UNUTULAN İSİMLER

Julia'nın ağzından...

Sabah gözlerimi açtığımda aklımda tek bir şey vardı.

İkizler.

Bütün gece o fotoğrafı düşünmüştüm. İki kundak, genç bir kadın ve arkasındaki tuhaf sembol...

Birisi benim geçmişimi benden saklıyordu.

Ve bunu yapan kişinin kim olduğunu bulacaktım.

Yatağımdan kalkıp masama yöneldim. Fotoğrafı çekmeceden çıkardım ve yeniden inceledim. Kadının yüzü hâlâ bulanıktı. Ancak fotoğrafın sağ alt köşesinde daha önce fark etmediğim küçük bir yazı vardı.

A.G. — 17 Ekim.

A.G.

Bu harfler ne anlama geliyordu?

Tam o sırada kapım çalındı.

"Julia, derse geç kalacaksın!"

Stella'ydı.

Fotoğrafı aceleyle sakladım.

"Geliyorum!"

---

Kahvaltı salonuna girdiğimde Damon çoktan oradaydı. Cole da pencerenin yanında oturuyordu.

Damon'la göz göze geldik.

Bakışlarını hemen kaçırdı.

Güzel. Demek ki dün geceki konuşmamız ikimiz için de bitmemişti.

Sandalyeme oturdum.

Cole önüme bir kâğıt bıraktı.

"Babamın notlarından aldım."

Şaşkınlıkla kâğıda baktım.

"Ne notu?"

"Aurelis hakkında olanlar."

Kâğıdı açtım. Üzerinde eski bir aile ağacı çizilmişti. Bazı isimlerin üzeri karalanmıştı.

Fakat en üstte bir isim hâlâ okunabiliyordu.

ARTHUR GARCIA.

Soyadım.

Nefesim kesildi.

"Bu... benim ailem mi?"

Cole başını salladı.

"Sanırım."

Tam konuşacakken Damon masaya yaklaştı.

"Bu kâğıdı nereden buldun?"

Cole ona döndü.

"Babamdan."

Damon'ın yüzü değişti.

"Onun bu işlere karışmaması gerekiyordu."

Cole ayağa kalktı.

"Belki de artık herkesin susmayı bırakması gerekiyordur."

İkisi birbirine bakarken aralarındaki gerginliği hissedebiliyordum.

"Bir dakika," dedim. "Bana da açıklama yapmayı düşünür müsünüz?"

Damon bana döndü.

"Bu konuyu burada konuşmayacağız."

"Ne zaman konuşacağız? Herkes ortadan kaybolduğunda mı?"

Cevap vermedi.

Yine.

---

Derslerden sonra eski arşive gittim.

Cole'un verdiği aile ağacını yanımda götürmüştüm. Rafların arasında uzun süre araştırma yaptım. Sonunda Garcia ailesine ait eski bir dosya buldum.

Dosyanın üzerinde kırmızı bir mühür vardı.

ERİŞİM YASAKTIR.

Elimi mührün üzerine koyduğumda hafif bir sıcaklık hissettim.

Bir anda mühür çatladı.

Dosya kendiliğinden açıldı.

İlk sayfada bir doğum kaydı bulunuyordu.

İsimler silinmişti.

Tarih ise fotoğrafın arkasındaki tarihle aynıydı.

17 Ekim.

Sayfanın altında şu cümle yazıyordu:

"İki çocuk dünyaya geldi. Ancak hanedanın geleceği için yalnızca birinin kayıtlarda kalmasına izin verildi."

Bir sonraki sayfayı çevirdim.

Orada tek bir isim vardı.

AURELIS.

Ve hemen altında:

"Koruyucu: A.G."

A.G.

Arthur Garcia mı?

Dosyanın devamını okumaya çalışırken arkamdan bir ses geldi.

"Onu kapat."

Damon.

Bu kez şaşırmamıştım.

"Artık çok geç."

Elimdeki sayfayı ona uzattım.

"Arthur Garcia kim?"

Damon kâğıda baktı.

Uzun süre hiçbir şey söylemedi.

Sonra yavaşça konuştu.

"Julia, Arthur senin düşündüğün kişi değil."

"Benim ne düşündüğümü nereden biliyorsun?"

Damon gözlerini benden kaçırdı.

"Çünkü bu hikâyenin başından beri yanlış soruları soruyorsun."

"Öyleyse doğru soruyu söyle."

Bana yaklaştı.

"Senin geçmişin neden değiştirildi, hiç düşündün mü?"

Bir an konuşamadım.

"Ne demek istiyorsun?"

"Doğduğun günle ilgili bütün kayıtlar neden kayıp? Neden ailene ait hiçbir belge bulunmuyor? Neden bazı insanlar senin adını duyduklarında korkuyor?"

Gözlerimi ona diktim.

"Çünkü bir şey biliyorlar."

Damon başını hafifçe eğdi.

"Evet."

"Ne?"

Tam cevap verecekken arşivin kapısı hızla açıldı.

Cole içeri girdi.

"İkiniz de buradaysanız hemen gelmelisiniz."

"Ne oldu?" diye sordum.

Cole elindeki zarfı gösterdi.

"Babama bir mektup gelmiş."

Zarfın üzerinde tek bir cümle vardı:

İKİNCİ VARİS ARTIK GÜVENDE DEĞİL.

Damon'ın yüzündeki ifade değişti.

"Bu mümkün değil."

Cole mektubu masaya bıraktı.

"Altında bir imza var."

Yavaşça kâğıda eğildim.

İmza tanıdıktı.

Çünkü aynı imzayı fotoğrafın arkasında da görmüştüm.

A.G.

O anda arşivin bütün ışıkları söndü.

Karanlığın içinden bir fısıltı yükseldi.

"Sonunda buluştuk, küçük varis."

Ve ardından her şey sessizliğe gömüldü.

Devam edecek...