Hayati Smaç

Sonbahar güneşinin yeni yeni ısındığı saatlerde, beden eğitimi dersi için spor kompleksine inmiştik. Soyunma odasına girip üzerimi değiştirdim. Tam kapıyı açıp bizim kızların yanına geçecektim ki aniden önümde beliren o cüsseli silüete çarpmaktan son anda kurtuldum.
​Gözlerim fal taşı gibi açıldı. Kesik, ani bir nefes alıp elimi göğsüme götürdüm.
​"Ne yapıyorsun sen?!" dedim, kalbimin ritmi hızlanırken. "Manyak mısın, ödüm patladı!"
​Ediz, kapının kenarına tek elini yaslayıp üzerime doğru hafifçe eğildi. Gözlerindeki o eğlenen, muzip pırıltılarla kıkırdadı.
​"Bir şey yapmıyorum Kraliçem, sadece yanlış zamanlamayla geldim. Nasıl da korktun ama?" dedi, dudaklarına yerleşen o alaycı tebessümle.
​Başımı onun omzunun üzerinden sahada arkadaşlarıyla basketbol oynayan Eren’e, sonra tekrar onun buz mavisi gözlerine çevirdim.
​"Neden derste değilsin sen?"
​"Yemin ederim sırf sizi görmek için dersten atıldım," dedi Ediz, sesine tiyatral bir mağduriyet katarak. "Senin için derste soytarılık yapıp sınıftan atılmaya çalışıyorum, verdiğin tepkiye bak."
​"Normalde bir soytarıdan farkın var mıydı sanki?" dedim, kollarımı göğsümde birleştirip kapının diğer kenarına yaslanarak. Ardından bakışlarımla sahada top süren Eren’i işaret ettim. "Birazdan buradan gitmezsen, kimin nereyi yırtıp dikiş atacağı beni zerre kadar alakadar etmez Sancaktar."
O sahte ahlakçı tavrını takınıp dudaklarını büzdü. "Aaa... Ne kadar ayıp. Hiç yakışıyor mu senin gibi bir Kraliçe'ye böyle kelimeler?"
​"Ben sadece birazdan yaşanacak olanları haber veriyorum," dedim alaycı bir gülümsemeyle.
​Biraz duraksadı. Kafasını hafifçe yana çevirip sahaya, Eren’lerin olduğu tarafa baktı. Sonra tekrar bana döndü. Bakışlarında aniden beliren o karanlık ve tehlikeli fikirle gözleri parladı.
​"Peki seni şaşırtıp dost canlısı davranırsam ne olur?" dedi.
​Ne dediğini anlamaya çalışarak kaşlarımı çattım ama soru sormama fırsat kalmadan üzerindeki siyah okul ceketini bir anda çıkarıp ellerimin arasına tutuşturdu. Kravatını tek bir hamlede gevşetip gömleğinin üstten birkaç düğmesini açtı. Kapıdan ayrılıp doğrudan Eren ve arkadaşlarının basketbol oynadığı sahaya doğru adımlamaya başladı.
​Elimde onun hâlâ vücut ısısını taşıyan siyah ceketiyle arkasından yürümek zorunda kaldım.
​Eren, Ediz’in sahaya yaklaştığını gördüğü an elini kaldırarak arkadaşlarına "Durun" işareti yaptı. Topu belinde sabitleyip gözlerini kısılan bir tehlikeyle Ediz’e dikti. Ediz ise gömleğinin kollarını dirseklerine kadar sıyırarak Eren’in tam karşısında durdu.
​"Canım benim," dedi Ediz, Eren’e alaycı bir samimiyetle bakarak. "Diyorum ki tek bir smaçlık oyun oynayalım. Karşılığında da güzel bir iddiaya girelim. Ne dersin?"
​Eren hafifçe burnunu çekip o kendine has, tek taraflı tebessümüyle karşılık verdi. "Rahat durmayan dayak yer Sancaktar."
​"Tamam, gelelim iddiaya," dedi Ediz, ortamdaki bakışları hiç umursamadan. "Ne istiyorsun kazanırsan?"
​Eren biraz duraksadı. Bakışları Ediz’in üzerinde gezindi, birkaç saniye düşündükten sonra, "Vereceksin ama?" dedi.
​Ediz kafasını kendinden emin bir şekilde salladı. "Vereceğim. Ne istersen."
​"Geçen sene yarış yaptığımızda beni yendiğin o motor vardı ya... Hâlâ duruyormuş," dedi Eren, gözlerinde meydan okuyan bir pırıltıyla. "Onu bana vereceksin. Anlaştık mı?"
​Ediz alaycı bir memnuniyet ve şaşkınlıkla ıslık çaldı. "Harika... Vereceğim," dedi.
​Kalbimde ani bir sıkışma hissettim. Eren’in bahsettiği şey, geçenlerde Ediz’in arkasına bindiğim, onun en favori oyuncağı olduğu söylenen o siyah, canavar gibi motordu. Ediz’in o motoru bu kadar çabuk ve kolay gözden çıkarmasının iki ihtimali vardı: Ya gerçekten gözünü hırs bürümüş, kaybetme olasılığını düşünemeyecek kadar kontrolden çıkmıştı... ya da her zamanki gibi egoistçe bir özgüvenle kazanacağından adı gibi emindi.
​Ediz buz mavisi gözlerini tehlikeli bir şekilde kıstı. Önce arkasına —yani elinde ceketini tutan bana— kısa bir bakış attı, ardından tekrar Eren’e döndü.
​"Eğer ben kazanırsam," dedi Eren’e biraz daha yaklaşarak. Sesi, etraftakilerin zor duyabileceği bir kısıklığa düşmüştü ama kelimeleri her birimizin zihninde kurşun gibi çınladı. "Annen ve babana aramızın düzeldiğini, mükemmel anlaştığımızı söyleyeceksin. Onlar da benimkilerle konuşup bu anlamsız ayrılık kararını iptal ettirecek ve ben sizin sınıfınıza geçeceğim. Nasıl fikir? Hem sizin sınıf daha eğlenceliymiş, bana da değişiklik olur."
​Olduğum yerde dondum kaldım.
​Elindeki o siyah ceket parmaklarımın arasında ağırlaştı. Ediz’in bizimle aynı sınıfa gelmesi demek, her gün, her saat bir uçurumun kenarında dans etmek demekti. Ve Ediz Sancaktar... Sırf benim o dengemi bozmak, o zırhımı paramparça etmek ve hayatımızı cehenneme çevirmek için bile o smaçı yüz kez basabilirdi.
Ceketi tek elime alıp Ediz’e doğru birkaç kararlı adım attım.
​"Saçmalamayın, böyle bir şey olmayacak! Kesin şunu," dedim, sesimdeki otoriteyi korumaya çalışarak.
​Eren ve Ediz aynı anda bana baktı. Eren, yüzündeki o kendinden emin, gamsız tebessümle, "Abisi, sen sus bakayım," dedi.
​"Eren, saçmalama!" dedim, sesimi bir uyarı gibi keskinleştirerek. "Kaybedersen bu küstah herif bizim sınıfımıza gelecek, farkında mısın?"
​Sesimdeki o dondurucu ton bile Eren’in yüzündeki tebessümü bir gram olsun eksiltmedi. Ediz ise buz mavisi gözlerini gözlerime dikti, o sinir bozucu, alaycı tebessümüyle araya girdi:
​"Kraliçem, siz tahtınızdan kardeşinizi nasıl yendiğimi izleyin yeter," dedi, tınısındaki o alayla. "Hem fena mı? Yakında kavuşacağız, sınıfta birlikte matematik çözeriz..."
​"İkiniz de beş yaşında çocuk gibi davranıyorsunuz, durun artık!" dedim, sabrımın son kırıntılarını tüketerek. Sonra elimle Ediz’i işaret edip Eren’e döndüm. "Eren, hadi bunu anladım, bu oyun parkı modundan bir türlü çıkamamış... Ya sen? Cidden böyle çocukça bir şey yapacak mısın?"
​Ediz, Eren’in cevap vermesine fırsat kalmadan tiyatral bir tavırla araya girdi:
​"Ya ama küserim artık bak! Ne kadar kırıcısın," dedi, elini kalbine götürüp sahte bir mağduriyet takınarak. "Senin için derslerden atılıp burada ponçiğimle basketbol oynuyorum, sen hâlâ benim tarafımı tutmak yerine onu destekliyorsun!"
​Gözlerimi tavana dikip derin bir nefes verdim. "Allah belanızı vermesin... Ne yaparsanız yapın!"
​Arkamı dönüp sahanın kenarındaki banklarda oturan Umay ve İnci’nin yanına geçtim. İkisi de gözleri açılmış şekilde sahnedeki bu akılalmaz şovu izliyordu. Ediz hafifçe kıkırdayıp tekrar Eren’e döndü ve oyun başladı.
​Eren harika bir çapraz top sürüşüyle kontrolü eline aldı. Sahada gerçek bir profesyonel gibi süzülüyor, Ediz’i baskı altına almaya çalışıyordu. Ancak Ediz sırt arkası hızlı bir hamleyle topu Eren’in alanından söküp aldı ve hırsla potaya doğru ilerledi. Eren anında toparlanıp topu geri çaldı; smaç basmak için yükseldiği an Ediz önünü kesti. İkisi de nefes nefese, birbirlerinin hamlelerini okumaya çalışarak dip dibe top sürmeye devam etti.
​Oturduğum yerde kucağımdaki Ediz’e ait o siyah ceket kumaşını tırnaklarımla delecekmişçesine sertçe sıkıyordum. Eğer Ediz kazanırsa... Eğer o bizim sınıfa gelirse, Kuleli Koleji benim için tamamen bir cehenneme dönüşecekti.
​Tam o anda Ediz, topu bacak arasından geçirip ani bir ivmeyle potaya yaklaştı. Eren’i saliselik bir yanılsamayla şaşırtıp çift eliyle potaya asılarak devasa bir smaç bastı.
​Top potadan geçip yere vururken gözlerim fal taşı gibi açıldı. Ardından gözlerimi yavaşça kapatıp dudaklarımı birbirine bastırdım.
​Mahvolmuştum. Bu okulda, bu ailede, bu savaşın ortasında... En çok ben mahvolmuştum.
​Hızla ayağa kalkıp sahanın ortasına, Eren’in yanına yürüdüm. "Güzel oyundu," dedim, sesimdeki paniği gizlemeye çalışarak. "Ama anne ve babalarımızdan hiçbirinin bu fikre sıcak bakmayacağını ikiniz de biliyorsunuz. Bu yüzden iddia otomatik olarak rafa kalktı."
​Ediz gülerek ellerini dizlerine dayadı, göğsü hızla kalkıp inerken nefesini düzene sokmaya çalıştı. Birkaç saniye sonra doğrulup bize doğru bir adım attı.
​"Ben bilmem... İddia iddiadır, değil mi Eren’ciğim?"
​Eren derin bir nefes alıp terini sildi. "Evet, iddia iddiadır."
​"Siz ne diyorsunuz ya?!" dedim çıldırma noktasına gelerek. "Ne iddiası, delirdiniz mi siz?"
​Ediz yüzündeki o zafer tebessümüyle araya girdi. "Beni ilgilendirmez, benim ponçiğim bana söz verdi. Değil mi?"
​Eren gülerek karşılık verdi: "Evet yavrum, söz verdim. Bizimkilerle konuşacağım."
​Ediz bana dönüp o sinir bozucu, mağrur gülümsemesiyle yavaşça göz kırptı. İstediğini almıştı. Bütün dengemi altüst etmiş, oyunun kontrolünü bir kez daha eline geçirmişti.
​Elimde tuttuğum o siyah ceketini tüm hırsımla göğsüne doğru sertçe fırlattım. Ediz ceketi havada tek eliyle, rahatça yakaladı. Yüzündeki o alaycı tebessümü bir milim bile bozmadan arkasını döndü ve spor kompleksinin kapısından çıkıp gitti.
Eren sahanın ortasındaki tayfasının yanına doğru adımlarken peşinden koştum.
​"Ne yaptın sen? Neden dinlemiyorsun beni? Babamlar duyarsa mahveder bizi!" dedim, sesimi kimsenin duyamayacağı bir fısıltıya düşürerek.
​"Hiçbir şey olmaz abisinin gülü," dedi Eren, umursamaz bir edayla. "Hem ateşkes haberini duyarlarsa sevinirler bile."
​"Sevinirler öyle mi?" dedim, öfkemden ellerimin titrediğini hissederken. "Onlara bu konu hakkında en ufak bir şey söylediğin an ikimizi de mahvederler, üzerimizdeki baskıyı daha da artırırlar!"
​"Sakin ol bakayım," dedi Eren. Yanıma yaklaşıp elini omzuma koydu. Yüzündeki o alaycı, gamsız tebessüm hiç eksilmemişti. "Sen abine güven, ben halledeceğim."
​"Ne yapacaksın Eren? Gerçekten Ediz'in bizim sınıfımıza gelmesini mi isteyeceksin? Benimle dalga mı geçiyorsun sen?" Sabrımın son kırıntıları da taşmıştı.
​"Niye bu kadar agresifsin ki canım?" dedi, elini omzumdan çekip rahat bir tavırla. "Alt tarafı babamlara küçük bir teklif sunacağım."
​"Çünkü senin bu sorumsuzlukların yüzünden her defasında benim de başım yanıyor!"
​"Hiçbir şey olmayacak, bana bırak," dedi ve arkasını dönüp arkadaşlarının yanına geçti.
​Beden dersinden sonra soyunma odasına gidip üstümüzü değiştirdik ve teneffüs ziliyle birlikte sınıfa doğru yol aldık. Koridorda Umay ve İnci’yle yaklaşan sınavlar hakkında konuşurken gözlerim bizim sınıfın kapısına kaydı.
​Sınıfın önünde devasa bir kalabalık toplanmıştı ve ortada o tanıdık, sinir bozucu ses çınlıyordu.
​Sancaktar’ın sesi.
​Kalabalığın arkasında durup kollarımı göğsümde birleştirerek onu izlemeye başladım. Ediz kollarını iki yana açmış, tam bir şovmen edasıyla sınıftakilere nutuk çekiyordu:
​"Bundan böyle burası benim müstakbel sınıfım! Yakında 12-B sınıfına renk ve mutluluk getiriyorum, alkış lütfen!"
​Daha cümlesi bitmeden ilk gürültülü alkış ve ıslık tufanını Mert ve tayfası başlattı bile. Ediz elini sağdan sola doğru bir orkestra şefi gibi dairesel hareketlerle sallayarak diğer öğrencilerin de alkışa katılmasını sağladı.
​Tam o sırada buz mavisi gözleri, kalabalığın en arkasında duran, ona nefretle bakan bana kaydı. Alkışları tek bir el hareketiyle bıçak gibi kesti. Beni parmağıyla işaret edip o alaycı gülümsemesini takındı:
​"Kıskanıyorsun değil mi Sezgin? Kuduruyorsun seni alkışlamıyorlar diye..."
​Tam o anda sağ taraftan Eren ve arkadaşlarının yaklaştığını gördü. Ediz’in gözleri neşeyle parladı:
​"İşte orada! İşte benim bir tanem! Beni sınıfına almak için sabırsızlanan o çocuk!"
​Eren, elleri siyah okul pantolonunun ceplerinde, kalabalığı yararak doğrudan Ediz’in karşısına dikildi. Yüzündeki o alaycı tebessümle konuştu:
​"Sen de benim bir tanemsin ama çok dikkat çekiyorsun Sancaktar. Tam sınıfın önünü kapatmak hiç hoş değil," dedi.
​Gözlerimi kapatıp sabır çekercesine derin bir nefes aldım. Bunların bu çocukça ve tehlikeli atışması hiçbir zaman bitmeyecekti.
​"Müstakbel sınıfıma kendimi tanıtayım diye yaptım, kızma," diye cevapladı Ediz, umursamaz tavrını bozmadan. Eren’e doğru bir adım daha yaklaştı. "Umarım sözünden dönmezsin, bana çok büyük ümit verdin."
​Eren alayla cıkladı. "Seni asla yarı yolda bırakmam yavrum," dedi, dudağının kenarıyla gülümseyerek.
​Tam o sırada koridorun sonundan okulun nöbetçi ve en şirret hocalarından birinin bize doğru adımladığını gördüm. Bir kriz daha çıkmaması için anında kalabalığı yarıp ikisinin ortasına daldım. Kalabalığa dönüp sesimi yükselttim:
​"Dağılın! Hadi, herkes sınıfına!"
​Öğrenciler kendi aralarında fısıldaşarak dağılırken doğrudan Ediz’e döndüm:
​"Git buradan Sancaktar, hoca geliyor."
​"Kovuyor musun beni Kraliçem?"
​"Makara yapmanın vakti değil, defol git hadi!"
​"Peki..." dedi Ediz yüzündeki o sinir bozucu alayla. "Kalbini kırmamak adına gidiyorum... Ama geri döneceğim."
​Eren’e son bir alaycı bakış attı. Tayfasıyla birlikte yaklaşan hocaya resmi bir selam verip koridorun aşağısına doğru süzüldü.
Gün boyunca ne dersler ne de etrafımdaki insanlar umrumdaydı. Zihnim sadece eve gittiğimde anne ve babama ne hesap vereceğim düşüncesiyle kemiriliyordu. Bu ikisi aptal mıydı? Olay çıkarmamaları gerektiğini, aralarındaki tek bir kıvılcımın bile devasa bir yangına dönüşeceğini bildikleri halde neden ısrarla beş yaşında çocuk gibi davranıyorlardı? Sorumlu bir yetişkin gibi davranmak bu kadar zor değildi halbuki.
​Okuldan sonra eve döndüğümüzde sanki her an bir kriz patlayacakmış gibi tetikteydim. Nefesim bile teyakkuzdaydı. En ufak bir ayak sesini, en ufak bir fısıltıyı duyabileyim diye odamda sessizce oturdum. Müzik bile açmamıştım; çünkü bu evde sessizlik, yaklaşan felaketlerin tek habercisiydi.
​Akşam babam da şirket işlerini bitirip eve geldikten sonra yemek için aşağı indim. Eren henüz aşağı inmemişti; annem ve babam salonda, o ağır mermer sehpanın etrafındaki berjerlerde oturmuş onu bekliyorlardı. Babamın yanındaki koltuğa geçip oturdum.
​"Okul nasıl geçti? Bir olay olmadı değil mi?" dedi babam.
​Sesinde ekstra bir sertlik olmasına gerek yoktu; sorduğu her soru, aldığı her nefes zaten benim için bir sorgu niteliğindeydi.
​"İyi geçti," dedim, yüzüme Sezgin ailesi kızı maskemi takıp sahte bir gülümseme yerleştirerek. "Eren de önceki seneye göre çok daha iyiydi. Olay falan olmadı yani, merak etme."
​"İyi," dedi babam, gözlerini elindeki finans dergisinden ayırmadan. "Kardeşinin hareketlerinden sen de sorumlusun Hera. O henüz bir delikanlı, kanı kaynıyor. Yanında aklı başında olan sensin; en ufak yanlış bir şey sezdiğinde onu durduracaksın. Onu ikinize güvenerek buraya geri getirdim."
​Zihnimde devasa bir çığlık koptu. Aklımda o kadar çok soru vardı ki... Ben onun bakıcısı mıydım? Aynı yaştaydık, aynı sınıfa gidiyorduk; niye ona bir abla, bir koruyucu melek gibi davranmak zorundaydım? Ama hep böyle olmuştu. Bu yaşıma kadar, kendimi bildim bileli hep böyleydi. Çoğu olgunlaşmamış, psikolojisi ve dengesi oturmamış ailede bir günah keçisi seçilirdi; Sezgin ailesindeki günah keçisi de bendim. Bütün yük benim omuzlarıma yüklenir, ödül ise her zaman Eren’e verilirdi.
​O sırada Eren, üzerindeki rahat eşofman altı ve siyah tişörtüyle merdivenlerden koşar adımlarla indi.
​"İyi akşamlar familya!" dedi o sınır tanımaz, muzip tavrıyla. Anneme doğru koşup yanağına kocaman bir öpücük kondurdu, ardından babamın tam çaprazındaki koltuğa kuruldu.
​Babam hafifçe gülümseyerek konuştu: "İyi akşamlar beyefendi. Hera'nın dediğine göre ilk gün kazasız belasız atlatılmış."
​Bakışlarımı Eren’e çevirip, beden eğitimi dersinde ve basketbol sahasındaki o akılalmaz iddiayı hatırlatırcasına imalı bir ifade takındım. Eren gözlerime baktı ve arsızca, tek gözünü kırptı.
​Sonra babama döndü. "Evet babacığım, tam istediğiniz gibi hayırlı, uslu bir evlat oldum," dedi. Ardından bir anda anne ve babama bakıp gözlerini kıstı. "Beni seviyor musunuz?"
​"Nereden çıktı şimdi bu?" diye merakla sordu annem, oturduğu yerde dikleşerek.
​"Hiç... Yani bana gerçekten güveniyor musunuz, beni seviyor musunuz diye merak ediyorum."
​"Tabii ki seviyoruz oğlum," dedi annem, sesine ilk defa bir anne şefkati katarak.
​"Güveniyor musunuz peki?" dedi Eren, ikisinin üzerinde bakışlarını gezdirerek. Annem ve babam bakıştı. Eren durmadı, devam etti: "Bakın, bugün hiç kavga çıkartmadım. Ben geçen seneki o olaydan sonra uslandım artık. Merak etmeyin, bana güvenebilirsiniz."
​Yemeğe geçtiğimizde, mum ışıklarının ve gümüş takımların parladığı o soğuk masada Eren iştahla yemeğini yerken bana baktı. Zihninde hamlesini hazırlıyordu. 'Yapma' anlamında başımı iki yana salladım, gözlerimle onu uyardım ama Eren durmadı. Söze girdi:
​"Baba... Anne... Ben diyorum ki siz Sancaktarlarla konuşun, Ediz bizim sınıfa gelsin."
​Annem çatalını ağzına götürürken havada donakaldı. Babam ise boğazını yüksek sesle temizleyip elindeki kristal kadehi sertçe masaya bıraktı.
​Eren ikisine bakıp rahat bir tavırla devam etti: "Hadi ama cidden... Aramız artık iyi. Barıştık biz onunla."
​"Oğlum, sen ne dediğinin farkında mısın?!" diye çıkıştı annem, sesi ilk defa bu kadar keskinleşmişti. "Biz çocuklarımız Sancaktarlarla bir araya gelmesin diye okula özel olarak talimat veriyoruz, seni aylarca başka ülkelere gönderiyoruz ve sen şimdi onunla aynı sınıfta olmak istediğini mi söylüyorsun?!"
​Babam da araya girdi, kaşları çatılmıştı: "Eren, ne diyorsun sen? Ne aynı sınıfa geçmesi?!"
​Eren hemen teslim olurcasına ellerini havaya kaldırıp kıkırdadı. "Tamam, bir şekilde izole edilmiş olabiliriz ama ben artık gerçekten uslandım. O benim arkadaşım oldu artık. Ne olur baba, hadi..."
​"Ne ara arkadaş oldunuz siz?" Babamın bakışları bir anlık salisede masanın diğer ucuna, bana kaydı. Oklar yine, kaçınılmaz bir şekilde bana çevrilmişti. "Hera! Bugün bir de bunlar bir araya mı geldi?!"
​Ellerimi masanın altında, kucağımda sertçe kenetledim. "Ben uzak tutmaya çalıştım ama senin oğlun beni dinlemedi," dedim.
​"Ne demek dinlemedi?!" diye gürledi babam. Elini masaya o kadar sert vurdu ki, masadaki kristal kadehler ve porselen tabaklar çınlayarak birbirine çarptı. Sesi duyunca omuzlarımın irkildiğini hissettim. "Seni boşuna mı onunla gönderiyorum ben?! Yine kavga mı ettiler yoksa?!"
​Bir anlığına yutkunup gözlerimi kaçırdım. İçimdeki öfke ve kırgınlık boğazımı yakıyordu. Zorlukla gözlerimi babamın gözlerine diktim, sesimin titrememesine azami özen göstererek konuştum:
​"Kavga falan olmadı, onu defalarca uyardım. Benim üzerimde kurduğunuz baskıyı birazcık da onun üzerinde kursaydınız, belki beni dinlerdi!"
​Babamın kulakları öfkeden kıpkırmızı kesildi. Masadaki gerilim o kadar yoğunlaşmıştı ki, bir anlığına oradan tamamen kaçıp kaybolmak istedim. Annem huzursuzca kıpırdandı. "Hera, bugün ne oldu?!"
​Gözlerimi devirip anneme baktım. "Arkadaş olmuşlar işte. Durduramadığım bir kavga olmadı yani."
​Eren hafifçe sandalyesine arkasına yaslandı, ortamdaki bu yangını izlerken yüzünde hâlâ o hafif tebessüm vardı. "Baba, Hera’nın bir suçu yok, gerçekten bir şey olmadı. Sadece onunla aynı sınıfı paylaşmak istiyoruz, o kadar. Hem bu sizin Sancaktarlarla olan iş ortaklığınız için de iyi olmaz mı? Aradaki buzları eritmiş oluruz."
"Yemin ederim sözünden çıkmayacağım," diye devam etti Eren, sesine o sahte ama ikna edici ciddiyeti katarak.
​Annem çatalını tabağının kenarına bırakıp o dondurucu bakışlarını ikimizin üzerinde gezdirdi. "Size nasıl güveneceğiz Eren? Ya yine Ediz’le bir kavga çıkarırsanız? O zaman cemiyete ve basına ne hesap vereceğiz?"
​Eren hiç geri adım atmadı, hemen atıldı söze: "Dedim ya anne, hiçbir şey yapmayacağım. Uslu duracağım. Zaten artık gerçekten arkadaş olduk. Hatta... Hatta bir ara onu bizim eve bile davet edeceğim. Görürsünüz o zaman aramızın ne kadar iyi olduğunu."
​Duyduğum şeyle tabağımdaki yemeğe kilitlenen bakışlarım donakaldı. Göğsümün ortasına koca bir kaya oturmuş gibi nefesim tıkandı. Ediz Sancaktar’ın bu eve, benim sığınağıma adım atması fikri bile midemi bulandırmaya yetmişti. Eren kendi elleriyle pimi çekiyor, bombayı kucağıma bırakıyordu.
​Babam derin, gürültülü bir nefes verdi. Masadaki gergin sessizlik birkaç saniye boyunca uzadı. Sonunda kadehinden bir yudum alıp gözlerini Eren’e dikti.
​"İyi. Tamam," dedi babam, sesi tartışmaya kapalı bir son kararla yankılanarak. "Sancaktarlarla ve okul yönetimiyle konuşacağım. Siz de aynı sınıfa geçeceksiniz. Ama görelim bakalım dediğin gibi uslu mu duracaksın, yoksa tekrar aptal bir kavgaya tutuşup bu sefer İsviçre’den de uzak bir ülkeye mi taşınacaksın."
​"Merak etme baba, teşekkür ederim," dedi Eren, yüzünde o zafer kazanmış alaycı tebessümle.
​Dişlerimi birbirine o kadar sert sıktım ki çene kemiklerimin sızladığını hissettim.
​Aynı masada, aynı ailenin içinde bir kez daha görünmez kılınmışım gibi hissettim. Hem yine olan bana olmuş, bütün o sorumluluk ve uyarılar benim omuzlarıma yüklenmişti; hem de Ediz denen o küstah pislik sırf bir smaç bastı diye resmen bizim sınıfımıza transfer oluyordu.