Bölümler 23Şu an: 22. Aynı Salonda
- 1 1. Kimsin Sen294 kelime
- 2 2. Yeni Birinci607 kelime
- 3 3. Şüphe680 kelime
- 4 4. İlk İpucu653 kelime
- 5 5. Gerçekler723 kelime
- 6 6. Küçük Sürprizler869 kelime
- 7 7. Sürprizlerin Sahibi588 kelime
- 8 8. Geçmişten Gelen548 kelime
- 9 9. Biraz Daha Yakın435 kelime
- 10 10. Eski Bir Tanıdık427 kelime
- 11 11. Ekrandaki İsim381 kelime
- 12 12. Söylenemeyenler387 kelime
- 13 13. Adını Koyamadığım378 kelime
- 14 14. Küçük Bir Yakınlık362 kelime
- 15 15. Kapının Ardında355 kelime
- 16 16. Sessiz İzleyici380 kelime
- 17 17. Fotoğraf399 kelime
- 18 18. Müdür342 kelime
- 19 19. Bir Hafta336 kelime
- 20 20. Cevapsız Mesajlar338 kelime
- 21 21. Parktaki Karşılaşma351 kelime
- 22 22. Aynı Salonda426 kelime · Okuduğun bölüm
- 23 23. Final370 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
~Aradan Haftalar Geçti~
Zaman, bazen insanın beklediğinden hızlı ilerliyordu. Uzaklaştırma bitmiş, okula geri dönmüştük. Fakat Doğukan'la aramızdaki mesafe hiç azalmamıştı.
Koridorda karşılaştığımızda birbirimize bakmıyorduk. Aynı sınıfta oturuyor, aynı dersleri dinliyor ama sanki birbirimizi tanımıyormuş gibi davranıyorduk. İlk günler bunun zor olacağını düşünmüştüm. Sonra insan her şeye alışıyor sanmıştım.
Ama bazı şeylere alışmak, onları unutmak anlamına gelmiyordu.
Nehir yanımda olmaya çalışıyordu. Bazen Doğukan'ın adını anmıyor, bazen de beni güldürmek için saçma şeyler anlatıyordu.
Nehir: Mezuniyet için ne giyeceksin?
Tuğba: Daha karar vermedim.
Nehir: Son güne bırakma.
Tuğba: Sen karar verdin mi?
Nehir: Tabii. Ben her şeyi önceden planlarım.
Tuğba: Geçen hafta ayakkabını kaybetmiştin.
Nehir: O küçük bir aksilikti.
İkimiz de güldük. Bir süreliğine her şey eskisi gibi olmuştu.
~Mezuniyet Günü~
Okulun salonu süslenmiş, masalar hazırlanmıştı. Öğrenciler fotoğraf çekiliyor, öğretmenleriyle vedalaşıyordu. Nehir'le aynı masaya oturduk. Birkaç arkadaşımız da yanımıza geldi.
Nehir: İyi ki geldik. Herşey çok güzel olmuş.
Tuğba: Evet. Biraz garip hissediyorum.
Nehir: Neden?
Tuğba: Okul bitiyor.
Nehir: Her şey bitmiyor. Sadece bir okul kapanıyor.
Başımı salladım. Salona göz gezdirirken Doğukan'ı gördüm. Beste'nin yanındaydı. Üzerinde koyu renk bir takım vardı. Beste de özenle hazırlanmıştı.
Bir an göz göze geldik. Hemen bakışlarımı başka yöne çevirdim.
~Dans~
Müzik başlayınca öğrenciler piste çıktı. Doğukan ve Beste de birlikte dans etmeye başladılar. Nehir bunu fark edince bana baktı.
Nehir: İyi misin?
Tuğba: İyiyim.
Nehir: İstersen dışarı çıkalım.
Tuğba: Hayır. Burada kalacağım.
Onları görmüyormuş gibi davranmaya çalıştım. Nehir'le konuşmaya devam ettim. Birkaç fotoğraf çektirdik. Öğretmenlerimizle vedalaştık.
Dans sona erince Doğukan ve Beste masalarına döndü. Doğukan oturdu ama bakışları bir süre bizim masamızda kaldı. Bunu fark ettim. Fakat ona bakmadım.
~Gece İlerlerken~
Nehir su almak için kalktı. Ben masada tek başıma kaldım. Salonun ışıkları biraz kısılmıştı. Uzakta Doğukan'ın Beste'yle konuştuğunu gördüm. Beste bir şey anlatıyor, Doğukan ise arada başını sallıyordu.
Bir süre sonra Doğukan yeniden bana baktı. Bu kez gözlerimizi birkaç saniye ayırmadık. Sonra ben başımı çevirdim.
Nehir geri geldi.
Nehir: Bir şey mi oldu?
Tuğba: Hayır.
Nehir: Doğukan sana bakıyordu.
Tuğba: Görmedim.
Nehir: Tuğba...
Tuğba: Bu gece bunu konuşmak istemiyorum.
Nehir başını salladı. Elimi tuttu ve fotoğraf çekilmek için ayağa kalkmamı istedi.
~Mezuniyet Sonu~
Gece bittiğinde herkes kapıya yöneldi. Nehir'le vedalaştım. Eve dönmek için telefonumu kontrol ettim. Birkaç fotoğraf vardı. Hepsine tek tek baktım.
Sonra ekranı kapattım.
Okul bitmişti. Koridorlar, sınıflar, teneffüsler artık geride kalacaktı. Doğukan da geride kalmalıydı. En azından ben öyle olmasını istiyordum.
Eve vardığımda telefonumu şarja taktım. Tam odadan çıkacaktım ki ekranda bir bildirim belirdi.
Doğukan'dan mesaj vardı.
Bir süre açmadan bekledim. Sonra derin bir nefes alıp mesaja dokundum.
--------
Hadi bakalım ne mesajıymış bu??
Sonraki final bölümünde bayy
Bölüm etkileşimi
