14.BÖLÜM=VEDALAŞMA

LARANIN GÖZÜNDEN ANLATIM;
Alışverişten sonra yurda döndüğümde odanın her zamankinden daha sessiz olduğunu fark ettim.

Oda arkadaşımın eşyalarının çoğu gitmişti. Şaşkınlıkla etrafa baktım. “Ne zaman taşındı acaba?” Dedim

Neden başka bir odaya geçtiğini bilmiyordum.

Belki başka biriyle kalmak istemişti, belki de tamamen farklı bir nedeni vardı. Açıkçası bunu fazla düşünmedim.

Alışverişten aldığım kıyafetlerin poşetlerini yatağımın üzerine bıraktım ve tek tek dolaba yerleştirmeye başladım.

Yarın yeni bir gündü. Üstelik uzun zamandır görmediğim annemle görüşecektim. Annem…

Onu en son ne zaman görmüştüm Beş… Belki de altı yaşındaydım.

Annemle babam boşandıktan sonra bir süre annemle yaşamıştım. Sonra annem yeniden evlenmişti

Üvey babamla aynı evde yaşamak istemediğim için üniversiteye başladığımda yurtta kalmaya karar vermiştim.

Yıllardır annemle aramızda büyük bir mesafe vardı. Ama yine de o benim annemdi.

Yarın onu görecek olmak içimde garip bir heyecan oluşturuyordu.

Kıyafetleri yerleştirmeyi bitirdikten sonra pijamalarımı giydim ve yatağa uzandım. Bugün gerçekten çok eğlenmiştim.

Sara, Nadia ve Hayley ile geçirdiğim birkaç saat bana çok iyi gelmişti.

Umarım arkadaşlığımız hep böyle kalırdı. Sonra aklıma Klaus geldi.

Onunla aramızdaki ilişki de son zamanlarda değişmişti.

Eskiden bana karşı mesafeliydi. Şimdiyse… Beni koruyordu. Bana kötü davranmıyordu.

Hatta bazen kendimi onun yanında gerçekten güvende hissediyordum
.
Bunun benim için ne kadar güzel bir şey olduğunu düşünürken gözlerim ağırlaşmaya başladı.

Ve kısa süre sonra uykuya daldım o gece uzun zamandır uyuduğum en huzurlu uykulardan biriydi

Sabah alarmın sesiyle uyandım. Gözlerimi açıp birkaç saniye tavana baktım. Sonra yatağımdan kalktım
.
Yurdun lavabosuna gidip yüzümü yıkadım. Odaya döndüğümde dolabımı açtım. Bugün kırmızı bir kazak seçtim.

Altına siyah bir etek, siyah çorap ve siyah botlarımı giydim. Saçlarımı topladıktan sonra kırmızı bir toka taktım.

Defterlerimi çantama koyup yurttan çıktım. Bugün derslerim öğleden sonra bitecekti.

Sonrasında annemin yanına gidecektim. Üniversiteye vardığımda doğrudan sınıfa girdim.

Hocamız geldi ve dersi anlatmaya başladı. Ben de defterimi açıp not almaya başladım. Ama nedense aklım sürekli annemdeydi.

Onu gördüğümde ne diyecektim? Beni hatırlayacak mıydı? Aradan bu kadar yıl geçmişti. Belki de her şey eskisi gibi olmayacaktı.

Dersler sonunda Sara ile kısa bir süre kafede oturduk. Sara bana baktı. “Bugün biraz dalgınsın.” Dedi sara

“Annemle görüşeceğim.” Dedim Sara gülümsedi.”Heyecanlısın.” Dedi sara “Biraz.” Dedim “Umarım güzel geçer.” Dedi sara

“Ben de öyle umuyorum.” Dedim Bir süre daha konuştuk. Sonra ayağa kalktım. “Gitmem gerekiyor.” Dedim

Sara bana sarıldı. “Sonra konuşuruz.” Dedi sara “Tabii.” Dedim “Kendine dikkat et” dedi sara “Sende” dedim

Kafeden ayrılıp annemin evine doğru yürümeye başladım.

Ama yol boyunca içimde açıklayamadığım garip bir his vardı.

Sanki bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyordum. Nedenini bilmiyordum.

Belki de sadece yıllar sonra annemi göreceğim için heyecanlıydım.

Belki de geçmişten kalan anılar yüzünden içim huzursuzdu

Sonunda evin önüne geldim. Kapının karşısında birkaç saniye öylece durdum. Çocukluğum… Bu evde geçmişti.

Merdivenlerden koşarak çıkışımı, salonda oynadığım oyunları, annemin bana sarıldığı günleri hatırladım.

Derin bir nefes aldım. Kapıyı çaldım. Bekledim. Cevap gelmedi. Bir kez daha çaldım. “Anne?” Dedim

Yine ses yoktu. Kaşlarımı çattım “Anne, benim.” Dedim tekrardan Sessizlik… İçimdeki kötü his daha da büyüdü.

Kapının koluna uzandım. Kapı açıldı. Kilitli değildi Kalbim hızla atmaya başladı “Anne?” Dedim ve İçeri girdim.

Ev sessizdi. Çok sessizdi. “Anne!” Diye seslendim Salona doğru koştum. Ve…Olduğum yerde donup kaldım.

Annem yerde yatıyordu. “ANNE!” Diye bağırdım Yanına koşup dizlerimin üzerine çöktüm

“Anne, beni duyuyor musun?” Diye sordum Omuzlarına dokundum. “Anne, lütfen gözlerini aç.” Dedim

Sonra boynunda iki küçük iz gördüm. İki ısırık izi. Nefesim kesildi. “Hayır…” dedim Titreyen ellerimle nabzını kontrol ettim.

Hiçbir şey hissetmedim. “Anne…” dedim Gözlerimden yaşlar boşalmaya başladı. “Hayır, hayır Ne olur uyan.” Dedim

Tam o sırada arkamdan bir ses geldi. Sandalyede biri oturuyordu. Yavaşça ayağa kalktım. “Sen kimsin?” Diye sörfüm

Adam cevap vermedi. Sesimi yükselttim. “KİMSİN SEN?” Diye bağırfım Adam yavaşça bana döndü. Kahverengi saçları ve soğuk bakışları vardı.

Dudaklarında hafif bir gülümseme oluştu. “Ben Lucien.” Dedi Kalbim duracak gibi oldu. Bir adım geriye gittim. Lucien

Balo gecesinde gördüğüm vampir onun adını vermişti bana ve Annemin ölümünden sorumlu olan kişi oydu

Lucien bana doğru baktı. “Demek…” dedi sonra cümlesine devam etti “Sonunda Klaus’un bağlı olduğu kızla tanışıyorum.” Dedi

Gözyaşlarım hâlâ yanaklarımdan süzülüyordu. Tek kelime edemedim. Lucien birkaç adım attı

Tam bana yaklaşacakken bir anda başka biri ortaya çıktı. Klaus! Lucien’i yakalayıp duvara savurdu.

“ONDAN UZAK DUR!” Diye bağırdı Lucien başını kaldırıp Klaus’a baktı. Sonra gülümsedi “Sana da merhaba, eski dostum.” Dedi Lucien

Klaus’un gözleri öfkeyle parladı. Lucien bir anda Klaus’un elinden kurtulup hızla kaçtı. Klaus onun peşinden gitmek üzereydi.

Tam o sırada Elijah ve Marcel içeri girdi. Elijah hemen Klaus’a baktı. “Niklaus!” Dedi Elijah klaus Elijah baktı

“Biz onun peşinden gideriz.” Dedi Elijah Klaus itiraz etmek üzereydi. Elijah devam etti. “Sen burada kal.” Dedi Elijah

Marcel başını salladı. “Onu yakalayacağız.” Dedi Marcel İkisi hızla evden çıktı

Ben ise tekrar annemin yanına çöktüm. “Klaus…” dedim Sesim titriyordu. “Lütfen…” dedim sonra tekrar konuştum

“Klaus, bir şey yap ne olur.” Dedim “üzgünüm Lara” dedi klaus “Sen vampirsin bir şey yapabilirsin” dedim

Klaus bana baktı “Yapabilirsin değil mi?” Diye sordum klaus kolunu ısırdı ve kolunu annemin ağızına götürdü

Umutla ona baktım. Bekledim. Ama hiçbir şey olmadı. Klaus yavaşça başını salladı. “Üzgünüm.” Dedi klaus

Gözyaşlarım yeniden akmaya başladı. “Onunla vedalaşmadım bile.” Dedim Sesim kırılmıştı. “Onu yıllardır görmemiştim.” Dedim

Klaus sadece bana bakıyordu gözlerinde onunda üzün vardı “Bugün onunla konuşacaktım, Belki sarılacaktım. Belki her şeyi düzeltecektik.” Dedim

Klaus sessizce beni dinledi. Sonra elimi tuttu. “İstersen Onunla vedalaşmanı sağlayabilirim.” Dedi klaus

Şaşkınlıkla ona baktım. “Nasıl?” Diye sordum “Bu sadece kısa bir süre sürecek.” Dedi sonra devam etti

“Anneni gerçekten geri getiremeyiz. Ama ona söylemek istediklerini söyleyebilirsin.” Dedi

Gözlerimi sildim. “Gerçekten mi?” Diye sordum Klaus başını salladı. “Evet.” Dedi Elimi biraz daha sıkı tuttu. “Gözlerini kapat.” Dedi klaus

Klaus’un sesini duyunca gözlerimi kapattım. Bir anda etrafımdaki her şey sessizleşti.

Gözlerimi açtığımda artık evde değildim. Etrafım bembeyazdı. Karşımda biri duruyordu.

Kalbim hızla çarpmaya başladı. “Anne…” dedim Annem bana baktı. Yüzünde sıcak bir gülümseme vardı. “Kızım…” dedi

Koşup ona sarıldım.Annem de beni sımsıkı kucakladı.

Yıllardır özlediğim o sıcaklığı yeniden hissettim. “Anne…” dedim “Buradayım.” Dedi annem “Çok özledim seni.” Dedim

“Ben de seni özledim.” Dedi annem Gözyaşlarım durmuyordu Annem saçlarımı okşadı.

“Korkma Annen hep burada.” Dedi annem Başımı kaldırıp gözlerinin içine baktım. Annem parmaklarıyla gözyaşlarımı sildi.

“Artık ağlama, güzel kızım.” Dedi “Ama ben seni bir daha göremeyeceğim.” Dedim Annem hüzünle gülümsedi. “Belki gözlerinle göremeyeceksin.” Dedi

Sonra devam etti “Ama beni kalbinde taşıyacaksın.” Dedi Ona tekrar sarıldım. “Gitmeni istemiyorum.” Dedim

“Gitmek istemezdim.” Dedi annem “Keşke daha önce gelseydim. Keşke seni daha çok ziyaret etseydim.” Dedim

Annem başımı ellerinin arasına aldı. “Senin suçun değil. Hiçbir zaman senin suçun olmadı.” Dedi annem

Bir süre birbirimize sarıldık. Sonra annem kulağıma fısıldadı: “Mutlu ol, Lara.” Dedi sonra tekrar fısıldadı

“Ve seni gerçekten seven insanlara güven.” Dedi Gözlerimi kapattım .“Anne Gitme.” Dedim

Annemin sesi giderek uzaklaştı. “Her zaman yanında olacağım.” Dedi annem Sonra her şey beyaza döndü.

Ve uzaktan Klaus’un sesini duydum. “Lara…” diye seslendi klaus sonra tekrardan seslendi “Lara, uyan.” Diye seslendi

Gözlerimi açtığımda tekrar salonun ortasındaydım. Annem hâlâ karşımdaydı…

Ama artık sessizdi. Ben ise onun elini tutuyordum. Başımı annemin eline yasladım.

Gözlerimden sessizce yaşlar süzülüyordu. Klaus yanımda duruyordu. Hiçbir şey söylemedi.

Sadece elini omzuma koydu. O anda anladım. Bazı vedalar insanın kalbinde sonsuza kadar kalıyordu.

Ve annemle vedalaşmak… Hayatımın en acı vedası olmuştu.