26.BÖLÜM=DÖNÜŞÜM

SARA GÖZÜNDEN ANLATIM;
Hayatım boyunca bir gün kendimi çok garip, karanlık ve çıkmaz bir yolda bulacağımı hissederdim.

Ruhumun derinliklerinde bir yer, sıradan bir hayat süremeyeceğimi fısıldayıp dururdu.

Ve dürüst olmak gerekirse, o yolun bu kadar ürpertici ve dönüşü olmayan bir patika olmasından korkmuyor da değildim.

Hayat bize seçenekler sunardı; ama bazı yollar seni doğrudan derin bir çıkmaza sokarken

bazı yollar ise yürümek istediğin tek güzergaha dönüşürdü. Yine de bazı yollar vardı ki...

Onlara bir kez adım attın mı, geriye dönmek ya da oradan çıkmak imkansız gibi bir şeydi.

Mikaelson ailesinin kanla yazılmış o karanlık geçmişini ve aslında birer köken vampir olduklarını öğrenmemle birlikte

tüm dünyam tepe taklak olmuştu. O an hissettiğim dehşete rağmen, Lara’nın yanında sonuna kadar duracağıma dair kendime ve

ona söz vermiştim. Sonuçta Lara benim sadece arkadaşım değil, bu dünyadaki en iyi arkadaşımdı.

Onunla ilk tanıştığımız an sanki dün gibi zihnimde canlıydı. O kasvetli üniversite koridorunda yanlışlıkla

çarpışmamız, dökülen kitaplar, sonrasında bir kahve eşliğinde başlayan o samimi sohbet...

En yakın arkadaş olmamız kesinlikle hayatımın en güzel, en değerli günüydü.

Uzun zamandır bu kocaman şehirde yalnızdım, tektim. Ama artık sığınabileceğim, dertleşebileceğim en yakın arkadaşım vardı

ve ne olursa olsun onu korumam gereken durumlar mevcuttu. Karşımızdaki tehlikenin

tam olarak ne kadar büyük olduğunu henüz bilmiyordum ama bir şeyi çok iyi hissediyordum:

Hayatım tam da bugün, geri döndürülemeyecek şekilde değişecekti.

Sabah gözlerimi açtığımda içimde tarifi imkansız bir ağırlık vardı. Hiç ama hiç yataktan kalkasım gelmiyordu

. Sanki bedenim, birazdan yaşanacak felaketi sezmiş gibi direniyordu. Ama hayat devam ediyordu ve derslere geç kalamazdım

. Zar zor da olsa yataktan doğrulup duvardaki saate baktım; saat henüz yediye yeni geliyordu.

Hemen banyoya geçtim ve zihnimi toparlayabilmek adına sıcak bir duş almaya karar verdim.

Suyun tenimden süzülüşü bile içimdeki o huzursuzluğu söküp atmaya yetmiyordu. Duşumu alıp kurulandıktan sonra banyodan çıktım.

Gardırobumu açtım ve can çekiştiren modumu biraz olsun yükseltmek için üzerime canlı kırmızı renkte bir tulum giydim.

Saçlarımı dağınık bir topuz yapıp aynada kendime baktım. Mutfağa geçip alelacele bir şeyler atıştırdım

ve çantamı alıp evden çıktım. Günün ilk ışıkları New Orleans sokaklarına vuruyordu. Sabahın

erken saatleri olduğu için hava oldukça soğuk ve nemliydi; ama New Orleans’ın bu değişken, bir sıcak bir soğuk havasına artık alışmış sayılırdım.

Okula doğru adımlarken içimdeki o garip his her saniye daha da büyüyordu.

Bugün çok değişik, karanlık bir şey olacağını nedensiz bir şekilde biliyordum.

Ama ne olacağına ya da başıma nelerin geleceğine dair zihnimde en ufak bir ipucu bile yoktu.

Çünkü biliyordum hayat size yeni yaşamanız için planlar yapardı ve o planları siz bilmeyecektiniz

Üniversite kampüsüne geldiğimde adımlarımı kendi fakülteme doğru yönlendirdim.

Tiyatro bölümünde okuyordum. Sahneye çıkmak, farklı karakterlerin ruhuna bürünmek ve gelecekte dünyaca

ünlü bir oyuncu olup tüm ülkeyi, hatta dünyayı gezmek en büyük hayalimdi
.
Fakültenin binasına girdiğimde dersin başlamasına henüz biraz vakit olduğunu gördüm.

Koridordaki banklardan birine oturup telefonumu çıkardım ve Lara’ya bir mesaj gönderdim:

Sara=Lara bugün dersin var mı?” Diye yazdım

Mesajı yolladıktan sonra ekranı kapatıp telefonumu elimde tutarak beklemeye başladım

Lara ile farklı bölümlerde okuyor olabilirdik ama bu durum New Orleans’taki en yakın iki arkadaş olmamıza asla engel değildi
.
Çok geçmeden elimdeki telefonun ekranı parladı. Yanılmamıştım, beklediğim gibi Lara yazmıştı. Ekranı kaydırıp mesajı okudum:

Lara=Bugün dersim yok ama dersten sonra hemen Mikaelson konağına gel. Sana anlatacak çok ama çok şeyim var.” Yazıyordu

Kaşlarım istemsizce çatıldı. Yine mi bir şeyler olmuştu? Klaus ile mi ilgiliydi yoksa malikaneyi

tehdit eden o eski gölgelerle mi? İçimdeki huzursuzluk katlanarak arttı
.
Sara=Tamam, dersten çıkar çıkmaz geliyorum.” yazıp gönderdim.

Ders saati geldiğinde anfiye geçip boş sıradan birine oturdum. Profesör içeri girdi ve ders başladı.

Defterimi açıp notlar almaya başladım ama aklım bir an bile derste değildi. Satırların arasına sıkışıp

kalan kelimeler zihnimde hiçbir anlam ifade etmiyordu.

Sadece zamanın akmasını ve dersten çıkıp Mikaelson konağına gitmeyi bekliyordum.

Nihayet ders bittiğinde eşyalarımı hızla çantama tıkıp sınıftan çıktım. Kampüsün kapısına doğru yürürken

gökyüzünün gri bulutlarla kaplandığını fark ettim. New Orleans’ın o mistik, kasvetli havası yine şehri esir almıştı
.
Kampüsten çıkıp Mikaelson konağına giden o sessiz, ara sokaklara doğru ilerlemeye başladım

. Fransız Mahallesi’nin tarihi taş binaları ve aralarından geçen ıssız yollar her zamankinden daha yalnız

görünüyordu. İçimdeki ürperti giderek somut bir korkuya dönüşüyordu. Arkamdan gelen yaprak

hışırtılarını duyabiliyor ama döndüğümde kimseyi göremiyordum
.
Adımlarımı hızlandırdım. Rüzgar tulumumun kumaşını savururken kalbim anlamsız

bir hızla çarpmaya başladı. Konağa giden kestirme yol, kentin eski ve ağaçlıklı dar sokaklarından

geçiyordu. Tam o sokağa saptığım an, etraftaki tüm sesler bir anda kesildi. Kuşların ötüşü, uzaktan gelen

araba uğultuları... Her şey bıçak gibi kesilmişti. Sanki kader bile susmayın iyi olduğunu söylüyor gibiydi

Tam adımlarımı koşar adıma çevirecektim ki, önümde beliren bir gölge ile zımbalanmış gibi yerimde çakılı kaldım.

Havanın molekülleri bile donmuş gibiydi. Karşımda duran adam, son derece şık takımı,

hafif dağınık saçları ve yüzündeki o şeytani, alaycı tebessümle bana bakıyordu. Lucien Castle... Klaus’un bahsettiği o kadim, tehlikeli düşman tam karşımdaydı.

Klaus bana Lucien kim olduğunu ve Lara neler yaptığını anlatmıştı lara annesini öldüren kişi oydu

“Nereye böyle aceleyle, tatlı kız?” dedi Lucien. Sesi pürüzsüz ama bir o kadar da zehirliydi.

“Mikaelson’ların o şaşaalı malikanesine mi yetiştirmeye çalışıyorsun kendini?” Dedi Lucien

Geriye doğru bir adım attım, gözlerim dehşetle açılmıştı. “Sen... Sen kimsin? Ne istiyorsun benden?” Diye sordum

Lucien hafifçe kıkırdadı. Ağır adımlarla üzerime doğru yürümeye başladı.

Her bir adımı avını köşeye sıkıştıran bir yırtıcının rahatlığını taşıyordu.

“Ben kimim? Ben Klaus Mikaelson’ın geçmişinden gelen küçük bir kabusum,” dedi Lucien

gözlerinin içi parlayarak. “Ama sen... Sen o küçük insan kızın, Lara’nın en sevgili arkadaşısın, değil mi? Sara... Adın Sara’ydı, yanlış hatırlamıyorsam.” Dedi Lucien

“Benden uzak dur!” diye bağırdım ve çantamı ona doğru fırlatıp arkamı dönerek tüm gücümle koşmaya başladım.

Ama bir vampirin hızı karşısında bir insanın hiçbir şansı yoktu. Daha birkaç metre bile uzaklaşamadan

, havayı yaran bir rüzgar hissettim ve Lucien bir salise içinde tam önümde belirdi. Yüzündeki o alaycı

gülümseme genişledi. Elini hızla boğazıma geçirdi ve beni aramızdaki taş duvara şiddetle çarptı.

Sırtım taş duvarla buluştuğunda ciğerlerimdeki tüm hava boşaldı. Nefes almakta zorlanırken ellerimle onun çelikten farksız

bileğini kavramaya çalıştım ama gücüm yetmiyordu “Bırak... Bırak beni!” diye inledim.

“Aslında niyetim Niklaus ile doğrudan hesaplaşmaktı,” dedi Lucien,

yüzünü yüzüme yaklaştırarak. “Ama düşündüm ki... O kibre boğulmuş köken aileye ve onların minik insan prenseslerine unutamayacakları bir mesaj vermek çok daha eğlenceli olacak. Lara’nın en yakın arkadaşını kollarımın arasında can verirken görmek, o malikanedeki herkesi darmadağın edecek.” Dedi Lucien

“Lütfen...” diye fısıldadım, gözlerimden yaşlar süzülürken. “Lütfen yapma...” dedim göz yaşlarım süzülmeye devam ederken

Ve o kez anladım kaderimde kaçamamıştım kaderim buydu ve öyle yazırmıştı

Lucien’ın gözleri bir anda değişti. Gözlerinin altındaki siyah damarlar belirdi, göz bebekleri

yırtıcı bir canavarınki gibi koyulaştı ve uzun, keskin vampir dişleri ortaya çıktı. Yüzündeki o insan maskesi tamamen sıyrılmış, yerini katıksız bir canavara bırakmıştı.

“Görüyorsun ya Sara... Şehirdeki dengeler değişiyor,” diye fısıldadı kulağıma.

Ve hiç tereddüt etmeden keskin dişlerini boynuma, şah damarımın tam üzerine geçirdi!

“AAAAAĞĞĞĞ!” Diye çığlık attım

Sokakta yankılanan çığlığım, boğazımdan sökülen devasa bir acının dışa vurumuydu.

Boynumda hissettiğim o korkunç yırtılma hissiyle birlikte hayatımın bedenimden çekilmeye

başladığını hissettim. Lucien kanımı açgözlülükle, büyük bir yudumla emiyordu. Bacaklarımdaki derman tükendi, gözlerim

kararmaya başladı. Dünya etrafımda dönüyor, bilincim kayıyordu. Yaşam enerjim damarlarından çekilip gidiyordu.

Gözlerimin önü tamamen kararmak üzereyken, Lucien beni salıverdi. Bedenim bir çuval gibi

soğuk betona yığıldı. Boynumdan oluk oluk kan akıyordu. Gökyüzündeki gri bulutlar silikleşiyor,

sesler uzaklaşıyordu. Ölüyordum... Biliyordum, hayatım burada, bu ıssız sokakta son buluyordu.

Lucien başımda durdu. Yüzündeki kanı bileğiyle sildi ve bana acıyan bakışlarla baktı.

“Ama seni öylece öldürmek yeterince eğlenceli olmaz,” dedi alçak bir sesle. “Seni onların kucağına bir canavar olarak fırlatmak... İşte bu tam bir sanat eseri olacak.” Dedi Lucien

Lucien kendi bileğini sertçe ısırdı. Bileğinden süzülen koyu, koyu kırmızı vampir kanını gördüm. Başımı geriye doğru çekip çenemi zorla açtı.

“İç, küçük insan. Yeni hayatına hoş geldin.” Dedi Lucien

Bileğini ağzıma bastırdı. Baskı ve can çekişmenin verdiği refleksle, onun metalik, bakır tadındaki

kanı boğazımdan aşağı akmaya başladı. Nefret etsem de, iğrensem de vücudum o kanı yuttu.

Ardından Lucien bileğini çekti. Yüzüme bakıp gülümsedi. Bedenimdeki son yaşam kırıntıları da

tükeniyordu. Kalbimin son, zayıf atışlarını duydum. Güm... Güm... Ve durdu.

Boynumdaki acı kesildi. Karanlık beni tamamen yuttu. Soğuk ve derin bir sessizliğin içine gömüldüm.

Ve o gün anladım artık bu hayattan geri dönüş yoktu ve artık olmak istemediğim bir şeye dönüştüm bir canavara