Bölümler 23Şu an: 17. Fotoğraf
- 1 1. Kimsin Sen294 kelime
- 2 2. Yeni Birinci607 kelime
- 3 3. Şüphe680 kelime
- 4 4. İlk İpucu653 kelime
- 5 5. Gerçekler723 kelime
- 6 6. Küçük Sürprizler869 kelime
- 7 7. Sürprizlerin Sahibi588 kelime
- 8 8. Geçmişten Gelen548 kelime
- 9 9. Biraz Daha Yakın435 kelime
- 10 10. Eski Bir Tanıdık427 kelime
- 11 11. Ekrandaki İsim381 kelime
- 12 12. Söylenemeyenler387 kelime
- 13 13. Adını Koyamadığım378 kelime
- 14 14. Küçük Bir Yakınlık362 kelime
- 15 15. Kapının Ardında355 kelime
- 16 16. Sessiz İzleyici380 kelime
- 17 17. Fotoğraf399 kelime · Okuduğun bölüm
- 18 18. Müdür342 kelime
- 19 19. Bir Hafta336 kelime
- 20 20. Cevapsız Mesajlar338 kelime
- 21 21. Parktaki Karşılaşma351 kelime
- 22 22. Aynı Salonda426 kelime
- 23 23. Final370 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
~Perşembe Sabahı~
Bugün okula giderken içimde sebepsiz bir huzursuzluk vardı. Dün kapının arkasında gördüğüm gölge aklımdan çıkmamıştı. Kimin olduğunu bilmiyordum ama Beste olduğunu düşünüyordum.
Nehir yanıma geldi.
Nehir: Neden böyle düşüncelisin?
Tuğba: Dün okulda biri bizi izliyordu galiba.
Nehir: Kim?
Tuğba: Bilmiyorum. Kapının arkasında biri vardı.
Nehir: Beste olabilir mi?
Tuğba: Aklıma o geldi ama emin değilim.
Sınıfa girdiğimizde Doğukan beni görünce gülümsedi.
Doğukan: Günaydın.
Tuğba: Günaydın.
Doğukan: Bir şey mi oldu?
Tuğba: Sonra anlatırım.
~Öğle Arası~
Derslerden sonra Doğukan'la bahçeye çıktık. Hava güneşliydi. Bir süre sınavlardan konuştuk. Sonra Doğukan geçen hafta yaşadığımız komik bir olayı hatırlattı. İstemeden gülmeye başladım.
Doğukan: Bak, yine güldün.
Tuğba: Sen de her şeyi fark ediyorsun.
Doğukan: Seninle ilgili şeyleri fark etmek hoşuma gidiyor.
Ne diyeceğimi bilemedim. Bir an sessiz kaldım. Sonra uzaktan bir adım sesi geldi. Başımı çevirdiğimde ise kimseyi göremedim.
Doğukan: Ne oldu?
Tuğba: Bir şey yok.
~Koridor~
Biraz sonra sınıfa dönmek için kapıya yöneldik. Doğukan bir şey anlatırken ben de ona bakıyordum.
Sınıfa geldiğimizde içeride kimse yoktu. Kaloriferin önünde durup dışarıyı izlemeye başladık. O esnada yansımadan kapının arkasında Beste'yi gördüm. Bizi izliyordu. Göz göze geldiğimizde saklanmaya çalışmadı.
İçimde ani bir düşünce belirdi. Beste'nin bizi görmesini istiyordum. Nedenini tam olarak bilmiyordum. Belki de artık onun sözlerinden etkilenmediğimi göstermek istiyordum.
Doğukan'a doğru bir adım attım ve ona sarıldım. Doğukan önce şaşırdı, sonra o da bana karşılık verdi.
Doğukan: İyi misin?
Tuğba: İyiyim.
Biraz sonra geri çekildim. Beste çoktan uzaklaşmıştı.
Doğukan: Bir şey mi oldu?
Tuğba: Hayır. Sadece öyle yapmak istedim.
Doğukan başını salladı. Yüzünde şaşkın ama mutlu bir ifade vardı.
~Son Ders~
Nehir yanıma oturunca hemen sordu.
Nehir: Az önce ne oldu?
Tuğba: Ne oldu?
Nehir: Doğukan'a sarıldın.
Tuğba: Sarılamaz mıyım?
Nehir: Sarılabilirsin tabii. Ama sen normalde böyle şeyleri kolay yapmazsın.
Tuğba: Belki değişiyorumdur.
Nehir gülümsedi ama bakışları ciddiydi.
Nehir: Beste gördü mü?
Tuğba: Evet.
Nehir: Tuğba...
Tuğba: Biliyorum. Biraz çocukça davrandım.
Nehir daha fazla üstelemedi.
~Akşam~
Eve geldiğimde telefonumda Doğukan'dan mesaj vardı.
Doğukan: Bugün sarılman beni şaşırttı.
"İstemeden oldu."
Doğukan: İstemeden mi?
"Canım istedi yani."
Doğukan: Ben şikâyetçi değilim.
Mesajı okuyunca gülümsedim. Fakat aklım yine Beste'ye gitti. Elindeki gördüğüm telefonuyla ne yaptığını merak ediyordum.
~Aynı Saatlerde~
Beste, telefonundaki fotoğrafa baktı. Tuğba'nın Doğukan'a sarıldığı anı yakalamıştı. Fotoğrafı yakınlaştırdı. Sonra rehberinden bir ismi buldu.
“Bunu görmeniz gerekiyor.”
Mesajı göndermeden önce birkaç saniye bekledi. Ardından fotoğrafı ekleyip gönderdi. Artık olayların yalnızca kendisiyle Doğukan ve Tuğba arasında kalmayacağını biliyordu.
------
Ortalık karışıyor yine
Sonraki bölümde görüşürükk
Bölüm etkileşimi
