1.BÖLÜM / HARABE 🌓(GİRİŞ)

Küçük kız gözünden düşen damlaları silerken dışarıyı seyrediyordu.usulca yerinden kalktı eski aynanın önüne geçti.uzunca aynadaki yansımasını seyretti.asla dışarıdaki çocuklar gibi olmamıştı.o küçük omuzlarında ağır yükler taşıyordu.Ağlamayı sevmezdi ama çok aglatılırdı.sonra mekan değişti.goruntu bulandı kız büyüdü zaman geçmişti.gecmeyen şeylerin iziyle ağır yükler bırakmıştı.kiz lanet etti,onu umutsuz perişan hala getirenlere .bir damla yaş düştü gözünden büyük bir hırsla sildi ve bir daha yemin etti aglamiyacakti.Lakin bu ilk yemini değildi..

***

Gece etrafımi saran çığlıklarla uyandım.ne zaman gormezden gelmeye çalışsam. Dahada hircinlasiyorlar.israrla çığlıkları dinlememi istiyorlardı.Onların çürümüş kokularını aldıkça midem bulanıyor , vücudum titriyordu.Artık tukendigimi hissediyordum.Beni bitiriyorlardi.onlarin sesini duyup kokularını duymaya 6 yaşımdayken basladim. önceleri sadece ses duyuyordum.ne zaman anneme anlatsam bana ağıza alınmayacak laflar ederdi.cigliklarim ölü ruhların çığlıklarıyla karıştırdı.duydugum çığlıkların ölülere ait olduğunu zannediyorum .oyuzden onlara ölü ruhlar adını verdim.

Yavaş yavaş tıpkı bir mum gibi ruhum eriyordu.kucuk omuzlarıma bu yük ağır geliyordu.İlaçlar, iğneler,psikolojik seanslar acimi dindirmeye yetmedi.

Ailemden herkezden soyutlanmistim.adeta herkez deli olduğumu düşünüyor .Ve zamanla artık bende deli olduğuma inanmaya başladım.o kadar gerçekçi geliyorduki onların çürümüş cesetlerinin kokularini almak haykirislarini ruhumun en derinliklerinde hissetmek en son ne zaman guldugumu bile unutmuştum.bu lanet ruhlar unutturmustu.

artik 20 yaşındayım.ve yeni yaşıma yine onlarla girdim.Hayatım daha ne kadar berbat olabilir diye düşünmeye başladım.bilseydim daha beter olacağını bunu hiç düşünmezdim.ama insan kendine biçilen kaderi göremiyor .bende göremedim.

Anlaşılan bu gecede bana rahat bir uyku yoktu.usulca yatağımdan kalktım saat daha sabahın dördüydü.ise gitmeme daha 3 saat vardı.isim ise kimyasal karışımlar hastalıklara panzehir bulmak gibi şeylerle uğraşıyorum.uykum beni tamamen terk etmişti.mutfaga gidip kahve yapıp camın önüne geçtim.Bu cam ormana bakıyordu.evimde benim gibi yalnızdı.iyice düşüncelere dalmisken ormandan çığlık sesleri yükseldi ama sanki ses tek bir yerden geliyordu.cigliklar devam ederken kulağımdan fısıltılar gelmeye başladı.olum kokan ruhların fısıltısı bütün bedenim işlevini kaybetmiş gibi oturup ağlamaya başladım.birakin beni tüm bunlar gerçek değil diyerek bağırmaya başladım.fisiltilar bu sefer daha kuvvetli hale geldi.her biri başka birşey fisildiyordu.

- biz gerçeğiz

-mia kaderinde. Kaçamazsın

-artik vakit geldi bizi takıp et !

Fısıltılar çığlıkla dönüşürken ben gerçek değil dedikçe dahada sinirleniyor üstume geliyorlardı.bilincim kapanırken son hatırladığım fısıltıların hafiflemesiydi.sonrasi ise karanlık ait olduğum yerdi......

Bölüm sonu ☠️