Bölümler 23Şu an: 4. İlk İpucu
- 1 1. Kimsin Sen294 kelime
- 2 2. Yeni Birinci607 kelime
- 3 3. Şüphe680 kelime
- 4 4. İlk İpucu653 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 5. Gerçekler723 kelime
- 6 6. Küçük Sürprizler869 kelime
- 7 7. Sürprizlerin Sahibi588 kelime
- 8 8. Geçmişten Gelen548 kelime
- 9 9. Biraz Daha Yakın435 kelime
- 10 10. Eski Bir Tanıdık427 kelime
- 11 11. Ekrandaki İsim381 kelime
- 12 12. Söylenemeyenler387 kelime
- 13 13. Adını Koyamadığım378 kelime
- 14 14. Küçük Bir Yakınlık362 kelime
- 15 15. Kapının Ardında355 kelime
- 16 16. Sessiz İzleyici380 kelime
- 17 17. Fotoğraf399 kelime
- 18 18. Müdür342 kelime
- 19 19. Bir Hafta336 kelime
- 20 20. Cevapsız Mesajlar338 kelime
- 21 21. Parktaki Karşılaşma351 kelime
- 22 22. Aynı Salonda426 kelime
- 23 23. Final370 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
~Pazartesi Sabahı~
Alarmın sesiyle Tuğba gözlerini açtı. Hafta sonunun bitmiş olması hiç hoşuna gitmemişti. Üstelik bugün merak ettiği bir şey vardı.
Bay 0567'yi bulacaktı. En azından kim olduğunu öğrenmek için bir şeyler yapacaktı.
Yataktan kalktı, lavaboya gidip elini yüzünü yıkadı. Ardından okul kıyafetlerini giydi ve çantasını hazırladı.
Kahvaltısını yaptıktan sonra evden çıktı.
~Okulda~
Tuğba okulun bahçesine girdiğinde etrafına göz gezdirdi. Herkes kendi arkadaşlarıyla konuşuyor, bazıları ise sınav sonuçlarından bahsediyordu.
Tuğba sınıfına çıktı ve sırasına oturdu. Çantasından telefonunu çıkardı. Birkaç saniye düşündükten sonra Bay 0567'ye mesaj attı.
"Günaydın."
0567: "Günaydın Tuğba Hanım."
"Bugün nasılsınız?"
0567: "İyiyim. Siz nasılsınız?"
"Ben de iyiyim. Okula geldin mi?"
0567: "Geldim."
"Neredesin?"
0567: "Okuldayım."
"Çok komiksin gerçekten. Onu ben de anladım."
0567: "Eee? Ne yapayım? Sınıfımı mı söyleyeyim?"
"Evet mesela."
0567: "Olmaz. O kadar kolay değil."
"Ya seninle uğraşmak gerçekten zor."
0567: "Ama uğraşıyorsun."
"Maalesef."
0567: "Maalesef mi? Üzüldüm şimdi."
"Üzülme, geçer."
0567: "Çok düşüncelisin."
Yabancı, telefonun ekranına bakıp hafifçe gülümsedi. Tuğba'nın artık kendisiyle bu kadar rahat konuşması hoşuna gidiyordu.
O esnada sınıfa Nehir girdi.
"Tuğbaaa!"
Tuğba başını kaldırdı.
"Ne oldu?"
Nehir sırasına oturup çantasını bıraktı.
"Ne yapıyorsun kızım? Sabah sabah kiminle mesajlaşıyorsun?"
"Kimseyle."
"Tabii tabii. Telefonuna bakıp duruyorsun ama."
"Bir arkadaşım."
"Kimmiş o arkadaş?"
"Tanımıyorsun."
Nehir şüpheyle Tuğba'ya baktı.
"Hayırdır? Yeni arkadaşlar mı ediniyoruz?"
"Ya Nehir, bir susar mısın?"
Nehir gülerek arkasına yaslandı.
~Öğle Arası~
Tuğba kantinden aldığı tostuyla sınıfa geri döndü. Sırasına oturup telefonunu kontrol etti.
Bay 0567'den yeni bir mesaj vardı.
0567: "Neredesin?"
"11/E sınıfındayım."
0567: "Yine mi sınıftasın? Hiç dışarı çıkmıyor musun?"
"Çıkıyorum. Şimdi geldim zaten."
0567: "Tek misin?"
"Hayır, Nehir de var."
0567: "Nehir kim?"
"Arkadaşım."
0567: "Yakın mısınız?"
"Sen niye arkadaşlarımı sorguluyorsun?"
0567: "Merak ettim."
"Çok meraklısın."
0567: "Biraz."
"Senin arkadaşların yok mu?"
0567: "Var."
"İyi bari. Ben de hiç arkadaşın yok sanmıştım."
0567: "Benim de bir sosyal hayatım var Tuğba."
"İnanmadım."
0567: "Neden?"
"Çünkü bütün gün bana yazıyorsun."
0567: "Sen de cevap veriyorsun ama."
Tuğba bu mesaja cevap vermek yerine gülümsedi.
Yabancı ise telefonunu eline alıp bir süre düşündü. Tuğba'nın gün içinde nerede olduğunu ne yaptığını merak ediyordu. Üstelik onunla aynı ortamda bulunmasına rağmen bunu belli etmemesi gerekiyordu.
Tam o sırada sınıfa birkaç öğrenci girdi. Tuğba telefonunu çantasına koyup arkadaşlarıyla konuşmaya başladı.
~Son Ders~
Dersin bitmesine birkaç dakika kalmıştı. Tuğba defterine son notlarını yazarken telefonuna bildirim geldi.
0567: "Bugün beni hiç aramadın."
Tuğba şaşırarak mesaja baktı.
"Ne alaka? Seni neden arayayım?"
0567: "Yani... Hiç merak etmedin mi?"
"Kim olduğunu mu?"
0567: "Evet."
"Tabii ki ettim. Hâlâ merak ediyorum."
0567: "O zaman sana bir ipucu vereyim."
Tuğba heyecanla telefonunu elinde sıktı.
"Sonunda!"
0567: "Seni okulda daha önce görmüş olabilirim. Yani aslında senin de beni görmüş olman lazım"
"Nasıl yani? Tanıyor muyum seni?"
0567: "Belki."
"Doğukan mısın?"
Tuğba bu ismi tamamen rastgele yazmıştı. Okulda sıkça gördüğü öğrencilerden biriydi. Üstelik okul birincisi olmuştu.
Yabancı, ekrandaki ismi görünce şaşırdı. Bu cevabı beklemiyordu.
0567: "Neden Doğukan?"
"Öylesine sordum."
0567: "Hayır, Doğukan değilim."
"Tamam. O zaman kim olduğunu söyle."
0567: "Biraz daha bekle."
"Of ya!"
0567: "Sabırsız kız."
"Sinir bozucu çocuk."
0567: "Ama yine de konuşuyorsun."
"Maalesef."
0567: "Bence sen bu kelimeyi çok seviyorsun."
Tuğba gülümseyerek telefonunu kapattı. Tam o sırada zil çaldı. Eşyalarını toparlayıp sınıftan çıktı.
Yabancı ise telefonunu cebine koydu. Tuğba'nın kendisinden şüphelenmeye başlaması biraz canını sıkmıştı. Ama henüz kimliğini açıklamaya niyeti yoktu.
~Okul Çıkışı~
Tuğba okulun bahçesinden çıkarken telefonuna yeni bir mesaj geldi.
0567: "Eve gidince haber ver."
"Tamam. Haber veririm."
0567: "Kendine dikkat et."
"Sen de."
Tuğba telefonunu çantasına koydu ve eve doğru yürümeye başladı. Bir yandan da Bay 0567'nin verdiği ipuçlarını düşünüyordu.
Onu daha önce görmüştü. Aynı okuldaydılar. Hatta belki de her gün karşılaşıyorlardı.
Peki kimdi bu çocuk? Doğukan olabilir miydi?
Hayır. Kendisi olmadığını söylemişti.
Ama Tuğba'nın bilmediği bir şey vardı.
Belki de aradığı kişi, gün boyunca birkaç metre yakınında bulunmuştu.
Üstelik Tuğba'nın fark etmediği bir şekilde onu izliyordu.
-Yeni takıntılımız hayırlı olsun-
-------
Bu bölümü yazarken çok sıkıldım. Çünkü sonraki bölümü yazmayı çok istiyorum. Bunu spoiler olarak anlayın...
Neyse. Umarım beğenmişsinizdirr 😊
Bölüm etkileşimi
