9.BÖLÜM / TEHLİKE 🌓

Hayatım her ne kadar kötü ve dayanılmaz olsada umut beni ve benim gibi olanları ayakta tutabilen tek şeydi. Normal insanlar gibi sıradan biri olmak için hala umudum varken nigelin beni sevebileceğine , aşık olabileceğine hiç umudum kalmadı.gün geçtikte nigele olan sevgim hiçbir zaman azalmadi.azalan tek şey umudum oldu .sevdiğim adam Herkes gibi benimle dalga geçiyordu.canimi en çok yakan şeyde bu.sevdigim beni sevmeyip bana dusmaniymisim gibi bakıp beni sevmemesi.beni her gördüğü yerde ismim yerine deli kelimesi ile sesleniyor .hatta bagzen bilerek isteyerek canımı yakıyor.her ne kadar yanlışlıkla yaptığını soyledede aptal değilim.bilerek yaptığını anlayabiliyorum.tum bunlara rağmen hala nigeli seviyorum.okulda herkese zorbalık yapar ve yaptığından da asla pişman olmazdı.

Keşke beni benim seni sevdiğim gibi sevebilseydin.iste o zaman senin kötü alışkanlıklarını birakmana yardımcı olurdum.seni görmeyeli baya oldu keşke seni gorebilseydim o kadar çok özledim ki seni tarifi mümkün değil.

Lucas bana sıkıca sarılmaya devam ediyordu.

Lucasın yanından kalkıp "gitmem lazım"

"Biraz daha kalsan olmazmı.sonra nasıl uyuyacaksın.kabus görüyorsun."

"Layana var onu odada yalnız bırakamam.beni göremeyince korkabilir"

"Peki ya sen sen korkmayacakmısın"

"Birşey olmaz bana "

"Gidiyorsun yani peki"dedikten sonra cevabımı beklemeden yanımdan ayrıldı.

Neydi şimdi bu yanında kalmıyorum diye tirip mi atıyordu.lucas yanımdan ayrıldıktan sonra

Sessiz adımlarla odama çıktım.layana uyanmamış hala mışıl mışıl uyuyordu.usulca yanına uzandım.layanaya bakarak

İçimden derin düşüncelere daldım.layanın hayatı benim hayatımdan daha zor sanırım.ben insanken yaşamaya çalışırken o ise bir karga olarak yaşamak zorundaydı.

Hiç kimse onun yerinde olmak istemezdi.

Bu küçük yaşında bu kadar dayanabiliyorken ben ise dayanamıyorum.her geçen gün acılarım dahada çoğalmaya başlıyor.

Hafiften yine çığlık sesleri duymaya başladım.sesler bu gece birazdaha alçak geliyordu.

Her çığlık sesi duyduğumda kapıyı ve pencereleri kontrol ediyordum.burası kendi evimden daha tehlikeliydi.her türlü yaratık ve büyüyle doluydu. Saatler geçmiş ben ise hala çığlıklardan ve karanlıktan dolayı uyuyamamıştım. herkes güzel rüyalar görürken ben her seferinde kabuslar görüyordum.uyusamda uyumasamda içimdeki korkular hala aynı.içimdeki karanlık hala aynı. keşke sıradan bir insan gibi bir hayatım olsaydı.kabusların ve korkuların olmadığı bir dünyada sevdiklerimle birlikte mutlu yaşabilseydim.diğer herkesten farklı olmak istemiyorum .bende diğer herkesle aynı olmak istiyorum...

***

Herkes uykusundan uyanırken ben ise uyumamıştım.gözlerim uykusuzluktan kıpkırmızı olmuştu.

Yataktan hafifçe diklendim.

Kapıdan tak tak sesler geliyordu.

"Efendim"dediğimde isabelle kapıyı açıp odama girdi.

"Günaydın Mia kahvaltı hazır .gelde hepbirlikte kahvaltı yapalım"

"Peki"dedim.

"Mia sen iyi misin solgun gibisin"

"İyiyim isabelle .üzerimi değiştirip geliyorum"

"Peki "dedikten sonra isabelle odadan ayrıldı. Layana çoktan uyanmıştı.Kendi kıyafetlerim yoktu.o yüzden isabellenin dolabıma koymuş olduğu kıyafetlerden giyiniyordum.kıyafetlerin hepsi kapalı koyu tonlardı.hiç renkli kıyafetler yoktu.üzerimi giyindikten sonra salondaki yemek masasına oturdum.herkes çoktan yerini almış kahvaltıya başlamıştı.layana ortada yoktu sanırım dışarlarda .ne var ne yok bize haber vermek için dolanıyordu. alvin bana günaydın demişti.fakat Lucas hiçbir şey söylememişti.sanki dünkü olanlardan dolayı soğuk yapıyordu.ilk defa birileriyle masada oturup kahvaltı yapıyordum.okulumda kimse benimle aynı ortamda bulunmak istemiyor .tohaf ve deli olduğumu düşünüyorlar.belkide haklılar .ben çok tohaf ve aynı zamanda deliyim.ailem bile benimle aynı ortamda bulunmak istemiyor .ben onlar için bir yabancı gibiyim.beni hiç tanımıyormuş gibi muamele ediyorlar .

Alvin bir anda bana bakarak "acaba senin mistik gücün ne çok merak ediyorum."

Şaşırarak cevapladım."mistik güç derken anlayamadım.o ne demek."

"Bizim gibilerin sahip olduğu özel bir güç .büyü gibi düşün"dedi isabelle.

"Nasıl yani "dedim.

"Bu dünyada yani arafta olanların kendilerine ait bir güçleri olur.bu güçler kişiden kişiye göre değişiklik gösterebiliyor.mesele ben geleceği görebiliyorum."dedi isabelle.

"İnanması çok tohaf geliyor"dedim.

"Bizde bu duruma zor alıştık"dedi isabelle .

"Peki senin mistik gücün ne Alvin"diyerek alvine doğru baktım.

"Benim gücüm "dedikten sonra bir anda parmaklarını hareket ettirerek masadaki çatal ve bıçakları bana doğru yöneltti.

Bıçak ve çatallar tam burnumun ucundaydı.

"Sen metalleri mi kontrol edebiliyorsun yani"

"Evet aynen çabuk kavradın"

"Peki lucasın gücü ne "dediğimde

"Benim gücüm yok"dedi .

Şaşırarak "neden yok"dediğimde isabelle söze girerek bağzılarımız gücünü geç farkeder yada hiç güçleri olmaz zamanla anlaşılacak."

"Anladım"dedim.

Acaba benim gücüm neydi.gücümün bir sınırı var mıydı .yada Lucas gibimiydim çok merak ettim.

Lucasın gözleri tıpkı benim gözlerim gibi masmaviydi.

Günler geçtikçe ben hala olduğum yerde ait olmadığım araftaydım.iki dünya arasında sıkışıp kalmıştım.ailemi ve nigeli çok özledim.keşke yanlarında olsamda benimle yine dalga geçerler deli deseler onlsr için görünmez biri olsaydım.bunlara bile razı olmuşken kendi dünyama gidemiyorum.bunları bile özlemişken geriye ,maziye dönemiyorum.

Darknessin laneti boğazlarıma dolanmış ve beni rahat bırakmıyordu.neden ben seçilmiştim.neden ben darknessin kurtuluşuyken diğerlerinin ölümüydüm.farklı olmak istemiyorum.sıradan mutlu bir hayatım olsun istiyorum.sevdiklerim ile birlikte gülerek yaşamak istemiyorum.ben artık normal biri olmak istiyorum .

Ben bu düşünceler ile boğuşurken bir anda isabelle beni daldığım yerden çıkardı.

"Mia lucasa dalmış ne düşünüyorsun öyle "

Dediğinde birden kendimi silkeledim ve başımı eğdim.lucasa doğru baktığımın farkında değildim.

"Hiç .sadece sevdiğim insanları özledim"dedim.

Alvin araya girerek "sevdiklerim derken ailen ve sevgilin falan mı"

Dediğinde sevgilim lafını duyduğumda birden başımı kaldırdım."sevgilim yok"dedim düz bir sesle.

Alvin gülerek "ozaman hoşlandığın biri var "dediğinde yüzümün kızardığını hissettim.yüzümden adeta sıcaktan buharlar yükseliyordu.

"Var demek kimmiş o kişi"demişti Alvin gözlerimin içine bakarak.anlamıştı çünkü hareketlerimden ve yüzümün renk değiştirmesinden anlaşılıyordu.anlamamak için aptal olmak lazımdı.

Cevap vermemiştim.çünkü yalan söylemek veya doğru söylemek istemedim.lucas bir anda ayağa kalkıp birşey söylemeden arkasını dönüp yanımızdan uzaklaştı.

Bu yaptığı tohaflığa hiçbirimiz anlam veremedik.

Kahvaltımızı yaptıktan sonra isabelle ile birlikte bulaşıkları masadan kaldırıp mutfağı temizlemeye başladık.

Güneşi özlemiştim.havanın açık ve parlak olmasını özlemiştim.buradakı hava hafif sisli ve bulutluydu.sabahtan ikindiye kadar olan vakit güneşsiz bulutlu ve sisli ikindiden sonra ise zifiri karanlıktı.

Etrafı aydınlatan sadece evlerdeki aydınlatmaydı.

Bizim gibilerin yaşadığı yerde evlerde elektrik sokaklarda sokak lambaları vardı.diğer kötülerin yaşadığı taraf ise boşluk gibiydi.hiç ışık yoktu .

Bende önce seçilmiş olan kişi bizim yaşadığımız yere bir bariyer ,kalkan yaptı.bu bariyer sihir gibi görünüyordu.bizim gibiler harici kimse bu bariyeri geçemiyordu.

Mutfağı hallettikten sonra gizemle birlikte oturma yerine geçtik.

Alvine dönerek sordum "Lucas geldimi"

Alvin başını sallayarak "gelmedi "dedi.

Nereye kayboldu bu çocuk şimdi "dedi isabelle .

"Birazdaha bekliyelim gelmezse aramaya çıkarız "dedi Alvin.

Oturup lucasın gelmesini beklemeye başladık.

Biden isabellenin başı geriye eğilip gözleri döndü .ve sadece gözünün beyaz rengi görünüyordu.

Biraz inledikten sonra düzeldi.

Korkmuş bir şekilde sordum"isabelle neler oluyor .az önce olan neydi."

"Arkadaşlar lucasın başı dertte canavar bölgesinde .ve tohaf olan bir şey daha var biri senin buraya lanetkendiğin gibi biri daha lanetlenmiş .ikisi şuan beraber ve başları dertte hemen gitmeliyiz."

Şaşırmıştık.benim kadar onlarda bu duruma şaşırmıştı.

Alvin omzumu tutarak "sen burada bizi bekle orası güvenli değil biz onları kurtarıp hemen gelicez "dedi.

"Hayır bende sizinle gelicem "

"Olmaz Mia çok tehlikeli seni tehlikeye atamayız.bu çok riskli olur."dedi isabelle.

"Dikkat ederim lütfen sizinle gelmeme izin verin"dediğimde Alvin bağırarak "hayır burada bizi bekliyeceksin işte o kadar Lucas da bunu isterdi."dediğinde donakalmıştım.

İsabelle ve Alvin silahlarını kuşanıp evden çıktılar.

Ya onlara birşey olursa ya yine yalnız kalırsam .

Nasıl ki onların bana ihtiyacı varsa benimde onlara ihitiyacım var .bizim birbirimize ihtiyacımız vardı.

Bölüm sonu ☠️