'nin olduğu masaya doğru gittim.
Aşağıdan yukarıya doğru bacaklarımı sarmalayan o soğuk basma hissini bastırmak için adımlarımı olabildiğince kendinden emin tutmaya çalıştım. Ediz'in bakışlarının sırtımı bir bıçak gibi delip geçtiğini biliyordum. Annemle babamın o tek bir kelimeyle insanı küçülten, bir proje gibi gören tavırları her zamanki gibi boğazımda katı bir yumru bırakmıştı. Ama o yumruyu yuttum. Bir Sezgin zayıflık göstermezdi. Özellikle de salonun diğer ucunda, elinde bardağıyla benim yıkılışımı izlemek için can atan Ediz Sancaktar varken.
Umay ve İnci'nin durduğu, salonun daha loş ve hoparlörlere yakın masasına vardığımda derin bir nefes verdim.
İnci elindeki bordo elbisesinin kuyruğunu hafifçe toparlamış, heyecanla bana doğru atıldı. "Hera! Sahne harikaydı kızım, o 'biricik arkadaşım' vurgusunda Ediz'in yüzünün aldığı hali gördünüz mü? Resmen adamın karizmasını canlı yayında çizdin!"
"Gördüm," dedi Umay, elindeki meyve suyu bardağından bir yudum alırken. Gözleri salonun ön tarafına, annemlerin masasına kaydı. O keskin analitik zekasıyla yüzümdeki o titreyen kasları ve gözlerimdeki o anlık dalgalanmayı kaçırmamıştı. "Ama kraliçemiz sahneden inince protokolün gazabına uğramış gibi duruyor. İyi misin Hera?"
"İyiyim," dedim, sesimin pürüzsüz çıkmasına özen göstererek. Masadan boş bir kadeh alıp parmaklarımın arasında çevirmeye başladım. "Sadece annem her zamanki gibi kusursuzluk nutukları çekiyordu. Bir de Eren meselesi tabii... Babam eve sakladı tehditlerini."
"Eren mi?" dedi İnci gözlerini açarak. "Hâlâ o mevzu mu? Ya çocuk haftaya geliyor zaten, neyin kafası bu?"
"Sancaktarlarla iş ortaklığı bozulmasın kafası," diye araya girdi Umay, "Zenginlerin kavgası bile protokol kurallarına göre ediliyor işte. Kusura bakmayın."
Sözünü henüz bitirmişti ki arkamızdan gelen o gevşek, tanıdık ses ortamın havasını bir anda değiştirdi.
"Vay, Kuleli'nin en tehlikeli masasına düşmüşüz bakıyorum da."
Mert, elindeki iki kadehle yanımızda bitti. Siyah saten gömleğinin kollarını kıvırmış, o şımarık tebessümünü yüzüne yerleştirmişti. Doğrudan Umay'ın yanına sokuldu. "Komutanım, sahnede Hera ile Ediz birbirini yerken sen arkada elimizdeki ses sistemini patlatmadığın için sana bir tebrik içeceği getirdim."
Umay gözlerini devirip Mert'in uzattığı kadehe baktı. "Mert, senin getirdiğin şeyin içinde ne olduğunu bilmeden içecek kadar aklımı yitirmedim. Ayrıca ikiniz de kendinize çeki düzen verin eşek kadar insanlarsınız."
Mert, kadehten bir yudum alıp göz kırparak, "Bence 'kraliçem' lafı bayağı oturdu yani, yalan mı? Ayrıca sen laf yetiştirmeyi bırak da, az sonra orkestra vals çalmaya başlayacak. İlk dansı bana söz vermiştin, unuttum sanma."
"Ben sana söz falan vermedim," dedi Umay, çenesini dikleştirerek. "Git o dansı başkasıyla yap."
Orkestra hüzünlü ve aristokratik bir vals çalmaya başlamıştı.
"Rüyanda görürsün, ben komutanımdan başkasıyla dans etmem," dedi Mert, alaycı bir edayla.
Umay, Mert'in ısrarlarına daha fazla dayanamayarak onunla dans etmeye karar verdi. Salonun ortasında çiftler ve arkadaşlar yavaşça toplanmaya, dans etmeye başladılar. İnci yanımdaydı, yerinde duramıyordu.
"İstersen git, ben burada sizi izlerim," dedim. Ama ne kadar ısrar etsem de gitmedi.
Ediz Sancaktar ise hâlâ o rahat oturuşunu bozmamış, anne ve babasıyla oturuyordu. Bir an oturduğu sandalyede biraz daha yan döndü ve gözlerini bana sabitledi. Gözlerimi kaçırmadım, onun bakışına doğrudan karşılık verdim. Önce tek taraflı gülümsedi, sonra annem ve babamın oturduğu masaya baktı. Gözlerindeki ima ve alaycılık kalbimin teklemesine yetmişti. Tekrar bana dönmeyerek önüne baktı.
Anlamıştı... Zekası dünyevi saçmalıklar dışında pek analiz çabası içine girmez diye düşündüğüm Ediz Sancaktar, en büyük zayıflığıma kendi gözleriyle şahit olmuştu.
Tam o sırada tok bir sesle irkildim.
"Hera,"
Bu Barın'dı. Şık bir smokin giymiş, gözlerindeki çekici pırıltıyla bana bakıyordu. İnci bana bakıp imalı bir şekilde gülümseyerek geri çekildi. Barın'la baş başa kalmıştık.
"Duymamışım," dedim.
Gülümsedi. "Önemli değil, sana teklif yapmaktan sıkılmam."
Tek kaşımı kaldırarak hafifçe gülümsedim.
"Belki bu şık hanımefendi beni dans etmeye layık görebilir diye düşündüm, yanılıyor muyum?" dedi.
Önce ona, sonra çaktırmadan sırayla bizimkilerin, ardından da Sancaktarların masasına baktım. Arkalarda tek başına durmak bir Sezgin'e yakışmazdı. Barın'ın uzattığı eline baktım. Muzip gülüşümü yüzüme yerleştirip, "Sanırım yanılmıyorsun," dedim ve elimi onun elinin üzerine koydum.
Büyük ve benimkine göre soğuk olan eli elimi kavradı. Diğer çiftlerin yanında yerimizi aldık. Sol eli belime, benimki de onun omzuna yerleşti. Adımlarımız rahatlıkla senkronize oldu.
Dönerken Ediz'in bize baktığını fark ettim. Gözlerinde hırs ve ciddiyet vardı. Göz göze geldiğimizde bakışları aynı alaycılığa geri döndü ve dudaklarını tiyatral bir şekilde, tebrik edercesine büktü. Aynı anda elini ve başını salladı. O sinir bozucu, mağrur ifadesini takınmıştı yine.
Gözlerimi devirip tekrar Barın'a baktım. Nefesim ve kalp ritmim hızlanmış, zihnim binlerce senaryo üretiyordu. Ediz bu sırrı bana karşı mı kullanacaktı? Ya da gerçekten düşündüğüm gibi fark etmiş miydi? Birine anlatacak mıydı? Benimle alay etmeye mi çalışacaktı? Biri öğrenecek miydi?
Düşüncelerimi susturmaya çalışarak tekrar dikkatimi topladım ve Barın'a döndüm.
"Hâlâ anlaşamıyor musunuz?" dedi.
"Anlaşmaya değer biri değil, boş ver onu." Sesim titremiş miydi, yoksa bana mı öyle gelmişti?
Barın tekrar konuştu. "Eren geliyormuş, ikisi anlaşabilecek mi dersin?"
"Geçen seneki kavgadan sonra artık tek tesellimiz göz göze gelmemeleri," dedim.
Arada bir dalgınlaşıp yere attığım derin ve tedirgin bakışları fark etmiş olacak ki, "İyi misin Hera? Biraz dalgınsın sanki," dedi.
Başımı iki yana salladım. "Hayır değilim, sadece organizasyon hakkındaki detayları hatırlamaya çalışıyorum, o kadar," dedim.
"Peki, biraz dışarı çıkmaya ne dersin? Birkaç dakika sonra after party başlayacak zaten," dedi.
Bu boğucu atmosferden birkaç dakikalığına uzak durmak bile bana ilaç gibi gelirdi. "Olur," dedim ve salondan dışarı doğru ilerlemeye başladık.
Dışarı çıktığımızda soğuk hava yüzüme sertçe çarptı. Kapının önünde, kenarda durduk. Kollarımı göğsümde birleştirip temiz havayı içime çektim.
"Hera, bana anlatabilirsin. Bir organizasyon için bu kadar tedirgin bir yerlere bakıp takılı kalmak pek senlik değil," dedi.
Sıkılmıştım artık. Neyi düşüneceğimi şaşırıyordum. Ailemi mi, sırrımın en yanlış kişiye yem olmasını mı, sürekli güçlü görünme çabamı mı yoksa sürekli birilerini geçiştirmek zorunda kalmamı mı?
"Bir şey yok dedim ya. Hava almaya çıkmadık mı? Başka şeylerden bahsedelim," dedim.
İnatla üsteledi. "Bana karşı savunmaya geçmene gerek yok."
Ne anlatıyordu bu Oxford'dan mezun olmuş uzman psikolog triplerine giren gereksiz tip amına koyayım? Dışarı bağırarak okkalı küfürler saçmak geçti içimden. Ama bu, sabrımın sonuna geldiğimi değiştirmezdi.
"Bir şey yok diyorum ya! Neden abartıyorsun bu kadar? Bir problemim olsa bile anlatır mıyım sence? Neden kurtarıcı rolüne bürünmeye çalışıyorsun? Bir şeyi de kimse üstelemesin!" diye patladım.
Barın'ın yüzünde hayrete benzer bir ifade çaktı. Ben de suçluydum; beni anlamaya çalışan bir insanı kendimden uzaklaştırmak için daha saçma bir yola başvurmuştum. Ama dayanamıyordum ve Barın da ateşe körükle gidiyordu. Tüm ihale ona kaldı anlayacağınız.
Kaşlarını kaldırdı. "Peki..." dedi ve içeri geri gitti.
Belki de yalnız kalmak istiyordum ama gerçekten yalnız kalmak değil. Yine de davranışlarımla tam olarak bu yola doğru ilerliyordum.
Oflayarak birkaç dakika sonra arkasından ben de içeri girdim. Protokol kısmı yavaş yavaş ayaklanmaya başlamıştı, DJ yerini almıştı. Gözlerim Barın'ı aradı ama annemle babamın da ayaklandığını görünce doğrudan onların yanına gittim.
Annem çantasının askısını omzuna düzeltirken yüzünde o bildik, her şeyi kontrol altında tutmak isteyen soğuk ifade vardı. Babam ise telefonundaki bildirime bakıyordu. Yanlarına ulaştığımda annemin bakışları doğrudan bana kilitlendi.
"Biz ayrılıyoruz Hera," dedi annem, sesindeki o milimetrik pürüzsüzlükle. "Aptalca bir tatsızlık çıkarmadan akşamı bitirmiş olman sevindirici. Fuat Bey’e veda ettik, sen de arkadaşlarınla çok uzatmadan eve geçersin. Şoför dışarıda bekliyor olacak."
"Anlaşıldı," dedim. Sesimdeki o az önceki yıpranmış tonu bastırıp kusursuz Sezgin duruşuma geri dönmüştüm.
Babam telefonunu cebine koyup yüzüme baktı. O tek cümlelik tehdidi gözleriyle bir kez daha hatırlattı: 𝐸𝑣𝑑𝑒 𝑘𝑜𝑛𝑢ş𝑎𝑐𝑎ğı𝑧.
Başımı hafifçe salladım. Birlikte kapıya doğru ilerlerken arkalarından bakakaldım. Onların salondan çıkışıyla birlikte üzerimdeki ağır protokol havası bir anda buharlaştı ama yerini o tanıdık, bomboş his bıraktı.
Salondaki ışıklar bir kademe daha karardı. Sahnedeki ağır klasik müzik yerini DJ’in girdiği baslı, hareketli ritimlere bırakmıştı. Liselilerin neşeli bağrışmaları ve barda kadeh tokuşturanların gürültüsü alanı kaplamıştı. After party resmen başlamıştı ama benim içimdeki fırtına henüz dinmemişti.
Barın’ı aradı gözlerim. Bar köşesinde birkaç çocukla konuşuyordu; bana kırgın olduğu her halinden belliydi ama şu an onun gönlünü alacak takatim yoktu. Arkamı dönüp masamıza, kızların yanına doğru adımlayacakken bar bankosunun arkasındaki yüksek sandalyelerden birinde oturan o silueti gördüm.
Ediz Sancaktar.
Annesi ve babası gitmişti. O ise gömleğinin üst iki düğmesini açmış, kollarını sıvamış hâlde viski bardağındaki buzları dairesel hareketlerle sallıyordu. Yüzünde tam da tahmin ettiğim o karanlık, eğlenen ifade vardı. Bakışlarımız kesiştiğinde bardağı bana doğru hafifçe kaldırdı. 𝐺𝑒𝑙 der gibi bir işaretti bu.
Adımlarım benden bağımsız olarak ona doğru yöneldi. Kaçmak sadece onun eline daha fazla koz vermek demekti. Üstelik bir Sezgin asla geri adım atmazdı.
Bankonun yanına varıp tek elimi soğuk mermere dayadım. "Neye gülüyorsun Sancaktar?" dedim, sesime en umursamaz tonumu vererek.
Ediz bardağı masaya bıraktı. Sandalyesinde bana doğru hafifçe eğildi. O dumanlı, alçak sesiyle konuşurken gözlerinin içi tekinsiz bir keyifle parıldıyordu.
"Barın’ı dışarıda haşlayıp içeri kaçışını izliyordum," dedi rahat bir tavırla. "Çocuk seni kurtarmaya çalışırken felaketin oldu galiba. Yazık, romantik cümlesini yarım bıraktı."
Sözleri göğsüme bir ok gibi saplandı. Dışarıyı da görmüştü. Bizi izlemişti.
"Seni ilgilendirmez," dedim çenemi dikleştirerek. "Her şeyin altında bir şey aramayı bıraksan mı artık?"
Ediz hafifçe kıkırdadı. O tek taraflı, muzip tebessümü yüzüne yayıldı. Masadaki bardağa dokunup bana doğru bir adım yaklaştı.
"Hiçbir şey aradığım yok," dedi, sesi fısıltıya dönüşürken. "Sadece sahnede 'biricik arkadaşım' derken gözlerinde gördüğüm o hırsın, annenin yanına gittiğinde nasıl bir korkuya dönüştüğünü izledim. Annenin sana ne dediğini duymama gerek yoktu; yüzündeki o titreyen kaslar her şeyi anlattı."
Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu ama gülümsememi bozmadım.
"Rüya görüyorsun," dedim pürüzsüz bir sesle. "Senin o sığ analizlerin ancak çevrendeki yüzeysel insanlar üzerinde işe yarar Sancaktar."
Ediz kaşını yavaşça kaldırdı. Yüzündeki o alaycı tebessüm bir anda kayboldu, yerini o bildiğim karanlık ve tehlikeli ciddiyete bıraktı. Sandalyesinde biraz daha öne kayıp aramıza iki parmaklık bir mesafe bıraktı.
"Başkalarının üzerinde analiz kasmama gerek yok Sezgin," dedi, sesi barın gürültülü baslarına rağmen kulağımın dibinde net bir fısıltı gibi yankılandı. "Ama senin yüzündeki o 'her şeyi kontrol ediyorum' maskesinin arkasını okumak hiç zor değil. Özellikle de babanın o tek bir cümlesiyle nasıl donakaldığını görmüşken."
Buz gibi bir his sırtımdan aşağı kaydı ama istifimi bozmadım. Çenemi daha da dikleştirdim.
"Bana bak Ediz," dedim, gözlerinin tam içine bakarak. "Kendi ailevi meselelerimi senin o hastalıklı merakına malzeme yapacak değilim. Bir daha onlar hakkında konuşma."
"Ailevi mesele mi?" dedi, kıkırdarken sesinde tehlikeli bir tını vardı. Viski bardağını barda hafifçe çevirdi. "Geçen sene o gece kardeşin Eren'le yaptığımız ufak çaplı tartışma yüzünden çıkan 'ailevi mesele' senin için bu kadar önemli miydi Hera? Sırf senin o kıymetli, şımarık kardeşin benimle kavgaya tutuştu diye ailen onu İsviçre'ye kaçırmak zorunda kaldı. Şimdi haftaya geri dönüyor diye anne ve babanın ekstra tutuştuğunu anlamayacak kadar salak mıyım sanıyorsun?"
Eren'in adını onun ağzından duymak, salondaki tüm müziği ve gürültüyü bir anda bıçak gibi kesti sanki. Kalbim göğüs kafesimi dövmeye başladı.
Ailemin üzerimdeki o ağır baskısının, babamın "Evde konuşacağız" tehdidinin arkasındaki asıl korku buydu işte: İki ailenin iş ortaklığını ve protokolü mahveden o kavgaya yenisinin eklenmesi. Ve Ediz Sancaktar, bu zayıflığımı bir kılıç gibi boğazıma dayamıştı.
"Eren'in adını ağzına alma," dedim. Sesimdeki kontrolü kaybetmemek için tırnaklarımı avuç içlerime battıkları yere kadar bastırdım. "Geçen sene olanlarda tek suçlu o değildi. Sen de en az onun kadar aptaldın."
"Ama sürgüne gönderilen o oldu, ben değil," dedi Ediz, yüzüne tekrar o sinir bozucu, mağrur tebessümünü yerleştirerek. Bardağını bana doğru hafifçe kaldırdı. "Haftaya kardeşin bu kapıdan içeri girdiğinde, bakalım sahnede yaptığın o 'biricik arkadaşım' şovları ailenizi kurtarmaya yetecek mi Kraliçem."