Kriz Sever

"Eğer Eren geldiğinde bir saçmalık yapıp o camdan egonu tatmin etmeye çalışırsan olan sadece Sezginlere değil, Sancaktarlara da olur." dedim. Yüzündeki o iğrenç ifadeyi bozmayarak yarım adım daha attı. "Beni ilgilendirmez, ben eğlenceme bakarım," dedi. "Elinden geleni ardına koyma," dedim ve arkamı dönüp sakinliğimi korumaya çalışarak oradan uzaklaştım. Partiye katlanacak sabrım yoktu. Salondan dışarı, bizim araca doğru gittim. Şoförün kapıyı açmasını beklemeden kapıyı açıp içeri girdim.
Gala salonunun gürültüsü, ağır bas tonları ve Ediz’in o çınlayan sesi geride kalmıştı. Şoförün kullandığı siyah lüks aracın arka koltuğunda, annem ve babamın arasında oturuyordum. Arabanın içi, dışarıdaki yağmurun ve gece ışıklarının arasından süzülen ölümcül bir sessizlikle kaplıydı.
Annem başını cama çevirmiş dışarıyı izliyor, babam ise bacak bacak üstüne atmış, elindeki tabletin ekranındaki borsa grafiklerini kaydırıyordu. Bana tek bir kelime bile etmiyorlardı. Ama bu sessizlik, evdeki o büyük fırtınanın en net habercisiydi.
Eve vardığımızda, bahçe kapısının otomatik sesiyle birlikte kalbim ritmini daha da artırdı. Eve girdik. Annem antredeki konsolun üzerine çantasını bıraktı. Babam ise çalışma odasının kapısını açıp bana döndü.
"Hera. Buraya."
Sesindeki o soğuk, tartışmaya kapalı ton dizlerimin bağını çözmeye yetti ama o Sezgin duruşunu bozmadım. Zümrüt yeşili elbisemin kollarını hafifçe geriye doğru çektim, başımı dikleştirip çalışma odasına girdim.
Babam masasının arkasındaki büyük deri koltuğuna oturmak yerine masanın önünde, elleri ceplerinde bana doğru döndü.
"Sana ne dedim ben Hera?" dedi, sesi fısıltı kadar alçak ama bir o kadar keskindi. "Sancaktarlarla olan o hassas dengeyi koruyacaksın dedim. Ediz’le sahnede o çocukça atışmaların, o laubali tavırların... Sen çocuk musun?"
"Ben sadece onun hamlelerini boşa çıkardım baba," dedim, sesimin titrememesine gayret ederek. "Ediz orada beni küçük düşürmeye çalışıyordu."
"Beni ilgilendirmez!" diye kestirip attı babam. Masaya doğru bir adım attı. "Seni o sahneye okulun ve ailenin temsilcisi olarak çıkardık. Yarın bir gün kardeşin Eren geri döndüğünde, Sancaktar ailesinin eline koz vermemek için uğraşırken bir de senin bu bencilce ego savaşlarınla mı uğraşacağım?"
Eren... Yine aynı isim. Yine kardeşimin gölgesi.
"Eren’in yaptığı kavgayı benim üzerimden ihale edemezsin," dedim, artık tutamadığım o kırgın öfkeyle. "Ben her gün senin istediğin o kusursuz kızı oynuyorum. Her gün o okulda Sezgin soyadını lekelememek için, başarılı olmak için çabalıyorum!"
"Çabalayacaksın tabii!" dedi babam net bir tavırla. "Bu senin görevin. Kardeşin İsviçre’den dönene kadar ve döndükten sonra da o sınıfta, o okulda tek bir leke istemiyorum. Ediz’le olan o manasız sürtüşmeni bitireceksin. Bir daha o çocukla göz göze bile gelmeyeceksin."
Annem kapının eşiğinde belirdi. Yüzündeki o katı, hissiz ifadeyle bana baktı. "Yatsan iyi edersin Hera. Yüzün solmuş."
Bu kadardı işte. Benim bu evdeki değerim, dışarıya verdiğim o "mükemmel" görsel kadardı.
Hiçbir şey söylemeden arkamı döndüm. Merdivenleri hızlı adımlarla çıkıp odama girdim ve kapıyı arkamdan kilitledim.
Sırtımı kilitli kapıya yasladım. Derin, boğuk bir nefes verdim. Korseden farksız olan o zümrüt yeşili elbiseyi, topuklu ayakkabıları bir kenara fırlattım. Üzerime bol bir tişört geçirip odamın köşesindeki tuvalin karşısına geçtim.
Ellerim titriyordu. Ediz’in o alaycı yüzü, babamın soğuk tehditleri, Eren’in haftaya bu cehenneme geri dönecek oluşu... Zihnimdeki fırtına tuvalin beyazlığında yankılanıyordu.
Siyah yağlı boya tüpünü aldım. Fırça bile kullanmadan, doğrudan parmaklarımla boyayı tuvale sürmeye başladım. Keskin, sert ve kuralsız darbeler...
Herkes sanıyordu ki Hera Sezgin krizleri yönetiyor. Herkes sanıyordu ki kraliçe tacını gururla taşıyor. Oysa ben o tacın altında eziliyordum. Ediz Sancaktar zayıflığımı öğrenmişti, ailem üzerimdeki baskıyı artırmıştı ve Eren’in gelişiyle bu okulda kargaşa eksik olmayacaktı.
"Beni ezemeyeceksiniz," diye fısıldadım tuvale siyah darbeler vururken. Gözlerimdeki yaşın elimdeki siyah boyaya damlamasına izin verdim. "Ne sen Sancaktar... Ne de ailem."
Aynadaki yansımama baktım. Yüzüme bulaşan siyah boyayla, o sahnedeki kusursuz kızdan eser kalmamıştı. Ama içimdeki o yırtıcı, pes etmeyen ruh hiç olmadığı kadar uyanıktı.
Haftaya Eren geliyordu. Ve ben bu savaşa hazır olmak zorundaydım.
Tuvali boyamayı bırakıp elimi sildim. Temizlediğim elime telefonumu aldım ve İnci'nin sosyal medya hesabına girdim. Partide ne kadar eğlendiklerini paylaşmış, en baştaki fotoğrafta ise organizasyon yaparken çekindiğimiz fotoğrafı bırakmıştı. Bir fotoğrafta ise Ediz elinde mikrofonla herkesi etrafına toplamış, yüzündeki alaycı ifadeyle bir şeyler anlatıyordu. Telefonu kapatıp yatağın üzerine fırlattım.
Pazar öğleden sonra, Nişantaşı’ndaki prestijli bir çağdaş sanat galerisinin yüksek tavanlı, soğuk ve mermer salonundaydık. "Cemiyet Hayatında Sanat ve Sanatçı" temalı özel bir sergiydi; yani Türkçesi, İstanbul’un en elit ve yapmacık kadınlarının şampanya kadehleriyle birbirlerinin kıyafetlerini ve hayatlarını süzdüğü o boğucu aktivitelerden biri.
Üzerimde o soğuk "Sezgin Ailesi Kızı" imajı vardı.
Annem Defne Sezgin, elindeki kristal kadehi zarifçe tutarken sergideki soyut tablolardan birine bakıyor ama asıl dikkatini iki tablo ötede duran kadına veriyordu: Feraye Sancaktar.
"O kazağın tonu Feraye’ye hiç uymamış," diye fısıldadı annem, dudaklarının kenarındaki o mesafeli gülümsemeyi bozmadan. "Sanattan anlıyormuş gibi görünmek için her yıl bu galeriyi kapatıyor ama tablonun imzasını bile okuyamadığına eminim."
"Yine de basının ilgisi onun üzerinde anne," dedim, garsonun tepsisinden aldığım soğuk meyve kokteyli bardağını parmaklarımın arasında sıkarken. "Feraye Hanım cemiyet dergilerine kapak olmayı seviyor."
"Benim kızımsa o dergilerin kapağını yönetmeli Hera, sadece poz vermemeli," dedi annem, buz gibi bir sesle beni uyararak.
Annemin cümlesi zihnimde tıpkı dev bir mermer bloğun yere çarpması gibi yankılandı.
Poz vermemeli, yönetmeli.
Her gün, her an aynı nakarat. Bu kadın için ben bir evlat değildim; vitrine koyulacak, rakiplerin gözünü kamaştıracak kusursuz bir mücevherdim. Göğsümün ortasında yükselen o tanıdık, yakıcı hissi bastırmak için derin bir nefes aldım. Avucumun içindeki cam kadehi o kadar sert sıkıyordum ki, parmak boğumlarım bembeyaz kesilmişti.
Bir yanda babam ve annem, diğer yanda Eren’in dönüşüyle patlayacak olan o devasa kriz... Kendi hayatımın direksiyonunda değildim. Bir tiyatro sahnesindeydim ve senaryoyu ben yazmıyordum.
Tam elimdeki kokteylden bir yudum alıp gözlerimi sergideki devasa siyah-beyaz tablodan birine sabitlemiştim ki, galerinin ağır cam kapısı açıldı.
Dışarıdaki yağmurdan içeri giren siluet, ortamın o steril ve yapmacık havasını bir anda dağıttı.
Ediz Sancaktar.
Üzerinde siyah bir deri ceket, içinde rahat bir tişört vardı. Siyah saçları yağmurdan hafifçe ıslanmıştı. Annesi Feraye Hanım’a doğru yürüdü ve "Babam arabada seni bekliyor, yönetim kurulu toplantısını öne çekmişler" dedi. Buz mavisi gözleri salonu taradı ve birkaç saniye içinde beni buldu.
Dudaklarında o sinir bozucu, avcı sırıtış belirdi.
Kalbim bir anlığına hızlandı. Hayır, lütfen burada yapma... Annem tam arkamızdaydı. Tek bir yanlış hareketim, annemin gözünde "olgunlaşmamışlık" olarak etiketlenecek ve evde büyük bir krize sebep olacaktı. Ediz de bunu çok iyi biliyordu.
Annesi arkadaşlarıyla vedalaşırken tam yanımda durdu. Deri ceketinden yayılan yağmur ve tütün kokusu burnuma doldu.
"Sanat anlayışına hayran kaldım Sezgin," dedi Ediz, sesi duyulmayacak kadar alçak ama bir o kadar tekinsizdi. Bakışları önümüzdeki devasa siyah tabloya kaydı. "Siyah bir tuvalin önüne geçip dikilmek... Tam sana göre bir derinlik."
Annemin bakışlarının bize kaydığını hissettiğim için gülümsememi bozmadım. Dişlerimin arasından, "Sancaktar, annelerimiz iki adım ötede," dedim fısıltıyla. "Şu an senin o aptal ego oyunlarınla uğraşmayacağım. Git annenin yanına."
Ediz kıkırdadı. O tek taraflı, muzip tebessümünü yüzüne yerleştirdi. Hiçbir şeyi umursamıyordu; ne basını, ne annesini, ne de benim zor durumda kalmamı. Aksine, benim kenetlenmiş çenem ve gerilmiş kaslarım onu daha da eğlendiriyordu.
"Bence şu an annenin gözünde 'Sancaktar ailesiyle ne kadar da medeni bir sohbet yürütüyor' imajı çiziyorsun," dedi rahat bir edayla.
Ve sonra, o küstah hamlesini yaptı.
Gözlerimin içine bakarak elini uzattı ve parmaklarımın arasında tuttuğum bardağı hiç çekinmeden elimden aldı. Parmakları hafifçe parmaklarıma çarptı. Vücudumdan bir elektrik akımı geçti.
"Ne yapıyorsun sen?!" diye fısıldadım, gözlerimi açarak.
Ediz, annemin ve tüm galerideki gözlerin üzerimizde olduğunu bile bile, benim bardağımdan yavaşça bir yudum aldı. Bardağı dudaklarına götürürken gözlerini bir saniye bile gözlerimden ayırmadı.
Bardağı indirip yüzünü buruşturdu. Yüzündeki o alaycı ifadeden tek bir milim bile ödün vermeden bardağı bana geri uzattı.
"Tadı hiç güzel değil," dedi, eğilip tam kulağımın dibinde fısıldayarak. "Seni fazla basitleştiriyor Kraliçem. Daha başka şeyler dene... Mesela dürüst olmayı."
Bardağı tekrar elime tutuşturdu ve annesine "İşin bittiyse gidelim anne," deyip arkasına bile bakmadan dışarı çıktı.
Elimdeki bardağın soğuk camı parmaklarımı donduruyordu ama içimde parlayan o öfke dalgası tüm bedenimi yakmaya yetmişti. Ediz Sancaktar’ın dudaklarının değdiği o bardağa bakmamaya çalışarak gözlerimi tam karşımdaki devasa siyah tabloya sabitledim.
"O neydi Hera?"
Annemin sesi bir fısıltıdan farksızdı ama kulağımın dibinde bir kırbaç gibi patladı. Yanıma kadar yaklaşmış, elindeki kadehi hafifçe çevirerek bana bakıyordu. Gözlerinde ne bir anne şefkati ne de merak vardı; sadece imajının zedelenmesinden duyduğu o soğuk, elit huzursuzluk okunuyordu.
"Bir şey değildi anne," dedim, sesimdeki her bir kıvrımı kontrol altında tutmaya çalışarak. "Sadece nezaket gösterip selam verdi."
"Nezaket mi?" Annem hafifçe kıkırdadı ama bu ses tamamen pürüzsüz bir buz kütlesi gibiydi. "Bardağını elinden alıp içmek nezaket mi oluyor? Babanın kulağına gitse ne olacağını biliyorsun değil mi? Sancaktar ailesiyle olan müttefikliğimizi o çocuğun şımarıklıkları yüzünden riske atamayız."
Babanın kulağına gitse...
Her şey babamın kulağına gitmek zorundaydı zaten. Benim ne hissettiğim kimsenin umrunda değil miydi? Bu normal bir ebeveyn davranışı değildi. Beni dünyaya getirmenin bir karşılığı olduğuna inandırarak büyüttüler beni. Ama bir suçum yoktu. Bu dünyaya gelmeyi ben seçmemiştim bile. ama bir şeyi fark etmiştim, ben bu ailenin çocuğu değil, dışarıya açılan vitriniydim. Vitrin çatlamazdı, vitrin leke tutmazdı.
"Merak etme anne," dedim, bakışlarımı ona çevirip o kusursuz, elit tebessümümü yüzüme yerleştirerek. "Babama anlatacağın bir şey olmayacak. Kontrol bende."
Kontrol bende miydi gerçekten?
Ediz birkaç saniyeliğine gelip gittiğinde bile arkasında devasa bir enkaz bırakmıştı. 'Dürüst olmayı dene' demişti bana. Kendi yalanlar içinde boğulan, babasının gölgesinden çıkamayan bir adam bana dürüstlükten bahsediyordu.
Bardağı yakındaki bir garsonun tepsisine bıraktım. Artık o meyve kokteylinin tadını almak bile midemi bulandırıyordu.
"Ben lavoboya gidiyorum," dedim anneme, cevabını beklemeden arkamı dönüp galerinin arka koridoruna doğru adımladım.
Mermer kaplamalı geniş lavaboya girdiğimde kapıyı kilitledim. Aynanın karşısına geçip iki elimle mermer tezgaha tutundum. Aynadaki yansımama baktım; gözlerimin derinindeki o amansız yorgunluk...
Annemin o buz gibi uyarıları zihnimde yankılanmaya devam ediyordu. Derin bir soluk alıp lavabodan çıktım, anneme haber vererek sergi alanındaki o sahte gülücüklerin arasından sıyrılarak kendimi dışarı, gri ve serin sonbahar havasına attım.
Hafta sonu bu şekilde zihnimde fırtınalarla geçerken, asıl patlama Pazartesi sabahı Kuleli Koleji’nin o yüksek tavanlı koridorlarında yaşandı.
Pazartesi sabahı ilk ders zili çalmadan hemen önce, okulun ana holünde asılı duran dijital duyuru panosunun önünde kalabalık toplanmıştı. Kalabalığı yarıp içeri baktığımda, adımı ve Ediz Sancaktar’ın adını aynı satırda gördüm.
“Proje Komitesi Güncellemesi: Okul Temsilciliği ve Sosyal Komite çalışmaları kapsamında Hera Sezgin ve Ediz Sancaktar’ın ortak yürütmekle görevlendirildiği komite faaliyetleri, okul yönetimi ve disiplin kurulu kararıyla sonlandırılmıştır. İki öğrenci bundan böyle ortak hiçbir etkinlikte bir araya getirilmeyecektir.”
Gözlerim ekrandaki o satırlarda takılı kaldı. Ortak hiçbir etkinlikte bir araya getirilmeyecekti?
Okulda bu tarz kararlar öylesine alınmazdı. Hele ki Sancaktarlar ve Sezginler gibi iki dev ailenin iş ortaklığı söz konusuyken, yönetim asla durup dururken böyle keskin bir ayrım yapmazdı. Arkamda duranların, yani annemle babamın, galanın hemen ardından Fuat Bey’e gidip gizlice bu emri verdiklerine yemin edebilirdim. Benden habersiz, arkamdan iş çevirerek bu krizi çözmeye çalışmışlardı. Beni yine iradesi olmayan, korunmaya muhtaç bir oyuncak gibi görmüşlerdi.
Öfkemin damarlarımda ateşe dönüştüğünü hissederken, kalabalığın arasından o tanıdık, ağır adımların sesi yükseldi.
Ediz Sancaktar.
Üzerinde okulun koyu renk ceketi vardı ama her zamanki gibi kollarını sıvamış, gömleğinin yaka düğmelerini gevşetmişti. O da panoya bakıyordu. Yüzünde ne bir şaşkınlık ne de bir öfke vardı; aksine, o bildik, tehlikeli ve eğlenen tebessüm dudaklarındaydı.
Panodan başını kaldırıp doğrudan bana çevirdi bakışlarını. Kalabalığın ortasında, o kararın altındaki iki imza gibi karşı karşıya kaldık.
"Görüyorum ki anne ve babalarımız bizim adımıza ilişki durumumuzu resmi olarak güncellemişler, Kraliçem," dedi Ediz, sesindeki o alaycı tonda. Kalabalıktan birkaç kişinin bize baktığını fark etmeyerek bir adım daha yaklaştı. "Artık yan yana gelmemiz yasaklanmış. Demek ki o galadaki bardağını içmem korkuttu onları."
Öfkemden parlayan amber gözlerimi onun buz mavisi gözlerine diktim. Sesimi olabildiğince alçak, bir o kadar da keskin tutarak karşılık verdim.
"Seninle ilgili korktukları tek şey o bardağın içindeki tat değil Sancaktar," dedim, çenemi dikleştirerek. "Kendi aralarındaki o kirli düzenin senin çocukça ego savaşların yüzünden yıkılmasından korkuyorlar."
Ediz’in yüzündeki o alaycı sırıtış saniyelik bir ciddiyete büründü. Başını hafifçe yana eğdi, üzerime doğru yarım adım atarak aramızdaki mesafeyi tehlikeli bir şekilde kapattı. Burnuma gelen o tütün ve imza kokusu zihnimi bulandırıyordu.
"Kendi düzenleri yıkılmasın diye arkamızdan iş çevirmeyi bıraksınlar o zaman," diye fısıldadı Ediz, sesi doğrudan kulağımın dibindeydi. "Çünkü ne sen o yasaklara uyacaksın... Ne de ben."
Etrafımızdaki öğrencilerin meraklı bakışları ikimizin üzerinde toplanmışken, Ediz’in o tehlikeli fısıltısı koridorun gürültüsünü bıçak gibi kesti. "Çünkü ne sen o yasaklara uyacaksın... Ne de ben."
Gözlerimi bir an bile kaçırmadan onun buz mavisi gözlerine baktım. Göğsüm hızla kalkıp iniyordu. Şimdi de okul yönetiminin arkamızdan aldığı bu yasak kararı... Hepsi üst üste bindiğinde içimde tuttuğum o kontrol mekanizması çatırdamaya başladı.
"Beni kendinle karıştırma Sancaktar," dedim, sesimdeki titreşimi tamamen silip o Sezgin kibrini sesime yansıtarak. "Senin kuralları yıkma sebebin kendi şımarık egon. Benimse kaybedecek bir ailem ve korumam gereken bir itibarım var."
Ediz kıkırdadı. O tek taraflı, mağrur tebessümü dudaklarına geri döndü. Siyah okul ceketinin ceplerine ellerini soktu ve bana doğru bir adım daha yaklaştı.
"İtibar mı?" dedi, eğilip sadece benim duyabileceğim bir fısıltıyla. "O korumaya çalıştığın itibar, haftaya o kapıdan içeri Eren girdiğinde unufak olacak Hera. Ailen o yüzden korkuyor. Seni Benden, Beni Senden uzak tutmaya çalışmaları Fuat Hoca’nın fikri değil. Baban, Eren gelmeden önce ortalığı sterilize etmeye çalışıyor."
Tam ona cevabı yapıştıracaktım ki koridorun diğer ucundan gelen adımlar ve topuk tıkırtıları konuşmamızı böldü.
"Hera! Ediz!"
Umay ve Mert yanımıza doğru adımlıyordu. Umay’ın elinde iki tane karton kahve bardağı vardı; keskin gözleriyle aramızdaki o elektriklenmeyi saniyesinde fark etmişti. Mert ise elleri cebinde, her zamanki umursamaz ve eğlenceli tavrıyla Ediz’in omzuna pat pat vurdu.
"Ne oluyor burada ya?" dedi Mert, dijital panodaki duyuruya göz atarak. "Kurul sizi resmen aforoz etmiş bro. Artık aynı odada nefes almanız bile disiplin suçu sayılacak herhalde."
"Mert kapa çeneni," diye araya girdi Umay, kahvenin birini bana uzatırken. Bakışları doğrudan Ediz’e kilitlendi. "Ediz, duyuru panosunu okudun herhalde. Yoluna git istersen, kızın başına yeni bir kriz çıkarma."
Ediz, Umay’ın bu sert çıkışına sadece hafif bir kafa sallamayla karşılık verdi. Bakışlarını Umay’dan çekip tekrar bana sabitledi. O dumanlı, derin sesiyle son lafını söyledi:
"Yasağın tadı her zaman daha güzeldir Kraliçem. Yakında görüşürüz."
Arkasını dönüp Mert’le birlikte koridorun aşağısına, sınıflara doğru adımladı. Mert giderken arkasını dönüp Umay’a göz kırpmayı da ihmal etmedi elbette.
Umay koluma dokundu. "İyi misin? Rengin atmış Hera. Ne dedi sana o çocuk?"
Kahve bardağını parmaklarımın arasında sıkarken koridorda uzaklaşan Ediz’in sırtına baktım.
"Hiçbir şey," dedim derin bir nefes alarak. "Sadece oyunun kurallarının değiştiğini hatırlattı."
Pazartesi sabahı böyle başlamıştı. Ve İsviçre'den gelecek olan o fırtınaya —Eren’e— artık sadece günler, belki de saatler kalmıştı.
Çuvalı