2. BÖLÜM / KANA BULANMIŞ VAVEYLA🌓

İnsanlar acizligini saklamak için caniliğini kullanırmış.sonra ruhunu kirletir . gözleri kör,kulakları sağır olur.gormez ,duymaz feryatları . çığlıklar semaya ulaşır kimse dönüp bakmaz ardına.aglar gökyüzü,her bir çığlık için ağlar,her küflenmiş ruh için feryad eder.sokaklar cesetlerle dolu bomboş ve hissiz olan cesetler.

Bilincim yerine gelirken tarifi imkansız bir acıyla sarsıldı bedenim.gozlerimi yavaşça araladım ve hafifçe doğruldum ve gözlerimin önünde olan görüntüyle sarsıldım.uzerimdeki kanları görünce dehşete kapıldım ve o an ruhumdan bir vaveyla koptu kanimla karıştı ve gökyüzüne ulaştı.gok gürledi yağmur yağdı ruhum ise kirli kaldı .saatlerce oturduğum yataktan kalktım.yavas adımlarla banyoya girdim.ustumdeki kıyafetlerden kurtulup soğuk suyun altına girdim.artik kendimi toparlamaliydim.vucudumdaki yaralar ner ne kadar durumun gerçek olduğunu söylese de kabullenemiyordum .bunun tek bir çözümü vardı.ormana gidip bunun gerçek olmadığını kendime kanitlayacaktim.hizlica durulanip banyodan çıktım.bunu bu gece halledecektim .dolabimin başına geçtim.ustume siyah pantolonumu ve kırmızı kazagimi giyindim.kosarak kapıya gittim .vazgeçmemek için hızlı hareket ediyordum.ayagima notlarımı geçirdim.kirmizi sapkami ve siyah deriden olan montumuda giyinip evden çıktım.kalbim delice çarpıyor,vücudum sıtmaya tutulmuş gibi titriyordu.o an durdum ve ne yaptığımı sorguladım.gercekten deli olmaliyim.cunku gecenin bir saatinde ormana gelmenin mantıklı bir sebebi olamazdı .ama artık geri donemezdim.bu işi bu gece çözecektim.hizli hızlı ilerlerken nereye gideceğim konusunda hiçbir fikrim yoktu.sonra yine o uğursuz ses çınladı kulaklarımda.ve sonra onu gördüm elbisesi kirden ve kandan asıl rengini kaybetmiş ,gözlerinin ve yüzünün sekli karanlıktan belli olmuyordu.o an bütün uzuvlarim titredi.korku benliğimi sardı ve o an buraya geldiğime pişman oldum.bunu hangi akılla yapmıştım.karsimdaki ölü ruhun hareket etmesiyle tekrar ona baktım.bakmamla konuşmaya başladı korkunç bir gülüşle

-sonunda Mia geldin.artik hiç bir yere kaçamazsın .sana ihtiyacımız var.

Sen ne saçmalıyorsun.hayir sen gerçek değilsin dememle öfkeyle bağırdı "kendine gel Mia gorduklerin ve yaşadığın herşey gerçek"zaman geldi gitmelisin dedi.ve o an etrafımi bir sürü ruh sardı hepsinin gözleri farklı renkte fakat giyindikleri kıyafetler aynıydi. tıpkı yüzleri gibi karanlıktı.ruhlar etrafımda halka kurup her bir ağızdan anlamadığım bir dilde birşeyler söylemeye başladılar.korkuyla titredim.lanet olsun burada neler oluyordu?ardından gök gürledi sert bir rüzgar esti etrafimi sardi.o an görüntüler bulandı sesler kesilmeye başladı. daha fazla dayanamadan gözlerim kapandı .

Soğuğun etkisiyle gözlerimi araladım.neredeydim ben . kafamı gökyüzüne kaldirdigimda kaşlarımı çattım çünkü gökyüzü hiç normal görünmüyordu. Burası oldukça urkutucuydu.ben neredeydim.artik kendimi daha fazla tutamayıp ağlamaya başladım.niye bu lamet şeyler hep benim başıma geliyor.gercekten lanetlenmiş olmalıyım.oturdugum yerden duyduğum sesle fırladım bu bir hayvan sesiydi.galiba burada bir hayvan tarafından parçalanıp ölecektim.aklim gerçekten almıyordu .burası neresiydi.suan kendime lanet ediyordum. Seslerin daha yakından gelmesiyle koşmaya başladım sanki birşey beni kovaliyordu.

terlemis üstüm basım toprak olmuştu.hala koşmaya devam ediyordum.sonra karşıda ormanın çıkışını gördüm.ana yol vardı sanki.oraya doğru koşmaya devam ederken nasıl bir hayatım vardı.neden bu kadar tükenmişti içimdeki küçük kız.hickira hıçkıra ağlıyordu benim yerime onun çığlıkları kalbimi parçalıyor canımı yakıyordu.sonunda yola ulastigimda yolun ortasında duruyordum. Öylece hareketsizce .gözüme gelen ışıkla kafamı ışığın geldiği yöne doğru çevirdim.kacmak için geç kalmıştım.tek hatırladığım arabanın acı dolu fren sesi.....

Bölüm sonu ☠️