Solak Bir Hata

Pazartesi sabahı Eren’le birlikte sınıfın kapısından içeri girdiğimizde, yeni belalımız henüz ortalıkta yoktu. Cam kenarındaki ön sıralardan yerime geçip çantamı bıraktım. Umay ve İnci hemen yanımda bittiler, daha oturur oturmaz cumartesi gecesinden beri dillerden düşmeyen havuz anısını anlatıp dalga geçmeye başladılar.
​Tam onlara gözlerimi devirerek karşılık vereceğim sırada, koridordan gelen gürültü ve kalabalığın yarattığı hareketlilik dikkatimi dağıttı.
​Ediz Sancaktar; siyah çantasını tek koluna takmış, yüzünde o sinir bozucu gülüşüyle arkasına Mert’i ve diğer birkaç kişiyi de toplayıp sınıftan içeri girdi. Önce arka sıralarda oturan Eren’e alaycı bir kafa selamı çaktı. Ardından gözlerini bana dikip sırama doğru yürümeye başladı. Yürürken parmaklarının arasında salladığı o şeyi gördüğümde içimdeki öfke aniden tepeme sıçradı: Cumartesi gece havuzda boynumdan kopardığı altın güneş kolyemdi.
​Tam arkamda oturan çocuğun masasının önüne gelip durdu. Çocuğa yukarıdan bir bakış atıp, "Kalk bakalım," dedi son derece rahat, emir kipi veren bir tavırla.
​Hızla arkama döndüm. Çocuk ne olduğunu anlamayarak şaşkınlıkla eşyalarını toplamaya yeltendiğinde, "Kalkma," dedim net ve keskin bir sesle.
​Çocuk hayretle bir bana, bir de tepemizde dikilen Ediz’e baktı. Ediz ise gözlerini bir saniye bile benden ayırmadan arkadaki çocuğa tekrar komut verdi: "Hadi, kalk."
​Gözlerimi Ediz’in o buz mavisi gözlerine kilitleyip arkamdaki çocuğa tekrarladım: "Kalkma dedim."
​Çocuk iki ateş arasında kalmanın verdiği korkuyla apar topar eşyalarını toplayıp başka bir boş sıraya kaçtı. Ediz keyifle sırıtarak çantasını boşalan sıraya fırlattı ve arkama yayılırcasına oturdu.
​Hemen ardından kapıdan Mert girdi. Elinde çantası, yüzünde Ediz’inkini aratmayan o serseri ifadeyle içeri süzüldü. Umay’la şokla birbirimize baktık. Ediz Sancaktar, sırf eğlenceyi katlamak için arkadaşını da yanımızdaki sıraya aldırmıştı.
​Mert arka sıralara doğru yürürken Umay’ın masasının önünde durdu, hafifçe eğilip muzipçe, "Selam güzellik," dedi.
​Umay gözlerini devirip derin bir "üff" çekti ve kafasını çevirip önüne döndü. Mert hiç bozuntuya vermeden doğrudan Ediz’in yanına, Umay’ın arkasındaki sıraya kuruldu.
​Önümde oturan İnci, bütün bu olanlar karşısında gülmemek için dudaklarını birbirine öylesine sert bastırmıştı ki, bununla dalga geçeceğine emindim.
Derse girmeden önce, geçen cuma gecesinden sonra yüzüme bile bakmayan Barın’ın, sürekli benim olduğum tarafa doğru baktığını fark ettim. Ediz de onun bu sinirli bakışlarını hemen yakalamıştı, muzipçe bir Barın’a, bir de bana bakarak dalgasını geçiyordu.
​Hoca sınıfa girip ders başladığında, kafamı tamamen tahtaya verip derse odaklanmak için kendimi zorladım. Arkama yaslanıp hocayı dinlemeye çalıştığım sırada, saçlarımda hafif bir hareketlenme hissettim. Arkamdaki adam, sırasına dökülen saçlarımla parmak uçlarıyla oynuyordu. Arkama dönmedim, hocaya bakmaya devam ettim ama saçlarımdaki o tüy hafifliğindeki dokunuşların zihnimde yarattığı o karıncalanma, beni dersten tamamen soyutluyordu.
***
Kraliçemin saçları beklediğimden de yumuşaktı.
​Saçlarıyla oynadığımı kesinlikle hissediyordu, sessiz kalmasından belliydi. Arka sıralardan onun o "tehlikeli" belalısının bize nasıl baktığını da net bir şekilde görüyordum. Hırsla, kıskançlıkla ve tamamen mağlup olmanın verdiği o ezik acıyla bakıyordu. Ne kadar da zavallıydı ama... Bu görüntüyü biraz daha sergilemenin kimseye zararı olmazdı.
​Yavaşça kraliçemin kulağına doğru eğildim. "Kraliçem, saçınızda bir şey var da... Temizleyebilir miyim?" diye fısıldadım.
​Yaklaştıkça teninden yayılan o yoğun manolya kokusunu alabiliyordum. O koku onun o keskin hırsıyla birleşince çok daha tehlikeli, bağımlılık yapıcı bir şeye dönüşüyordu.
​Başını hafifçe yana döndürüp kaşlarını çattı. "Ne?" diye fısıldadı ters bir dille.
​"Saçında diyorum, bir şey var. Alayım mı?"
​Elini saçlarına atıp şöyle bir gezdirdi ama bir şey bulamadı; aksine, saçlarının ucunu tutan parmaklarım parmaklarına hafifçe değdi.
​"Böyle bulamazsın, izin ver alayım," dedim sesimdeki o uslanmaz tınıyı gizlemeden.
​Kaşları çatık bir şekilde yüzümü süzdü. Sonra hiçbir şey söylemeden yavaşça önüne döndü. Bu bir onaydı... Ya da ben öyle işime geldiği gibi anlamıştım.
​Elimi saçının biraz üst kısmına atıp yumuşak tutamları parmaklarıma doladım. Bu sırada bizim aşk adamının kalbi kırılmaktan paramparça olacak gibi, artık yakalanmaktan korkmayı bırakmış gibi iyice bize bakıyordu. Kraliçemin saçını yavaşça bırakıp arkama yaslandım, dirseğimi arkamdaki masaya dayadım. 'Ne oldu?' dercesine alayla gözümü kırpıp başımı iki yana salladım.
​Hafifçe kaşlarını çatmış, beni "oracıkta felç edecek" o korkutucu sandığı bakışlarıyla bana bakıyordu.
Boğazımdan dökülen o alaycı kıkırdamaya engel olamadım. Sol taraftan ponçiğim Eren sırasına yayılmış, büyük bir beklenti ve sırıtışla bizi izliyordu.
​Tam o sırada Kraliçem yine yanı başındaki o aşk adamının olduğu tarafa bakınca, önümdeki kitaptan aceleyle küçük bir parça kağıt kopardım. Üzerine hızlıca notu karaladım:
​"Biraz sakin ol Kraliçem, çok gerginsin... Vallahi korkuyorum."
​Kağıdı katlayıp parmaklarımın arasında hafifçe omzuna dokundum. Yavaşça kağıdı elimden aldı. Masanın altında açıp okuyunca derin bir nefes alıp verdiğini, omuzlarının kasıldığını gördüm. Gözlerini devirmişti. Kağıdı buruşturup omzunun üzerinden doğrudan arkasına, tam yüzüme doğru fırlattı.
Kağıt tam yüzüme isabet ettiği an, alaycı bir şekilde oflayıp sessizce kıkırdadım. Havada süzülen kağıdı havada kapıp elimin arasında top gibi ezdim. Tam o sırada tahtada ders anlatan hocanın dik dik bana baktığını fark ettim.
​"Ediz? Ne diyordum ben az önce?" diye sordu hoca sert bir sesle.
​Hiç istifimi bozmadan yaslandığım yerden doğruldum. "Öğretmenim, kusura bakmayın..." dedim, önümde oturan Kraliçemi işaret ederek. "Arkadaş sürekli bana kağıt fırlatıp duruyor da, derse odaklanamadım."
​Hoca başını hemen Hera’ya çevirdi. "Öyle mi, Hera?"
​Hera bıkkınlıkla nefesini verip arkasına döndü. "Hayır hocam, sadece bana attığı kağıdı geri gönderdim o kadar."
​"Ediz, sen daha yeni geldin bu sınıfa, şimdiden buranın da düzenini bozuyorsun."
​Omuz silktim. "E hocam, yapacak bir şey yok... Siz de biraz katlanacaksınız artık," dedim pişkin bir sırıtışla.
​Hoca tam çaresizlikle başını iki yana sallayıp tahtaya döneceği sırada zil çaldı. Yavaş yavaş herkes ayaklanmaya başlarken, arka sıradan Barın’ın yine bana dik dik baktığını fark ettim. Yerimdeki oturuşumu bozmadan, hatta kasten biraz daha yayılıp yüzüme o en sinir bozucu, alaycı gülüşümü yerleştirdim.
​"Bana öyle bakma Kraliçemin aşk adresi," dedim tiyatral bir mağduriyetle. "Korkuyorum."
​Barın dayanamayıp ayağa kalktı, yanındaki iki kafadarıyla birlikte doğrudan benim sırama doğru yürüdü. Aramızda sadece tahta sıralar vardı ama öfkesi mesafeleri eritmişti.
​"Bu sınıfa gelendeki sebebin ne senin? Böyle aptal aptal hareketler yapmak mı?" dedi dişlerinin arasından, yüzü hırstan kıpkırmızı kesilmişti.
​İşte oyun tam da istediğim kıvama geliyordu. "Aptal aptal mı? Nasıl yani?" dedim, dudaklarımı birbirine bastırıp masumiyeti oynayarak. Derste dikkatle incelemiştim; solaktı. Bir süre o sol bileğini veya elini kullanamaması ona harika bir ders olacaktı.
​"Kendini ne zannediyorsun sen lan?" dedi üzerine basarak.
​"Bilmem? Ne zannediyormuşum sence?"
​Aradaki o küçük sırayı tek tekmeyle geçip doğrudan üzerime yürümeye başladı. Artık aramızda milimler vardı; havadaki gerginlik elle tutulur hale gelmişti. Sol taraftan ponçiğim Eren arkadaşlarıyla heyecanla ne olacağını bekliyor, Hera ise şok içinde kaşları çatık bir şekilde bizi izliyordu.
​"Kaşınma oğlum," dedi aşk adamı, sesindeki o ezik tehditle.
​Kahkaha atmamak için kendimi o kadar zor tutuyordum ki, yanaklarım ağrıyordu. Tam da avucumun içine düşmüştü.
​"Kaşınırııım..." dedim gülerek, başımı hafifçe yana eğip meydan okudum. "Kaşınsam ne olur?"
​Daha cümlem bitmeden, beklediğim o hamleyi yaptı ve sağ yumruğunu tüm gücüyle yüzüme indirdi.
​Güçlü darbeyle birlikte başım hafifçe yana savruldu, dudağımın kenarına keskin bir acı ve sıcak bir sıvı yayıldı. Bu his bana anında canlılık katmıştı. Elimin tersini dudağıma götürüp bulaşan kanı gördüğümde içimdeki o haz daha da tetiklendi.
​O sırada Hera’nın tarafına bir anlık gözüm kaydı. Hera yerinde donakalmış, gözleri fal taşı gibi açılmış, eli havada kalmıştı.
​Önce parmağıma bulaşan kana, sonra da dehşetle bana bakan Hera’ya bakarak alaycı bir nefes verdim. Doğrulup dikleştim.
​"Şimdi..." dedim, yüzümdeki alaycı gülüşü büyüterek. "...sıra bende."
​Hızlı bir adımla üzerine yürüyüp yakasından tuttuğum gibi kendime çektim ve kafayı patlattım.
Burnundan akan kanı eliyle sertçe sildi, gözlerinde hırsın ve öfkenin yarattığı o körlükle üzerime doğru tekrar atıldı.
​Bu sefer sol yumruğunu yüzüme indirmek için havaya kaldırdığı an, niyetini çoktan sezmiştim. Çevik bir hareketle sol bileğini havada yakalayıp ters çevirdim, yanımızdaki tahta sıraya kafasını çarparak yasladım. Diğer elimle de bileğini hareket edemeyeceği kadar sert bir şekilde sıkmaya devam ettim.
​Kulağına doğru eğilip, nefesimi tenine üfledim:
​"Özür diler misin? Az önce kalbimi kırdın da..." dedim alaycı bir fısıltıyla.
​Ardından başımla hemen birkaç adım ötemizde şaşkınlıkla bizi izleyen Hera’yı işaret ederek, ses tonumu sadece ikimizin duyabileceği tona düşürdüm:
​"Embesil misin lan sen? Bana kafa tutabileceğini mi sandın? Bak şimdi, uğruna kahramanlık tasladığın kızın gözü önünde bu hallerdesin..."
​Acıyla inleyerek, "Bırak lan kolumu!" diye bağırdı.
​Sesindeki o ezikliği bastırmak ister gibi kasılıyordu ama bileğindeki baskıyı artırarak fısıldamaya devam ettim:
​"Aa, fena mı? Sol elini biraz dinlendirirsin... Hem yazı yazmaktan da kurtulursun işte,"
​Gözlerinin içine bizzat bakarak sesimi biraz daha alçalttım: "Ne sanıyordun lan? Hera'yı gerçekten koruyabileceğini, onu kıskanabileceğini falan mı? Hangi hayal alemindesin oğlum sen? Kendine gel."
​Tam o sırada kapının sertçe, adeta kırılırcasına açılma sesi ve gürültüler bütün sınıfı doldurdu. İki hoca nefes nefese içeri girdi. Ezik aşk adresinin kafasına son bir kez bastırdıktan sonra yavaşça geri çekildim.
​"Ne oluyor burada?!" diye celallendi hocalardan biri, gözleri ikimizin üzerinde gezinirken.
​Tam o an, arka sıralardan bir kız hızla ayağa kalktı. Ona verdiğim küçük baş işaretini anında almıştı; hemen araya girerek durumun yönünü değiştirdi:
​"Hocam! Barın durduk yere Ediz’e saldırdı, Ediz sadece kendini korumak için karşılık verdi!"
Hoca öfkeyle eliyle açık duran sınıf kapısını işaret etti. "İkiniz de derhal müdürün odasına!" diye bağırdı.
​Barın hınçla burnunu tutarken ben gayet rahat bir tavırla doğruldum. Sınıftan çıkmak için Hera’nın yanından geçerken, durdum; dudağımdan sızan taze kanın üzerine elimi bastırıp hafifçe bulaştırdım. Tam bir masumiyet tablosu çizerek parmağımla arkamdaki Barın’ı işaret ettim:
​"Hocam, durduk yere dövüyor ya... Çok şiddetli bir çocuk."
​Hera’nın gözleri hâlâ olay yerinde kalmış gibi açık, kaşları şaşkınlıkla birbirine girmiş halde öylece bana bakıyordu. Ona son bir kez eğleniyormuş gibi bakıp koridora çıktım.
​Barın’la birlikte müdürün odasına doğru adımlarken içimdeki o kaos, karmaşa beni mutlu ediyor, sanki akmayı bırakmış kanımı damarlarımda yeniden harekete geçiriyordu. Müdürün gıcık odasına girdiğimizde bile aklımda tek bir şey vardı:
​Kraliçemin o şaşkınlıktan arınmamış, bana bakan o güzel yüzünü bir kez daha görmek.