7. Bölüm: Sahaftaki Sır

Kadıköy’ün ara sokaklarındaki eski sahaf, zamanın dışına çıkmış gibi kokuyordu: Sararmış kağıt, toz ve demli çay... Efsun, tavanı yüksek dükkanın ahşap raf dizileri arasında ilerlerken parmaklarını eski kitap sırtlarında gezdirdi. Saat tam 5’ti. Kalbindeki o tanıdık gümleme, Alaz’ın her an bir kapı arkasından belirebileceğini söylüyordu.

"Bir kurgunun içine düşmüş gibi davranmayı ne zaman bırakacaksın, küçük ressam?"

Alaz’ın sesi hemen arkasından, ensesine doğru fısıldar gibi geldi. Efsun irkilse de bozuntuya vermeden yavaşça döndü. Alaz, rafların arasına sığınmış gölgelerin içinde dikiliyordu. Siyah deri ceketi ve dağınık saçlarıyla buranın antik havasına tezat bir çekiciliğe sahipti.

"Kurgu olmadığını ikimiz de biliyoruz," dedi Efsun, elinde tuttuğu şiir kitabını hafifçe kaldırarak. "Ayrıca tam zamanında geldin. Rüzgar ilk kez sözünü tutuyor."

Alaz bir adım yaklaştı. Aralarındaki dar kitap rafı kulvarı, sabahki sahile göre çok daha dar ve kaçışsızdı.

"Sözlerimi tutarım," dedi Alaz, bakışlarını Efsun’un gözlerinden ayırmadan. "Özellikle de konusu sen olduğunda."

Efsun göğsünün sıkıştığını hissetti. Alaz’ın bu doğrudan ve kaçamaksız tavırları, onun gardını düşürüyordu. Konuyu değiştirmek istercesine raflardan birine yöneldi.

"Beni buraya çağırma nedenin sadece atışmak olamaz," dedi Alaz, kollarını göğsünde birleştirip bir rafa yaslanarak. "Neden sahaf?"

"Çünkü insanların gerçek yüzleri, sakladıkları kitapların sayfalarında gizlidir," dedi Efsun. Birkaç raf öteden bir kitap çekip Alaz’a doğru uzattı. "Bunu senin için seçtim."

Alaz, kitabın kapağına baktı. Eski, yıpranmış bir mitoloji kitabıydı. Kapağında küllerinden yeniden doğan bir Anka kuşu çizimi vardı. Bakışları kitaptan Efsun’a kaydı.

"Beni küllerimden doğurabileceğini mi sanıyorsun?" dedi Alaz, pürüzlü sesiyle.

"Hayır," dedi Efsun, adımlarını Alaz’a doğru atıp aralarındaki son mesafeyi de kapatarak. "Sadece küllerinin altında hala çarpan bir kalp olduğunu biliyorum."

Alaz’ın yüzündeki o umursamaz ifade bir anlığına sarsıldı. Efsun’un gözlerindeki saf kararlılık, Alaz’ın yıllardır inşa ettiği o kalın surlara ilk ciddi darbeyi vurmuştu. Yavaşça elini uzatıp kitabı aldı, ama parmakları bilerek Efsun’un eline dokundu.

Sokaktan geçen bir aracın farları sahafın camından içeri sızıp ikisinin üzerine düştü. O kısacık ışık hüzmesinde Alaz, Efsun’a doğru biraz daha eğildi.

"Tehlikeli bir oyuna girdin, Efsun," diye fısıldadı. "Ve ben kaybetmeyi hiç sevmem."

Efsun, Alaz’ın sıcak nefesini yanağında hissederken geri adım atmadı. "O zaman hazır ol, Alaz. Çünkü bu oyunda ikimiz de kazanacağız ya da ikimiz de yanacağız."