GÖLGELERDEKİ TANIK

Bazı isimler insanın aklından çıkmazdı.
Bazen birini hiç tanımazdın ama adını duyduğun anda içinde tuhaf bir his uyanırdı. Sanki o isim, hayatının bir yerinde çoktan yazılmıştı da sen yalnızca onu okumayı unutmuştun.
Marcelline D'Or.
O gece boyunca zihnimde dönüp duran tek isim buydu.
Elimdeki fotoğrafı masanın üzerine bıraktım. Görüntü bulanıktı. Aurora'nın yanında duran adamın yüzü gölgelerin arasında kaybolmuştu. Fotoğrafın arkasındaki yazıysa hâlâ gözlerimin önündeydi.
Aurora sana her şeyi anlatmadı.
Bunu zaten biliyordum.
Fakat altındaki cümle, düşüncelerimi birbirine karıştırıyordu.
Marcelline D'Or neden hâlâ senin yanında?
Marcelline'ı tanımıyordum. En azından tanıdığımı düşünmüyordum. Okuldaki öğretmenlerin, görevlilerin ve büyü ustalarının çoğunu biliyordum. Bazılarıyla derslerde karşılaşıyor, bazılarını yalnızca uzaktan görüyordum.
Ama Marcelline D'Or adında birini hatırlayamıyordum.
Yine de fotoğrafı gönderen kişi, onun hâlâ yanımda olduğunu söylüyordu.
Bu, iki şeyden biri anlamına geliyordu.
Ya beni korkutmak istiyordu ya da hayatımda fark etmediğim bir şey vardı.
İkincisinin daha tehlikeli olduğunu biliyordum.
Yatağıma oturup fotoğrafı yeniden inceledim. Aurora'nın yüzü açıktı. Yanındaki adamın ise yüzünün tamamı karanlık bir lekeyle kaplanmıştı. Fakat adamın elinde tuttuğu şey dikkatimi çekti.
Küçük, yuvarlak bir madalyon.
Üzerinde iki yıldız bulunuyordu.
Boynumdaki yüzüğü çıkardım ve fotoğrafın yanına koydum. Yüzükteki yıldızlarla madalyondakiler aynıydı. Aralarındaki tek fark, fotoğraftaki sembolün çevresinde ince bir çizgi bulunmasıydı.
İki yıldızın ortasında da küçük bir nokta vardı.
Parmağımla fotoğraftaki işarete dokundum.
Bir anda masanın üzerindeki mum söndü.
Oda karanlığa gömüldü.
Ardından kulağımın dibinde ince bir fısıltı duydum.
“Onuncu kapı açılmadan önce tanığı bul.”
Yerimden sıçradım.
“Kim var?”
Cevap gelmedi.
Pencereye koştum ama dışarıda kimse yoktu. Kapıyı açtım, koridoru kontrol ettim. Her yer sessizdi.
Yalnızca masanın üzerindeki fotoğraf değişmişti.
Az önce boş olan alt köşede yeni bir yazı belirmişti.
KUZEY KÜTÜPHANESİ — ÜÇÜNCÜ RAF.
Fotoğrafı çantama koydum.
Bu kez beklemeyecektim.
Sabahın ilk ışıkları okulun taş duvarlarına vururken Kuzey Kütüphanesi'ne gittim.
Burası öğrencilerin pek uğramadığı bir yerdi. Ana kütüphaneden farklı olarak eski büyü kayıtları, yasaklanmış aile belgeleri ve geçmişte görev yapmış büyücülerin kişisel eşyaları burada saklanıyordu.
Kapıdaki görevli beni görünce şaşırdı.
“Bu saatte burada ne arıyorsun, Julia?”
“Bir kitap.”
“Adı?”
Bir an düşündüm.
“Henüz bilmiyorum.”
Görevli kaşlarını kaldırdı.
“Kitabın adını bilmeden mi arıyorsun?”
“Bazen insanın ihtiyacı olan şeyin adını bilmesi gerekmiyor.”
Adam bana uzun uzun baktı. Sonra masanın altından küçük bir anahtar çıkardı.
“Üçüncü rafın olduğu bölüme girebilirsin. Ama oradaki kitapları dışarı çıkarmak yasak.”
Anahtarı aldım.
“Teşekkür ederim.”
“Julia.”
Kapıya yönelmişken beni durdurdu.
“Eğer eski aile kayıtlarına bakacaksan dikkatli ol. Bazı belgeler, onları okuyan kişiyi tanıyabilir.”
Ne demek istediğini soracaktım ama adam başını önüne eğmiş, önündeki deftere bir şeyler yazmaya başlamıştı.
Böylece sorumu içimde tutup içeri girdim.
Kütüphanenin kuzey kanadı beklediğimden daha karanlıktı. Raflar tavana kadar yükseliyor, kitapların üzerindeki isimlerin çoğu silinmiş görünüyordu. Bazı ciltlerin kenarlarında gümüş mühürler vardı.
Üçüncü rafa ulaştığımda fotoğrafı çıkardım.
Rafın ortasında diğerlerinden daha ince, lacivert kaplı bir kitap duruyordu. Üzerinde isim yoktu. Yalnızca iki yıldızın çevresine çizilmiş bir halka vardı.
Kitabı çektiğim anda rafın arkasından bir tıkırtı geldi.
Ardından ince bir kâğıt yere düştü.
Eğilip aldım.
Eğer bu kitabı bulduysan, artık seni durduramayacaklar.
Yazı tanıdıktı.
Aurora'nın bana verdiği mektuptaki el yazısına benziyordu.
Kitabı açtım.
İlk sayfada bir başlık vardı:
OKUL GÖREVLİLERİ VE GİZLİ GÖREVLER — SON KAYITLAR
Sayfaları çevirdim. İsimler, tarihler ve görev açıklamaları sıralanıyordu. Bazı bölümler karartılmıştı. Bazılarının üzerindeyse kırmızı bir mühür bulunuyordu.
Sonlara doğru bir isim gördüm.
MARCELINE D'OR
Altında şu bilgiler yazıyordu:
Görev: Hafıza ve kayıt koruyucusu.
Görev başlangıcı: On altı yıl önce.
Görev durumu: Aktif.
Son görev yeri: Öğrenci kanadı.
Nefesimi tuttum.
Öğrenci kanadı.
Benim yaşadığım bölüm.
Sayfanın altındaki açıklamayı okudum.
Marcelline D'Or, olayların doğrudan tanığı olarak atanmıştır. Kendisine ait kayıtların mühürlenmesi ve kimliğinin öğrencilerden saklanması kararlaştırılmıştır.
Demek bu yüzden adını bilmiyordum.
Birileri onun kim olduğunu özellikle saklamıştı.
Sayfayı çevirdiğimde daha küçük harflerle yazılmış başka bir not gördüm.
Tanık, çocuğun kimliğini bilmektedir.
Çocuk.
Ben.
Birileri doğduğum gece yaşananları gören birini okulun içinde tutmuştu. Üstelik o kişi yıllardır benim yakınımdaydı.
Tam kitabı kapatacakken sayfanın kenarındaki bir çizim dikkatimi çekti.
Uzun saçlı bir kadın, bir pencerenin önünde duruyordu. Yüzü çizilmemişti ama elinde tuttuğu anahtarın şekli belirgindi.
Aynı anahtarı Aurora'nın odasında görmüştüm.
Eski, gümüş bir anahtar.
Ucu iki yıldız şeklindeydi.
Kitabın son sayfasında tek bir cümle vardı.
Tanık, hatırladığı her şeyi söyleyemez; çünkü hatırladıklarının bir kısmı ona ait değildir.
Kaşlarımı çattım.
Bu nasıl mümkün olabilirdi?
Bir insanın anıları nasıl başka birine ait olabilirdi?
Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.
“Bu kitabı bulman beklediğimden uzun sürdü.”
Hızla döndüm.
Kapının yanında yaşlı bir kadın duruyordu.
Gümüş saçları omuzlarına dökülüyor, koyu yeşil elbisesinin yakasında küçük bir yıldız iğnesi parlıyordu. Yüzünü daha önce görmüş olabilirdim ama hatırlayamıyordum.
Kadın bana baktı.
“Merhaba, Julia.”
“Marcelline?”
Başını hafifçe eğdi.
“Sonunda.”
Bir adım geri çekildim.
“Beni tanıyorsunuz.”
“Doğduğun günden beri.”
İçimdeki bütün sorular aynı anda yükseldi.
“Neden bana söylemediniz? Neden kim olduğunuzu sakladınız? Neden herkes geçmişim hakkında benden daha fazla şey biliyor?”
Marcelline sakinliğini korudu.
“Çünkü sana anlatılan her şeyin doğru olduğundan emin değildim.”
“Peki şimdi emin misiniz?”
“Hayır.”
Bu cevabı beklemiyordum.
Marcelline masanın yanındaki sandalyeye oturdu.
“Julia, sana bir şey söylemem gerekiyor. Ama önce bir şeyi anlamalısın. Hafıza, bir insanın sahip olduğu en değerli şeylerden biridir. Fakat büyüyle değiştirilebilir. Bazı anılar silinebilir. Bazılarıysa hiç yaşanmamış olayların yerine yerleştirilebilir.”
“Yani insanlar benim geçmişimi değiştirdi mi?”
“Bunu söylemiyorum.”
“Ama ihtimal olduğunu söylüyorsunuz.”
Marcelline başını salladı.
“Evet.”
Boğazım düğümlendi.
“Peki siz ne hatırlıyorsunuz?”
Kadın ellerini birleştirdi.
“Bir hastane odası. Gece yarısı. Dışarıda fırtına vardı. Koridorda insanlar koşuşturuyordu. Birisi kayıtları değiştirmemi istedi.”
“Kim?”
“Yüzünü göremedim.”
“Yine mi yüzünü göremediniz?”
Bu kez sesim daha sert çıkmıştı.
“Bana kimse yüzünü göremediği insanlardan bahsetmesin artık. Herkes bir şeyler anlatıyor ama hiçbiriniz bir isim veremiyorsunuz!”
Marcelline gözlerini benden ayırmadı.
“Çünkü o gece orada bulunan insanların anıları birbirinden farklı.”
“Bu ne demek?”
“Bazıları bir adam gördüğünü hatırlıyor. Bazıları bir kadın. Bazılarıysa odada hiç kimsenin olmadığını söylüyor.”
“Bu imkânsız.”
“Keşke öyle olsaydı.”
Kadın ayağa kalktı ve raflardan birine yöneldi. Oradan küçük, siyah kaplı bir defter aldı.
“Bu benim kişisel kayıt defterim. O gece hatırladıklarımı yıllar boyunca buraya yazdım.”
Defteri bana uzattı.
“Fakat sana bir uyarım var. Burada okuyacakların, bildiklerini doğrulamayabilir. Hatta sana daha önce anlatılan her şeyden şüphe etmene neden olabilir.”
Defteri açtım.
İlk sayfalarda hastanenin adı, hava durumu ve görevli isimleri vardı. Sonraki sayfalar yırtılmıştı.
Yırtıkların ardından kalan bölümde bir tarih gördüm.
Doğum tarihim.
Altında birkaç satır yazıyordu.
Saat 23.47. İkinci alarm verildi.
Saat 23.51. Ana koridor mühürlendi.
Saat 23.58. Aurora Vale odaya girdi.
Parmaklarım sayfanın üzerinde durdu.
Aurora.
Marcelline'ın yazdıklarını okumaya devam ettim.
Saat 00.06. Çocuk odadan çıkarıldı.
Saat 00.09. Kayıtlar değiştirildi.
Saat 00.12. Konsey emri yürürlüğe girdi.
Altında son bir satır vardı.
Saat 00.13. İkinci kapı açıldı.
İkinci kapı.
Yüzüğüm avucumun içinde ısınmaya başladı.
“İkinci kapı ne?” diye sordum.
Marcelline'ın yüzü gerildi.
“Bilmiyorum.”
“Defterinizde yazıyor!”
“Evet. Ama o satırı ben yazmadım.”
Ona baktım.
“Ne demek istiyorsunuz?”
Marcelline defteri elimden alıp satırın altına baktı.
“Bu yazı benim değil.”
Bir an sessizlik oldu.
Sonra sayfanın üzerindeki mürekkep hareket etmeye başladı.
Harfler birer birer silindi. Yerlerine yeni bir cümle yazıldı.
TANIĞA GÜVENME. HAFIZASI ONA AİT DEĞİL.
Marcelline defteri kapattı.
İlk kez yüzünde gerçek bir korku gördüm.
“Gitmelisin,” dedi.
“Hayır. Daha bitmedi.”
“Julia, hemen git.”
“Bana gerçeği anlatmadan hiçbir yere gitmiyorum!”
Tam o sırada kütüphanenin kapısı sertçe kapandı.
Bütün lambalar söndü.
Rafların arasında soğuk bir rüzgâr dolaşmaya başladı. Kitaplar kendi kendilerine açılıyor, sayfalar hızla çevriliyordu.
Marcelline kolumu tuttu.
“Beni dinle. Ne duyarsan duy, cevap verme.”
Karanlığın içinden bir ses yükseldi.
“Marcelline.”
Kadın donakaldı.
Ses tekrarlandı.
“Marcelline D'Or.”
Bu kez ses, benim sesime benziyordu.
Ama ben konuşmuyordum.
Marcelline'ın eli kolumda titriyordu.
Karanlığın içinde bir gölge belirdi. Yüzü seçilmiyordu. Yalnızca elinde tuttuğu küçük madalyon parlıyordu.
İki yıldız.
Fotoğraftaki sembol.
Gölge bir adım yaklaştı.
“Tanık,” dedi. “Sana verilen görevi hatırlıyor musun?”
Marcelline gözlerini kapattı.
“Hayır,” diye fısıldadı.
“Yalan söylüyorsun.”
Gölge elini kaldırdı.
Marcelline bir anda dizlerinin üzerine çöktü. Başını iki eliyle tutuyor, sanki zihninin içinde bir şeyle mücadele ediyordu.
“Yeter!” diye bağırdım.
Yüzüğüm parladı.
Odanın ortasında gümüş bir ışık yayıldı. Gölge geri çekildi. Kitaplar yere düştü, raflar sarsıldı.
Bir an için gölgenin yüzünü gördüm.
Tanıdık değildi.
Ama gözlerinin çevresinde, sanki çok eski bir yara gibi duran ince bir işaret vardı.
Sonra ışık söndü.
Gölge kaybolmuştu.
Marcelline yerde oturuyordu. Nefes almaya çalışıyor, alnındaki teri siliyordu.
Yanına çömeldim.
“İyi misiniz?”
Başını salladı ama gözleri boşluğa bakıyordu.
“Ne oldu?”
Kadın bana baktı.
Bir süre boyunca yüzümü inceler gibi durdu.
Sonra çok sessiz bir sesle konuştu.
“Sen kimsin?”
İçim buz kesti.
“Ben Julia.”
Marcelline kaşlarını çattı.
“Julia…”
Sanki adımı hatırlamaya çalışıyordu.
“Hayır,” dedi. “Senin burada olmaman gerekiyordu.”
“Beni tanıyorsunuz. Az önce benimle konuşuyordunuz!”
Marcelline başını iki yana salladı.
“Ben seni hiç görmedim.”
O anda anladım.
Gölge yalnızca onu korkutmamıştı.
Bir şeyini de almıştı.
Hafızasını.
Belki de benimle ilgili olan kısmını.
Onu ayağa kaldırmaya çalıştım ama kadın geri çekildi. Bana yabancı biriymişim gibi bakıyordu.
“Lütfen,” dedim. “Bana yardım etmeniz gerekiyor.”
Marcelline'ın gözleri doldu.
“Buradan gitmelisin.”
“Bana ne olduğunu söyleyin.”
“Bilmiyorum.”
Bu kez sesindeki korkunun gerçek olduğunu anladım.
Marcelline gerçekten bilmiyordu.
Onun anılarının bir kısmı silinmişti.
Ve bunu yapan kişi, hâlâ okulun içinde olabilirdi.
Kütüphaneden çıktığımda Damon koridorda beni bekliyordu.
Beni görür görmez yanıma geldi.
“İçeride ne oldu?”
“Marcelline'ı buldum.”
“Peki?”
“Bana doğduğum geceyle ilgili bazı kayıtlar gösterdi. Sonra biri ortaya çıktı ve hafızasını değiştirdi.”
Damon'ın yüzü sertleşti.
“Kim?”
“Yüzünü gördüm ama tanımıyorum.”
“Marcelline nerede?”
“İçeride. Ama beni hatırlamıyor.”
Damon bir süre hiçbir şey söylemedi. Ardından kolumdaki hafif kızarıklığa baktı.
“Yaralanmışsın.”
“Önemli değil.”
“Julia.”
“Damon, şimdi bunun sırası değil.”
Elimi geri çektim.
“Biri Marcelline'ın hafızasını değiştirebiliyorsa benimkini de değiştirebilir. Aurora'nınkini de. Belki de bütün bu insanlar gerçeği saklamak istemiyor. Belki de bazıları gerçekten ne olduğunu hatırlamıyor.”
Damon yavaşça başını salladı.
“Bu mümkün.”
“Peki o zaman kime güveneceğiz?”
Bana baktı.
“Şimdilik kimseye.”
Bunun rahatlatıcı bir cevap olması gerekiyordu.
Ama değildi.
Çünkü insanın kimseye güvenemediği bir yerde, yalnız kalması çok kolaydı.
Tam yürümeye başlayacaktık ki Damon durdu.
“Bir dakika.”
Cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı.
“Bunu sabah odamın kapısında buldum.”
Kâğıdı açtım.
Üzerinde yalnızca bir cümle vardı.
Julia Garcia'nın geçmişini araştırmayı bırak. Yoksa sıradaki hafızasını kaybeden sen olacaksın.
Altında iki yıldızlı bir mühür bulunuyordu.
Bu kez korkmadım.
Öfkelendim.
Kâğıdı buruşturup avucumda sıktım.
“Beni durdurabileceklerini düşünüyorlar.”
Damon yüzüme baktı.
“Peki duracak mısın?”
Başımı kaldırdım.
“Hayır.”
Bir süre sessiz kaldıktan sonra ekledim:
“Beni buraya getiren kişinin kim olduğunu öğreneceğim. Ailemin kim olduğunu da. Benden ne sakladılarsa hepsini bulacağım.”
Damon'ın gözlerinde kısa bir an için karanlık bir ifade belirdi.
“Öyleyse sana bir şey söylemem gerekiyor.”
Ona döndüm.
“Ne?”
“Dün gece, senin doğum kayıtlarını araştırırken bir isim daha buldum.”
“Lucien Voss mu?”
“Hayır.”
Damon cebinden başka bir belge çıkardı.
Belgenin kenarları yanmıştı. Ortasında okulun eski mührü vardı.
“Bu kayıt, yıllar önce okulda görev yapan bir büyü ustasına ait. Kayıtta onun adı silinmiş. Ama görev tanımı hâlâ duruyor.”
Belgeyi aldım.
Hafıza koruyucusu. Öğrenci kanadında görevlendirilmiştir.
Altında tek bir satır vardı.
Görev, doğum gecesinin tanığının gözetim altında tutulmasını kapsar.
Gözlerimi kaldırdım.
“Yani Marcelline'ı mı gözetliyorlardı?”
“Öyle görünüyor.”
“Peki neden?”
Damon belgenin arkasını çevirdi.
Orada, silik mürekkebin altında bir isim görünüyordu.
AURORA VALE.
Bir an boyunca hiçbir şey söyleyemedim.
Aurora yalnızca beni büyüten kişi değildi.
Marcelline'ın gözetiminden de sorumluydu.
Peki onu korumak için mi, yoksa susmasını sağlamak için mi?
Damon belgeyi elimden aldı.
“Julia, bunu hemen Aurora'ya sormalıyız.”
Başımı salladım.
“Evet.”
Ama içimde başka bir düşünce büyüyordu.
Aurora'nın bana verdiği mektup.
Doğduğum gece orada olması.
Marcelline'ın anılarının silinmesi.
Ve şimdi bu belge.
Bütün yollar aynı kişiye çıkıyordu.
Fakat bir şey hâlâ eksikti.
Neden?
Aurora beni gerçekten korumak istiyorsa neden yıllarca benden gerçeği saklamıştı?
Beni saklayan insanlar düşmanlarımdan korumaya çalışmış olabilirlerdi.
Ama beni korumak için kim olduğumu bilmememi sağlamak zorunda mıydılar?
Bu soruların cevabını almadan bir daha kimseye inanmayacaktım.
Akşam olduğunda Aurora'yı bulmak için odasına gittim.
Kapısı açıktı.
İçeride kimse yoktu.
Masa düzenliydi. Kitapları yerli yerindeydi. Sandalyesinin üzerinde her zaman kullandığı açık renkli şal duruyordu.
Ama çekmecelerden biri açıktı.
İçinde yalnızca boş bir kutu vardı.
Kutunun kapağında iki yıldızlı mühür bulunuyordu.
Yanına bırakılmış küçük bir not dikkatimi çekti.
Bunu okuyorsan, gitmek zorunda kaldım.
Notun altında Aurora'nın imzası vardı.
Kalbim hızlandı.
Gitmek zorunda mı kalmıştı?
Nereye?
Ve neden bana haber vermeden?
Notu çevirdim.
Arkasında bir adres yazıyordu.
Okulun dışında, ormanın ötesindeki eski bir evin adresi.
Altında tek bir cümle daha vardı.
Beni bulmak istiyorsan tek başına gel.
Uzun süre notu elimde tuttum.
Bu bir tuzak olabilirdi.
Beni oraya çekmek isteyen kişi, Aurora'nın yazısını taklit etmiş olabilirdi.
Ama eğer gerçekten Aurora gittiyse ve tehlikedeyse, onu bulmam gerekiyordu.
Notu çantama koyup odadan çıktım.
Koridorun sonunda Damon'ı gördüm.
“Ne oldu?” diye sordu.
“Aurora yok.”
Damon'ın yüzü ciddileşti.
“Nerede?”
“Bilmiyorum. Ama bana bir adres bırakmış.”
Notu ona uzattım.
Okuduktan sonra başını kaldırdı.
“Tek başına gitmene izin vermeyeceğim.”
“Notta tek başıma gelmem yazıyor.”
“Bunu yazan kişinin Aurora olduğunu nereden biliyorsun?”
“Bilmiyorum.”
“Öyleyse neden gideceksin?”
Ona baktım.
“Çünkü Aurora'nın nerede olduğunu öğrenmem gerekiyor. Beni büyüten kişi o. Bana yalan söylemiş olabilir ama başına bir şey gelmesini istemiyorum.”
Damon bir süre düşündü.
“Peki. Sen önden gidersin. Ben uzaktan takip ederim.”
“Damon—”
“Bunun tartışmasını yapmayacağım, Julia.”
İtiraz etmek istedim ama bu kez haklı olabileceğini biliyordum.
Notta tek başıma gitmem yazıyordu.
Fakat ben de artık her söyleneni sorgulamadan kabul etmeyecektim.
“Tamam,” dedim. “Ama ne olursa olsun, kimseye saldırmayacağız. Önce ne olduğunu anlayacağız.”
Damon başını salladı.
“Anlaştık.”
Okulun arka kapısından çıktığımızda gökyüzü karanlıktı. Uzakta şimşekler çakıyor, ormanın üzerindeki bulutlar ağır ağır ilerliyordu.
Çantamda mektup, fotoğraf ve yüzük vardı.
Bütün geçmişim küçük bir çantaya sığmış gibiydi.
Ama içimdeki boşluk hâlâ aynıydı.
Yürümeye başladım.
Ormanın girişine ulaştığımızda cebimdeki yüzük yeniden ısındı.
Durup avucumu açtım.
İki yıldızın ortasındaki küçük nokta ışıldıyordu.
Ardından zihnimde bir görüntü belirdi.
Beyaz bir oda.
Açık bir pencere.
Kucağında bir bebek tutan bir kadın.
Ve uzaktan gelen bir ses:
“Onu götürün. Diğer kayıt bulunmadan burada kalamaz.”
Görüntü kayboldu.
Nefes nefese kalmıştım.
Damon yanıma geldi.
“Ne oldu?”
“Bir şey gördüm.”
“Ne gördün?”
“Doğduğum geceye ait olabilir.”
Gözlerimi kapatıp görüntüyü hatırlamaya çalıştım ama geriye yalnızca birkaç bulanık ayrıntı kalmıştı.
Kadının yüzünü görememiştim.
Sesin kime ait olduğunu da bilmiyordum.
Fakat tek bir şeyden emindim.
Bu, bana ait olmayan bir anı gibi hissettirmişti.
Marcelline'ın sözleri aklıma geldi.
Hatırladıklarının bir kısmı ona ait değildir.
Belki de yüzük yalnızca kapıları açmıyordu.
Belki geçmişin içinde kilitli kalan anıları da uyandırıyordu.
Ormanın derinliklerinden bir ışık göründü.
Eski ev oradaydı.
Ve penceresinde biri duruyordu.
Aurora olduğunu düşündüm.
Bir adım attım.
Sonra ikinci adımı.
Ama eve yaklaştığımızda pencerenin önündeki kişi geri çekildi.
Kapının üzerinde yeni bir yazı belirdi.
GERÇEĞİ ÖĞRENMEK İSTİYORSAN, ÖNCE KİMİN ANISINI TAŞIDIĞINI BUL.
Kapı kendiliğinden açıldı.
İçeriden Aurora'nın sesi geldi.
“Julia?”
Bir an rahatladım.
Sonunda onu bulmuştum.
Ama tam içeri girecekken evin içinden başka bir ses yükseldi.
Daha derin, daha soğuk bir ses.
“Geç kaldın, Julia Garcia.”
Olduğum yerde durdum.
Ses devam etti.
“Çünkü Aurora'nın sana anlatamadığı sır, sen doğmadan önce başladı.”
Kapının ardındaki karanlıkta bir gölge hareket etti.
Ve ben, ilk kez, aradığım gerçeğin yalnızca geçmişimle ilgili olmadığını hissettim.
Bu sır, doğumumdan önce başlamıştı.
Belki de bütün hayatım boyunca birilerinin planladığı bir şeyin içindeydim.
Damon arkamda duruyordu.
Yüzüğüm avucumda parlıyordu.
Ve evin içinden gelen ses, son kez fısıldadı:
“İçeri gir, Julia. Artık kaçacak yerin kalmadı.”
BÖLÜM SONU