Bölümler 23Şu an: 21. Parktaki Karşılaşma
- 1 1. Kimsin Sen294 kelime
- 2 2. Yeni Birinci607 kelime
- 3 3. Şüphe680 kelime
- 4 4. İlk İpucu653 kelime
- 5 5. Gerçekler723 kelime
- 6 6. Küçük Sürprizler869 kelime
- 7 7. Sürprizlerin Sahibi588 kelime
- 8 8. Geçmişten Gelen548 kelime
- 9 9. Biraz Daha Yakın435 kelime
- 10 10. Eski Bir Tanıdık427 kelime
- 11 11. Ekrandaki İsim381 kelime
- 12 12. Söylenemeyenler387 kelime
- 13 13. Adını Koyamadığım378 kelime
- 14 14. Küçük Bir Yakınlık362 kelime
- 15 15. Kapının Ardında355 kelime
- 16 16. Sessiz İzleyici380 kelime
- 17 17. Fotoğraf399 kelime
- 18 18. Müdür342 kelime
- 19 19. Bir Hafta336 kelime
- 20 20. Cevapsız Mesajlar338 kelime
- 21 21. Parktaki Karşılaşma351 kelime · Okuduğun bölüm
- 22 22. Aynı Salonda426 kelime
- 23 23. Final370 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
~Perşembe Öğleden Sonra~
Parkın girişinden salıncaklara doğru yürüdüm. Doğukan beni fark ettiğinde yüzündeki gülümseme kayboldu. Beste de başını çevirdi.
Tuğba: Doğukan.
Doğukan ellerini salıncağın zincirlerinden çekti. Beste yavaşça ayaklarını yere bastı.
Doğukan: Tuğba? Burada ne yapıyorsun?
Tuğba: Yürüyüşe çıkmıştım. Seni gördüm.
Beste: Merhaba Tuğba.
Tuğba: Merhaba.
Bir an ne söyleyeceğimi bilemedim. Sonra günlerdir içimde birikenleri hatırladım.
Tuğba: Sana kaç kere mesaj attım, biliyor musun?
Doğukan: Tuğba...
Tuğba: İyi misin diye sordum. Konuşabilir miyiz dedim. Bir kere bile cevap vermedin.
Doğukan: Şu an konuşmak istemiyorum.
Tuğba: Neden? Bir açıklama yapamaz mısın?
Beste: Belki de şimdi sırası değildir.
Tuğba: Ben seninle konuşmuyorum Beste.
Doğukan gözlerini kaçırdı. Onun bu tavrı, içimdeki son umudu da azaltıyordu.
Doğukan: Tuğba, artık konuşmak istemiyorum. Seni görmek de istemiyorum.
Tuğba: Ne?
Doğukan: Lütfen bunu uzatma.
Bir süre yüzüne baktım. Belki şaka yaptığını, birazdan sözlerini geri alacağını düşündüm. Ama ifadesi değişmedi.
Tuğba: Peki. Madem öyle.
Arkamı döndüm. Gözlerim dolmuştu ama orada daha fazla kalamazdım. Parktan çıkarken arkamdan seslenmesini bekledim. Seslenmedi.
~Eve Dönüş~
Eve vardığımda kapıyı kapatıp çantamı yatağın üzerine bıraktım. Telefonumu masaya koydum. Ekranda Doğukan'la olan konuşmamız açıktı. Günlerdir gönderdiğim mesajlar cevapsız duruyordu.
Bir süre ekrana baktım. Sonra telefonu ters çevirdim.
~Akşam~
Ödevlerimi açtım. Birkaç gündür doğru düzgün ders çalışmamıştım. Doğukan'ın cevap vermesini beklemekten başka bir şey yapmamıştım. Şimdi ise önümde tamamlamam gereken konular vardı.
Defterimi açıp ilk soruya baktım. Dikkatimi toplamak zor oldu. Yine de kalemimi elime aldım.
~Gece~
Telefonum bir kez daha titredi. Hemen baktım. Bildirim Doğukan'dan değildi. Nehir yazmıştı.
Nehir: Nasıl geçti günün?
"Onu gördüm."
Nehir: Doğukan'ı mı?
"Evet. Beste'yleydi."
Nehir: Konuştunuz mu?
"Artık beni görmek istemediğini söyledi."
Nehir hemen aradı. Telefonu açtım ama konuşmak istemedim.
Nehir: Tuğba, belki bir sebebi vardır.
Tuğba: Ne sebebi olursa olsun bunu söylemesine gerek yoktu.
Nehir: Haklısın.
Tuğba: Ben sadece nedenini bilmek istedim.
Nehir bir süre sustu. Sonra başka şeylerden konuşmaya çalıştı. Ona teşekkür edip telefonu kapattım.
Yatağa uzandım. Birkaç gün önce her şey ne kadar farklıydı. Şimdi ise aynı şehirde, aynı okulda, aynı insanlarla birlikteydik ama aramızda görünmez bir mesafe vardı.
O gece kendime bir söz verdim: Artık cevapsız mesajların başında beklemeyecektim.
-------
Tuğba' ya üzüldüm açıkçası...
Sonraki bölümde görüşürükk
Bölüm etkileşimi
