11. Bölüm: Alevlerin Arasında

Kırılan camların tiz sesi ve barın ön tarafından yükselen küfürler, odadaki havayı bir anda buz kestirdi. Alaz, refleks olarak Efsun’u arkasına çekip gövdesiyle ona siper oldu. Gözlerindeki o karmaşık ifade yerini saniyeler içinde ölümcül bir soğukkanlılığa bırakmıştı.

"Mert, Efsun’u arka kapıdan çıkar," dedi Alaz, sesi komuta eden bir tonda pürüzsüzce çıktı. "Hemen."

"Hayır, seni burada bırakmıyorum!" dedi Efsun, Alaz’ın deri ceketinin koluna sıkıca yapışarak. "Birlikte çıkıyoruz."

"Efsun, tartışacak vaktimiz yok!" Alaz hızla arkasını dönüp Efsun’un yüzünü ellerinin arasına aldı. Başparmakları kızın elmacık kemiklerini sıkıca kavrarken doğrudan gözlerinin içine baktı. "Bana güven. Dışarı çık, Mert’le kal. Ben arkandan geleceğim."

"Söz ver," dedi Efsun, sesi kalabalığın gürültüsüne rağmen kararlıydı. "Beni yine belirsizlikle baş başa bırakmayacağına söz ver."

Alaz’ın bakışlarında anlık bir fırtına koptu. Eğilip Efsun’un alnına sıcak, derin bir öpücük kondurdu. "Söz. Şimdi git."

Mert, Efsun’un koluna girip onu arka sokağa açılan dar koridora doğru çekerken Efsun gözlerini Alaz’dan ayıramadı. Alaz, masanın üzerindeki demir çubuğu kavrayıp ana salona doğru ilerlerken arkasına bile bakmadı.

Sokağa çıktıklarında serin gece havası Efsun’un yüzüne çarptı. Yağmur şiddetlenmiş, sokağın lambalarını buğulu bir ışık çemberine dönüştürmüştü. Birikaç dakika sonra barın içerisinden gelen bağrışmalar ve devrilen masaların sesleri dışarıya kadar yankılandı. Efsun, göğsündeki o amansız sıkışmayla kapının önünde volta atıyordu.

Derken, barın ahşap kapısı sertçe açıldı.

Alaz, dudağının kenarından sızan ince bir kan çizgisi ve darmadağın olmuş saçlarıyla dışarı çıktı. Ceketini düzeltirken gözleri direkt sokakta onu bekleyen Efsun’u buldu. Efsun hiçbir şey düşünmeden, aralarındaki mesafeyi koşarak kapattı ve kendini Alaz’ın kollarına attı.

Alaz, Efsun’un bu ani sarılışıyla sendeleyip bir an duraksadı; ardından kollarını kızın beline sıkıca dolayarak onu göğsüne bastırdı. Yağmurun altında, Kadıköy’ün o karanlık ara sokağında birbirlerine kenetlendiler.

"Geldim," diye fısıldadı Alaz, nefesi Efsun’un boynuna çarparken. "Sözümü tuttum, küçük ressam."

Efsun başını Alaz’ın göğsünden kaldırıp yüzüne baktı. Dudağındaki kanı silmek için parmağını yavaşça oraya dokundurdu. Alaz, kızın dokunuşuyla gözlerini hafifçe kapattı.

"Artık kaçmak yok," dedi Efsun, rüzgarın uğultusuna karşı. "Ne fırtınadan ne de benden."

Alaz gözlerini açtı, kömür karası bakışları Efsun’un ıslak yüzünde gezindi. "Kaçmıyorum," dedi derin bir sesle. "Çünkü yangın çoktan başladı ve ben ilk kez yanmaktan korkmuyorum."