BENİM ZORBAM OLDU

Gökçe’nin zihninde kurduğu aşk, kitapların arasından sızmış bir hayal gibiydi.
Sayfaların arasında büyüyen, cümlelerin içinde şekillenen, her “bir gün” ile beslenen bir hayal…
Ama gerçek, her zaman en beklenmedik yerden gelirdi.
Koridorun ortasında duran o çocukla birlikte.
Aras Koray.
Ne bir roman kahramanıydı o, ne de hayal gücünün dikkatlice seçilmiş bir parçası…
Gerçekti.
Ve bu, Gökçe’nin bütün kurgusunu sessizce yerinden oynatıyordu.
Ne de olsa “edebiyatçı kız” sadece aşkı kitaplardan okumuştu.
Aşkın nasıl olması gerektiğini satırlardan öğrenmiş, cümlelerin güvenli alanına sığınmıştı.
Ama şimdi…
O satırların dışına taşan bir hikâyenin içindeydi.
Koray Özel Lisesi Koleji’nin duvarları arasında, kendi kurduğu hayallerle hiçbir ilgisi olmayan bir gerçeklik onu bekliyordu.
Aras sınıfta öylece duruyordu.
Sanki oraya aitmiş gibi…
Sanki hikâyenin yeni bölümü onunla başlamış gibi…
Gökçe ise ilk kez, yazdığı hiçbir kitabın bu anı hazırlamadığını fark etti.
Çünkü bazı karşılaşmalar planlanmazdı.
Bazı insanlar hikâyeye girmezdi…
Hikâyeyi baştan yazardı.