16. Bölüm: Gerçeğin Ağırlığı

Atölyedeki sessizlik, Sancar’ın gidişinden sonra daha da ağırlaşmıştı. Efsun, Alaz’ın omuzundaki elini çekmedi. Aksine, parmaklarını onun kumaşına daha sıkı bastırdı. Alaz, gözlerini Efsun’a çevirdiğinde bakışlarında ilk kez saf bir çaresizlik vardı.

"Kaçmayacağım," dedi Efsun, sesi odayı dolduran o tekinsiz kasvete meydan okurcasına net çıkarak. "Beni buraya getirip sırlarını açtın, Alaz. Şimdi yarı yolda bırakıp gideceğimi sanıyorsan beni hiç tanımamışsın."

Alaz derin bir nefes alıp masaya dayandığı elini çekti. Sırtını tuvale verip Efsun’a baktı.

"Babam..." dedi Alaz, kelimeler boğazına dizilerek. "Babam eski bir avukattı. Ama sadece sıradan davalara bakmazdı; yeraltı dünyasının, Sancar gibi adamların kirli işlerini ortaya çıkarmak için yıllarca delil topladı. O dosyalar... Babamın hayatı pahasına sakladığı, Sancar’ın ve adamlarının ipini çekecek olan belgeler."

Efsun’un gözleri büyüdü. "Peki baban..."

"Onu elimden aldılar," diye tamamladı Alaz, sesi buz gibi bir fısıltıya dönüşerek. "Geçmişte yaşanan o kazanın bir kaza olmadığını biliyordum. Babam ölmeden önce o dosyaları bana emanet etti ve 'Ne pahasına olursa olsun onları koru, doğru zamanı bekle' dedi. Sancar yıllardır o belgelerin peşinde. Bense onları Kadıköy’deki o barda, babamın en güvendiği dostu olan Mert’in babasından kalan gizli kasada tutuyorum."

Efsun, Alaz’ın omuzlarındaki yükün büyüklüğü karşısında ne diyeceğini bilemedi. O, Alaz’ı sadece karanlık sokaklarda kaybolmuş bir adam sanırken, Alaz aslında geçmişin öcünü almak ve babasının mirasını korumak için hayatını hiçe sayan bir adamdı.

"Dosyaları ona veremezsin," dedi Efsun kararlılıkla. "Onları verirsen babanın hatırasına ihanet etmiş olursun."

"Verirsem babamın hatırası biter," dedi Alaz, bir adım atıp Efsun’un yüzünü ellerinin arasına alarak. "Ama vermezsem... Seni hedef alırlar Efsun. Buna izin veremem. Babamı kaybettim, seni de o karanlığa kurban edemem."

"Ben senin kurbanın değil, yanında duran kişiyim!" dedi Efsun, Alaz’ın bileklerini kavrayarak. "O dosyaları polise, adalete ulaştırmanın bir yolu olmalı. Yalvarırım tek başına bir delilik yapma."

Alaz, Efsun’un gözlerindeki o sarsılmaz inancı gördüğünde içindeki fırtınanın yavaşladığını hissetti. Eğilip Efsun’un burnuna hafif bir öpücük kondurdu.

"Sana söz veriyorum," dedi Alaz. "Dosyaları Sancar’a kaptırmayacağım. Ama bu gece burada kalamayız. Sancar’ın adamları her an dışarıda bitebilir. Seni güvenli bir yere götürmem gerek."

"Sen nereye gidersen oraya," dedi Efsun.

Alaz, duvardaki gizli bölmeden küçük bir bellek ve eski bir anahtar çıkardı. "Mert’e haber vermeliyim. Şafak sökmeden o dosyaları mefhumun elinden alıp bu oyunu bitireceğiz."

Atölyenin kapısını son kez kilitleyip geceye adım attıklarında, ikisi de şafak vaktinin hayatlarındaki en büyük fırtınayı getireceğini biliyordu.