Kimsin Sen  -Yarı Texting- kitap kapağı

23. bölüm / 23

23. Final

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 23Şu an: 23. Final

~Mezuniyet Gecesi~
Telefonumun ekranında Doğukan'ın adı duruyordu. Uzun zamandır ondan mesaj almamıştım. Mesajı açıp açmamak arasında kaldım. Sonunda merakıma yenildim.

Doğukan: Tuğba... Biliyorum bana kızgınsın. Ama ben kendi isteğimle Beste ile sevgili olmadım. Bak ben özür dilerim. Babamın ısrarı üzerine seninle konuşamadım. Engellemek zorunda kaldım.

Mesajı birkaç kez okudum. Her cümle, aklımda yeni bir soru oluşturuyordu. Babasının ısrarı mı? Beni engellemek zorunda kalması mı? Peki parkta söyledikleri neydi?
Telefonu elimde tutarak yatağın kenarına oturdum. Bir süre cevap yazamadım. Sonra klavyeyi açtım.

"Umurumda değil. Önceden de özür dileyebilirdin."

Mesajı gönderdim. Birkaç saniye sonra Doğukan yeniden yazdı.

Doğukan: Haklısın. Çok geç kaldım.

Ekrana baktım. İçimde biriken öfke, kırgınlık ve özlem birbirine karışmıştı. Onu dinlemek istiyor ama aynı zamanda söylediklerine inanmak istemiyordum.

Doğukan: O gün parkta söylediklerim için de tekrar özür dilerim. Seni üzmek istemedim.

Bir süre bekledim. Sonra yeniden yazdı.

Doğukan: Seni gerçekten çok sevmiştim Tuğba.

Bu cümle, duymayı beklediğim cümleydi. Ama çok geç gelmişti. Onu okul koridorlarında, bahçede, o parkta duymak istemiştim. Şimdi ise yalnızca telefon ekranında duruyordu.

"Bunu da çok önce senden duyabilirdim. Hem de sözlü olarak. Görüşürüz Doğukan..."

Mesajı gönderdim. Ardından telefonu kapattım.

~Bir Süre Sonra~
Odam sessizdi. Salondan açık televizyon sesi geliyordu. Pencerenin önüne gidip dışarı baktım. Sokak lambaları yanmış, insanlar evlerine dönmüştü.
Doğukan'ın anlattıkları doğru muydu, bilmiyordum. Belki gerçekten babasının baskısı altında kalmıştı. Belki de kendi kararını vermekten korkmuştu. Ama hangisi olursa olsun, benim yaşadıklarım değişmiyordu.
Günlerce mesajlarına cevap vermesini beklemiştim. Parkta karşılaştığımızda tek istediğim bir açıklamaydı. O ise beni görmek istemediğini söylemişti. Şimdi bütün bunların ardından gelen bir özür, geçmişi geri getiremezdi.

~Gece~
Telefonumu yeniden açmadım. Yatağıma uzanıp gözlerimi kapattım. Bir zamanlar her mesajında heyecanlandığım isim, artık ekranımda görünse bile içimde aynı duyguyu uyandırmıyordu.
Belki de bazı insanlar hayatımıza kalıcı olmak için değil, bize bir şey öğretmek için girerdi. Doğukan bana bunu öğretmişti: Birini sevmek, her zaman onunla kalabilmek demek değildi.
Bir süre sonra gözlerimi açıp tavana baktım. İçimde hâlâ tamamlanmamış bir hikâyenin ağırlığı vardı. Ama artık o hikâyeyi tek başıma sürdürmeyecektim.
Telefonum masanın üzerinde sessizce duruyordu. Ekranı karanlıktı.
Ve ben, son kez kendi kendime fısıldadım:
“Bazen bir insanı kaybetmek için ondan ayrılman gerekmez. Bazen aynı yerde olup birbirine ulaşamamak da yeterlidir.”
~SON~

-----

Final bölümü hayırlı olsun. Bitirdiğim ilk kitabım

Umarım sonraki kitaplarım beğenilir.

Görüşürükk...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

35okunma 10beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…