3. Bölüm: Gölge Oyunu

Gecenin karanlığı İstanbul'un üzerine iyice çökerken, Efsun telefonunu yastığının altına kaydırdı. "Küçük ressam..." Alaz'ın bu hitap şekli, odadaki havayı anında değiştirmişti. Sanki o buz gibi yabancı gitmiş, yerine onu uzun zamandır tanıyan biri gelmişti. "Dikkatsiz bir hamle..." Kendi kendine gülümsedi. Belki de bu oyunun en keyifli yanı, bu tatlı atışmalardı. Fırçasını son bir kez su dolu bardağa daldırdı; lacivert su, Alaz'ın bahsettiği o "karanlığı" andırıyordu şimdi.

O sırada Alaz, Kadıköy'deki barın arka odasında, viski bardağını masaya sertçe bıraktı. Telefonundaki o son mesaj, zihninde yankılanıp duruyordu: "Ben gecenin bir yarısı rastladığın bir ihtimalken daha iyiyim." Kendi kendine söylediği bu yalanın ağırlığı, omuzlarını biraz daha çökertti. Efsun'a kim olduğunu anlatmak, onu kendi karanlığına çekmek demekti. Ve Alaz, o karanlığın ne kadar yıkıcı olabileceğini çok iyi biliyordu. Yine de, bu gizemli oyun, hayatındaki tek gerçek şey gibi hissettiriyordu.

"Patron, yine o numarayla mı konuşuyorsun?"

Mert'in sesiyle Alaz irkildi. Mert, barın fedaisi ve Alaz'ın en yakın arkadaşıydı. "Sanane Mert," dedi Alaz, sesi her zamanki gibi soğuk ve mesafeliydi. "Sen işine bak."

"Sadece merak ettim," dedi Mert, geri adım atarak. "Bu numara seni değiştiriyor. Eskisinden daha... canlı görünüyorsun."

Canlı... Alaz bu kelimeyi uzun zamandır duymamıştı. Belki de Mert haklıydı. Belki de bu gizemli kız, onun içindeki külleri gerçekten de üflemeye başlamıştı. Telefonunu tekrar eline aldı. Yazmak istediği binlerce şey vardı ama sadece tek bir cümle döküldü parmaklarından:

"Küçük ressam, o fırçayı bırakıp uyudun mu?"

Efsun, tam uykuya dalmak üzereyken telefonunun titremesiyle uyandı. Alaz'ın mesajını okuduğunda, yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. "Hayır, uyumadım," diye yazdı. "Hala o 'fırtınayı' bekliyorum."

Alaz, Efsun'un cevabını okuduğunda, içinde garip bir sıcaklık hissetti. Bu kız, onunla oynamaktan korkmuyordu. Hatta, onu kışkırtıyordu. "Fırtına yakında," diye yazdı Alaz. "Ama dikkat et, küçük ressam. Sadece küllerini savurmakla kalmayabilir."

Efsun, Alaz'ın mesajını okuduğunda, tüylerinin ürperdiğini hissetti. Bu adam, gerçekten de tehlikeliydi. Ama aynı zamanda, inanılmaz derecede çekiciydi. "Küllerim savrulsa bile," diye yazdı Efsun, "önemli olan rüzgarın kimin tarafından estirildiği."

Alaz, Efsun'un cevabını okuduğunda, viski bardağını tekrar dudaklarına götürdü. Bu kız, onu her geçen saniye daha da büyüliyordu. Belki de bu oyun, onun sandığından çok daha fazlası olacaktı. Belki de bu gölge oyunu, gerçek bir aşka dönüşecekti.