16.BÖLÜM=ÖZLENİŞ

LARANIN GÖZÜNDEN ANLATIM;
Mikaelson konağına geri döndüğümüzde kimse bana fazla soru sormadı.

Herkes ne kadar kötü olduğumu biliyordu.

Doğrudan bana ayrılan misafir odasına çıktım. Kapıyı kapattığım anda artık kendimi tutamadım.

Yatağın kenarına oturdum ve gözyaşlarım yeniden akmaya başladı.

Annem… Sanki hâlâ her yerde onun kokusunu duyuyordum.

Çocukluğumun geçtiği ev, annemin sesi, bana sarıldığı anlar…

Hepsi gözümün önünden geçiyordu. Yatağa uzandım ve yüzümü yastığa gömdüm.

“Anne…” dedim Sesim titredi. “Keşke burada olsaydın.” Dedim Tam o sırada kapı çaldı.

Hemen gözyaşlarımı sildim. “Gel.” Dedim Kapı yavaşça açıldı. Hope içeri girdi.

Üzerinde pembe bir elbise vardı. Saçları iki örgü yapılmıştı ve elinde, daha önce bana gösterdiği bebeği vardı.

Benim adımı verdiği bebeği Hope kapının yanında durdu

“Lara?” Dedi hope “Evet, canım?” Dedim “Yanına gelebilir miyim?” Diye sordu hope

Ona bakıp hafifçe gülümsedim. “Tabii ki.” Dedim Hope sessizce yanıma geldi. Yatağa çıktı ve arkamdan bana sarıldı

Küçük kolları belime dolandı.“Ağlarsan ben buradayım.” Dedi hope Gözlerim yeniden doldu.

“Teşekkür ederim, Hope.” Dedim Ona döndüm ve sımsıkı sarıldım. Hope küçük eliyle saçlarımı okşadı.

“Annem bana üzgün olduğum zamanlarda masal anlatırdı.” Dedi sonra Bir an durdu. “İstersen sana da anlatabilirim.” Dedi

Gözyaşlarımın arasından gülümsedim. “Bana iyi gelecek mi?” Diye sordum Hope hiç düşünmeden cevap verdi. “Çok iyi gelecek.” Dedi

“Öyle mi?” Diye sordum “Evet.” Dedi hıpe “Tamam o zaman. Anlat bakalım, canım.” Dedim

Hope ciddi bir ifadeyle düşündü.“Bir zamanlar çok iyi kalpli bir kız varmış Bu kız çok cesurmuş ama bazen kendisini yalnız hissedermiş.” Dedi

Ben sessizce onu dinliyordum. “Bir gün bu kız, çok büyük ve eski bir konağa gitmiş.” Dedi

Sonra Hope devam etti. “Orada çok garip insanlar varmış. Bazıları vampirmiş, bazıları da başka şeylermiş.” Dedi hope

İstemeden güldüm. “Bu masal biraz tanıdık geldi.” Dedim Hope kıkırdadı. “Sus, daha bitmedi.” Dedi hope

“Tamam, tamam.” Dedim Hope anlatmaya devam etti “Sonra kız orada küçük bir kızla tanışmış.” Dedi ve

Hope kendisini gösterdi. “Bu küçük kız onu çok sevmiş. Ve onun adını bir bebeğine vermiş.” Dedi hope

Elimde olmadan gülümsedim. “Gerçekten mi?” Diye sordum “Evet.” Dedi hope

“Sonra ne olmuş?” Diye sörfüm Hope başını omzuma yasladı “Sonra o büyük kız artık yalnız olmadığını anlamış.” Dedi

Bir an sustu. “Çünkü onun yeni bir ailesi olmuş.” Dedi hope Bu cümle içime dokundu.

Hope bana sarılmaya devam etti. “Ve küçük kız ona söz vermiş.” Dedi “Ne sözü?” Diye sörfüm

“Onu hiç yalnız bırakmayacağına dair.” Dedi hope Gözlerim yeniden doldu. “Çok güzel bir masal.” Dedim

“Sonu daha güzel.” Dedi “Nasıl bitiyor?” Diye sordum Hope gözlerini kapatmaya başlamıştı.

“Kız…” dedi ve Esnedi. “…sonunda mutlu olmuş.” Dedi Son kelimeleri neredeyse fısıltıyla söyledi.

Sonra başını yastığa koydu. Birkaç dakika içinde uykuya daldı. Ben ise ona bakarak sessizce gülümsedim

“İyi ki varsın, küçük kurt.” Dedim Tam o sırada kapı tekrar açıldı.Hayley içeri baktı.

“Lara?” Dedi Hayley “Efendim?” Diye sordum “Hope uyudu mu?” Diye sordu “Evet.” Dedim

Hayley içeri girip kızına baktı. “İstersen onu kendi odasına götürebilirim.” Dedi Hayley

Başımı salladım. “Yok, kalsın.” Dedim Hayley gülümsedi. “Tamam.” Dedi Hayley Kapıya doğru ilerledi.

Sonra durup bana baktı. “Bir şeye ihtiyacın olursa seslen.” Dedi “Tamam.” Dedim

Hayley çıktı. Odaya yeniden sessizlik çöktü. Hope’a baktım. Yüzünde huzurlu bir ifade vardı.

Alnına küçük bir öpücük kondurdum.Sonra aklıma annem geldi. Birlikte uyuduğumuz geceler…

Bahçede top oynadığımız günler… Beraber dans ettiğimiz akşamlar… Annemin bana masal anlattığı geceler
…
Hepsi birer birer aklımdan geçti. Onu şimdiden çok özlüyordum. Hem de tarifsiz bir şekilde.

Hope’un üzerini düzelttim ve sessizce odadan çıktım. Koridora çıktığımda konak tamamen sessizdi.

Herkes uyumuş gibiydi. Biraz yalnız kalmaya ihtiyacım vardı. Aşağı indim.

Mutfaktan geçerken masanın üzerinde duran şişeyi gördüm. Bir an durdum.

Sonra elimi uzattım. Ama tam o sırada arkamdan bir ses geldi.”Lara.” Dedi biri

Donup kaldım. Şişeyi elimden başka bir el aldı. Kafamı kaldırdığımda Klaus karşımdaydı.

Yüzündeki ifade ciddiydi. “Kendine bunu yapma.” Dedi klaus Gözlerimi ondan kaçırdım.

“Canım yanıyor.” Dedim “Biliyorum.” Dedi “Hayır, Klaus…” Sesim titredi. “Gerçekten çok canım yanıyor.” Dedim

Klaus birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra bana doğru yaklaştı.”Anneni kaybettin. Onu özlemen normal.” Dedi

“Ben onu daha yeni bulmuştum.” Dedim Gözlerim doldu. “Onunla daha fazla zaman geçirmek istiyordum.” Dedim

Klaus şişeyi masaya bıraktı. Sonra bana baktı. “Gel.” Dedi klaus Hiç düşünmeden ona sarıldım.

Kollarımı sımsıkı boynuna doladım. Klaus da kollarını bana sardı. Ve kendimi tutamadım.

Ağlamaya yeniden başladım.“Onu çok özledim.” Dedim “Biliyorum, Lara.” Dedi klaus

“Şimdiden çok özledim.” Dedim Klaus saçlarımı hafifçe okşadı “Özleyeceksin. Uzun süre. Ama bu acıyı tek başına taşımayacaksın.” Dedi

Başımı kaldırıp ona baktım.” Gerçekten mi?” Diye sordum “Gerçekten.” Dedi klaus

Gözlerimden yaşlar akmaya devam etti. “Klaus…” dedim “Evet?” Dedi klaus

“Yanında kendimi garip bir şekilde güvende hissediyorum.” Dedim Klaus’un bakışları yumuşadı.

“Öyle hissetmen gerekiyordu. Çünkü seni yalnız bırakmayacağım.” Dedi klaus

Başımı tekrar göğsüne yasladım. Klaus sessizce bana sarılmaya devam etti.

O an hiçbir şey çözülmemişti. Annem geri dönmemişti.

Acım geçmemişti. Ama ilk defa o gece şunu hissediyordum: Bu acının içinde yalnız değildim.

Çünkü bana destek olacak bir bağlı olduğum kişi beni çok seven bir çoçuk en yakın arkadaşlarım vardı

Beni çok seviyorlardı ve bende onları çok seviyordum artık acılarımı tek yaşamıyacaktım

Çünkü yanımda duran kişiler vardı beni seven kişiler vardı annem olsaydı şey derdi “Sevgi herkesi iyileştirir “ derdi

Çünkü öyleydi sevgi kötü bir adamı bile iyileştirirebilirdi