GEÇMİŞİN GÖLGESİ

Julia'nın ağzından...

Karanlık.

Gözlerimi açtığımda gördüğüm ilk şey karanlıktı. Birkaç saniye boyunca nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Başım ağrıyordu. En son arşivde olduğumu hatırlıyordum. Damon, Cole, o mektup...

Sonra ışıklar sönmüştü.

Yavaşça doğruldum.

"Kimse var mı?"

Sesim duvarlarda yankılandı.

Cevap yoktu.

Elimi uzatıp etrafımı yokladım. Soğuk bir taş zemindeydim. Burası arşive benzemiyordu. Duvarlardan gelen nem kokusu ve tavandaki çatlaklar buranın uzun zamandır kullanılmadığını gösteriyordu.

Ayağa kalkmaya çalışırken ayağımın yanında bir şey fark ettim.

Küçük, gümüş renkli bir anahtar.

Üzerinde iki hilal ve bir yıldız vardı.

Yine o sembol.

Anahtarı cebime koydum. Tam o sırada uzaktan bir kapının açıldığını duydum.

Adımlar.

Yavaş, düzenli ve giderek yaklaşan adımlar.

Duvara yaslandım.

"Kim var orada?"

Bir gölge belirdi.

"Sonunda uyandın."

Bu sesi tanımıyordum.

Ama sesin sahibinin beni tanıdığına emindim.

"Sen kimsin?"

Gölge biraz daha yaklaştı. Yüzünü seçemiyordum.

"Yanlış soruyu soruyorsun, Julia."

"Artık herkes bana yanlış soruları sorduğumu söylüyor. Biriniz de doğru cevap vermeyi deneyebilir mi?"

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra yabancı konuştu.

"Annenin adını biliyor musun?"

Bir an donakaldım.

"Benim annem hakkında ne biliyorsun?"

"Sandığından çok daha fazlasını."

"Adını söyle!"

Yabancı başını hafifçe eğdi.

"Elena."

İçimde bir şeyler yerinden oynadı.

Elena.

Bu ismi daha önce hiç duymamıştım.

Ama yabancının bunu söyleyiş biçimi, sanki yıllardır bilmem gereken bir şeyi yeni öğrenmişim gibi hissettirmişti.

"Yalan söylüyorsun."

"Keşke."

Bir adım geri çekildi.

"Buradan çıkmak istiyorsan sana bir şey göstereceğim."

"Önce kim olduğunu söyle."

"Ben, senin aileni koruyamamış kişiyim."

---

Beni dar bir koridordan geçirdi. Duvarlarda eski tablolar vardı. Bazılarının üzerindeki yüzler kazınmıştı. Bazılarında ise aynı sembol bulunuyordu.

Koridorun sonunda büyük, ahşap bir kapı vardı.

Yabancı cebinden bir anahtar çıkardı.

Kapıyı açtığında içeride küçük bir oda gördüm. Ortada eski bir masa, üzerinde birkaç kitap ve duvara asılmış büyük bir aile portresi vardı.

Portreye yaklaştım.

Genç bir kadın.

Yanında bir adam.

Ve kucaklarında iki bebek.

Nefesim kesildi.

"Bu fotoğraf..."

"Bir aile portresi," dedi yabancı.

"Kadın kim?"

"Elena."

Gözlerimi kadının yüzüne diktim.

Yüz hatlarını seçebiliyordum. Gözleri, saçları...

Bana benziyordu.

Hem de fazlasıyla.

"Adam kim?"

Yabancı cevap vermedi.

"Adını sordum."

"Arthur."

Bir an geriye çekildim.

Arthur Garcia.

Cole'un bulduğu aile ağacındaki isim.

"Bu adam benim babam mı?"

Yabancı masanın üzerindeki kitabı açtı.

"Bu sorunun cevabını henüz vermeyeceğim."

"Yeter artık! Herkes bir şeyler biliyor ama kimse konuşmuyor!"

Sesim odada yankılandı.

"Benim hayatım hakkında konuşuyorsunuz. Benim geçmişimden bahsediyorsunuz. Ama kimse bana ne olduğunu anlatmıyor!"

Yabancı ilk kez yüzünü bana çevirdi.

"Çünkü gerçek ortaya çıktığında yalnızca senin hayatın değişmeyecek."

"Ne demek bu?"

"Bir zamanlar iki çocuk vardı. İkisi de aynı gece doğdu. İkisi de aynı kanı taşıyordu. Fakat biri korundu, diğeri saklandı."

"İkizler..."

Yabancı başını salladı.

"Onları ayıran kişi, ikisini de kurtardığını düşünüyordu."

"Kim?"

Yabancı cevap vermeden önce kapının dışından bir ses geldi.

"Julia!"

Damon.

---

Damon içeri girdiğinde önce bana, sonra yabancıya baktı.

Yüzündeki ifade değişmişti.

"Sen."

Yabancı hafifçe gülümsedi.

"Uzun zaman oldu, Damon."

Damon bir adım öne çıktı.

"Burada ne işin var?"

"Eski bir dostumu ziyaret ediyorum."

"Onun yanına yaklaşmayacaksın."

Aralarındaki gerginlik odanın havasını değiştirmişti.

"Bir dakika," dedim. "Birbirinizi tanıyor musunuz?"

Damon bana döndü.

"Julia, buradan gitmemiz gerekiyor."

"Hayır. Önce konuşacağız."

Yabancı masaya yaslandı.

"Onun da bilmeye hakkı var, Damon."

Damon'ın çenesi gerildi.

"Senin ne düşündüğün umurumda değil."

"Öyleyse neden benden bu kadar korkuyorsun?"

Damon cevap vermedi.

Yabancı bana döndü.

"Benim adım Elias."

İsmi zihnime kazıdım.

"Elias. Peki sen benim hakkımda ne biliyorsun?"

"Senin doğduğun geceyi biliyorum."

Kalbim hızlandı.

"Anlat."

Elias gözlerini Damon'a çevirdi.

"Anlatmasına izin verecek misin?"

Damon başını iki yana salladı.

"Bu hikâyeyi senden dinlemeyecek."

"Öyleyse kimden dinleyecek? Sen mi anlatacaksın?"

Damon sustu.

Bu sessizlik bile başlı başına bir cevaptı.

---

Elias masanın üzerindeki eski defteri bana uzattı.

"Bu, annenin günlüğü."

Defteri dikkatlice aldım. Kapağında küçük bir isim yazıyordu.

ELENA GARCIA.

Parmaklarım kapağın üzerinde gezindi.

İlk sayfayı açtım.

17 Ekim.

Bugün çocuklarımı kucağıma aldım. İkisi de birbirine o kadar benziyor ki bazen hangisini tuttuğumu karıştırıyorum. Onlara bakarken geleceği düşünmek istemiyorum. Tek istediğim, ikisinin de özgürce büyümesi.

Boğazım düğümlendi.

İkinci sayfayı çevirdim.

Arthur, çocukları ayırmak istiyor. Bunun onları koruyacağını söylüyor. Ama ben bir annenin çocuklarından birini seçemeyeceğini biliyorum.

Bir sonraki sayfada yazı değişmişti.

Bugün karar verildi. Bir çocuk güvenli bir yere götürülecek. Diğeri bizimle kalacak. Bu kararın doğru olup olmadığını bilmiyorum. Bildiğim tek şey, bir gün birbirlerini bulmaları gerektiği.

Gözlerim satırlarda dolaştı.

Birbirlerini bulmaları.

Yavaşça Damon'a baktım.

"Sen bunu biliyor muydun?"

Damon gözlerini kaçırdı.

"Julia..."

"Yalnızca evet ya da hayır."

Uzun bir sessizlikten sonra konuştu.

"Evet."

O tek kelime, içimdeki bütün soruları daha da büyüttü.

"Ne zamandır?"

"Bir süredir."

"Bir süredir ne demek?"

"Her şeyi bilmiyordum."

"Ne kadarını biliyordun?"

Damon cevap vermedi.

Defteri masaya bıraktım.

"Sen de mi beni kandırdın?"

Damon'ın yüzündeki ifade değişti.

"Seni korumaya çalıştım."

"Ben senden korunmak istemedim!"

Sesim titremişti.

Elias araya girmek istedi ama elimi kaldırarak susturdum.

"İkiniz de dışarı çıkın."

Damon bana baktı.

"Julia, dinle..."

"ÇIKIN!"

Damon birkaç saniye yerinden kıpırdamadı. Sonra kapıya yöneldi.

Elias da arkasından çıktı.

Kapı kapandığında ilk kez yalnız kaldım.

Ve annemin günlüğünü yeniden açtım.

---

Sayfaları çevirmeye devam ettim.

Bir yerde yazılar neredeyse silinmişti. Defteri ışığa doğru kaldırınca altındaki satırları seçebildim.

İkinci çocuğun adı...

Devamı yırtılmıştı.

Bir sonraki sayfada ise tek bir cümle vardı:

Onu götüren kişiye güvenemem. Çünkü o kişi çocukları korumak için değil, kehaneti gerçekleştirmek için hareket ediyor.

Kehanet.

Bu kelimeyi daha önce de duymuştum.

Kitaplarda, eski büyü kayıtlarında, yasaklanmış metinlerde...

Sayfanın altındaki küçük not dikkatimi çekti.

"İki ruh, tek lanet. Birinin hatırladığı yerde diğeri unutacak."

Kitabı kapattım.

Bu cümle, kitabın adıyla aynıydı.

Tesadüf olamazdı.

---

Bir süre sonra kapı yeniden açıldı.

Bu kez Cole gelmişti.

"Julia?"

Başımı kaldırmadım.

"Git Cole."

"Hayır."

"Şu an kimseyle konuşmak istemiyorum."

Cole yanıma oturdu.

"Anlıyorum."

"Hayır, anlamıyorsun."

"Belki anlamıyorum. Ama seni burada tek başına bırakmayacağım."

Bir süre sessiz kaldık.

Sonra ona annemin günlüğünü gösterdim.

Cole dikkatlice okudu.

"İki çocuk..."

"Evet."

"Julia, bir şey daha buldum."

Başımı kaldırdım.

Cole cebinden küçük bir kâğıt çıkardı.

"Babamın gönderdiği mektubun arkasında bu vardı."

Kâğıtta eski bir harita çizilmişti. Haritanın üzerinde okulun bulunduğu bölge işaretlenmişti.

Fakat okulun altında başka bir yer daha vardı.

Kayıp Kayıtlar Odası.

"Buraya daha önce hiç gittin mi?" diye sordum.

Cole başını salladı.

"Hayır. Ama babam buranın yıllar önce kapatıldığını söyledi."

"Neden?"

"Çünkü orada saklanan belgelerin kimsenin görmemesi gerekiyormuş."

Ayağa kalktım.

"Oraya gideceğiz."

Cole haritayı katladı.

"Şimdi mi?"

"Evet."

"Julia, Damon bunu öğrenirse..."

"Damon'ın ne düşündüğü artık umurumda değil."

---

Okulun altındaki geçide ulaşmamız beklediğimden uzun sürdü.

Eski taş merdivenler aşağıya doğru uzanıyordu. Hava soğuktu. Duvarlarda küçük büyü işaretleri vardı.

Cole önden yürüyordu.

"Burada bir şey var," dedi.

Duvarın üzerindeki sembole dokundu.

Taş duvar hafifçe titredi.

Ardından gizli bir kapı açıldı.

İçerisi raflarla doluydu. Yüzlerce dosya, kitap ve eski parşömen...

Kayıp Kayıtlar Odası.

Aradığımız şey tam karşımızdaydı.

İlk rafın üzerindeki etiketleri okumaya başladım.

Garcia.

Aurelis.

Elena.

Arthur.

İsimleri gördüğümde kalbim hızlandı.

Garcia dosyasını çekip açtım.

İlk sayfada doğum kayıtları vardı.

İki çocuk.

İki ayrı isim.

Birinci çocuğun ismi tamamen silinmişti.

İkinci çocuğun isminin üzerinde ise mürekkep lekesi bulunuyordu.

Dosyanın en altındaki notu okudum.

"Çocuklardan biri kuzeye gönderildi. Diğeri okulun korumasına bırakıldı. Bu kararın gerçek nedeni yalnızca üç kişi tarafından bilinmektedir."

Üç kişi.

Arthur.

Elena.

Ve...

Bir isim daha vardı.

MARCUS VALE.

Cole'un yüzü bir anda bembeyaz oldu.

"Bu imkânsız."

"Ne oldu?"

Cole dosyayı elimden aldı.

"Marcus benim babamın eski dostuydu."

"Eski dostu mu?"

"Hayır, Julia. Babamın anlattığına göre Marcus yıllar önce ortadan kaybolmuştu."

Tam o sırada arkamızdan bir ses duyuldu.

"Çünkü ortadan kaybolmadım."

İkimiz de döndük.

Kapının önünde orta yaşlı bir adam duruyordu. Üzerinde koyu renk bir ceket vardı. Gözleri doğrudan elimizdeki dosyaya çevrilmişti.

"Onu yerine bırakın."

Cole bir adım öne çıktı.

"Sen kimsin?"

Adam hafifçe gülümsedi.

"Ben, sizin bulmamanız gereken bütün cevapları bilen kişiyim."

"Marcus Vale?"

Gülümsemesi kayboldu.

"Demek ismimi biliyorsunuz."

Bir an duraksadım.

"İki çocuğu ayıran sen miydin?"

Marcus bana dikkatlice baktı.

"Sen Elena'nın kızısın."

"Bu soruma cevap değil."

"Annen çok cesur bir kadındı."

"Ben annemi tanımıyorum. Bana onun hakkında konuşmayı bırak ve cevap ver."

Marcus'un yüzündeki ifade sertleşti.

"Gerçekten cevapları istiyor musun, Julia?"

"Evet."

"Öyleyse şunu bilmelisin: İki çocuk yalnızca birbirlerinden ayrılmadı. Onların doğumu, eski bir büyünün başlangıcıydı."

Cole kaşlarını çattı.

"Ne büyüsü?"

Marcus gözlerini bana çevirdi.

"İki ruh, tek lanet."

Nefesim kesildi.

Kitabın adı.

Annemin günlüğündeki cümle.

Her şey birbirine bağlanıyordu.

"Bu lanet ne?"

Marcus cevap vermek üzereyken odanın kapısı hızla açıldı.

Damon içeri girdi.

"Marcus!"

Marcus başını çevirdi.

"Ah, Damon. Seni de görmek güzel."

Damon'ın gözlerinde öfke vardı.

"Burada ne işin var?"

"Senin yarım bıraktığın işi tamamlıyorum."

"Onu bu işe karıştırmayacaktın."

Marcus güldü.

"Geç kaldın. Artık her şeyi biliyor."

Damon bana baktı.

"Julia, buradan çıkmalıyız."

"Hayır. Bu kez hiçbir yere gitmiyorum."

Marcus elindeki küçük metal kutuyu masaya bıraktı.

"Öyleyse bunu da görmelisin."

Kutunun kapağını açtı.

İçinde iki küçük kolye vardı.

İkisi de aynı sembolü taşıyordu.

İki hilal ve bir yıldız.

Ancak birinin ortasında kırmızı, diğerinin ortasında mavi bir taş bulunuyordu.

"Bu kolyeler doğdukları gece çocuklara verilmişti," dedi Marcus. "Birini anneleri sakladı. Diğerini ise ben."

"Diğer çocuk nerede?" diye sordum.

Marcus gözlerini Damon'a çevirdi.

"İşte asıl sorun bu."

Damon bir anda öne çıktı.

"Yeter!"

Marcus geri çekilmedi.

"Artık saklayamazsın."

Damon'ın elleri yumruk olmuştu.

Marcus bana döndü.

"İkinci çocuk hâlâ hayatta. Ama onu bulmak sandığın kadar kolay olmayacak."

"Kim olduğunu söyle!"

Marcus'un dudaklarında acı bir gülümseme belirdi.

"İsmini öğrendiğinde, hayatındaki en büyük sırla yüzleşeceksin."

Tam o sırada kutunun içindeki iki kolye aynı anda parlamaya başladı.

Kırmızı ve mavi ışık bütün odayı doldurdu.

Duvardaki eski semboller hareket etti.

Bir ses duyuldu.

Sanki yıllardır kapalı kalmış bir kapı ilk kez açılıyordu.

Ardından bir fısıltı...

"Varisler yeniden birbirine yaklaşıyor."

Işık bir anda söndü.

Masanın üzerindeki kutu kapalıydı.

Kolyeler kaybolmuştu.

Marcus da.

---

O gece odama döndüğümde kapımın önünde küçük bir paket buldum.

Üzerinde hiçbir isim yoktu.

Paketi açtım.

İçinden eski bir fotoğraf çıktı.

Fotoğrafta iki bebek vardı. Yanlarında genç bir kadın ve arka planda duran bir adam...

Fotoğrafın arkasına bir not yazılmıştı.

Julia, bazı insanlar geçmişini senden sakladı. Bazıları ise geleceğini değiştirmek istiyor. Kime güveneceğini iyi seç.

Altında tek bir imza vardı.

E.

Elena.

Annem.

Fotoğrafı masaya bıraktım.

O anda aynadaki yansımamın arkasında bir hareket gördüm.

Hızla döndüm.

Kimse yoktu.

Ama aynanın üzerinde yeni bir yazı belirmişti.

BİRİNCİ VARİS UYANDI.

Yazının altına yavaşça başka bir cümle eklendi.

İKİNCİ VARİS ONU ARIYOR.

Bir adım geri çekildim.

Tam o sırada kapımın altından küçük bir kâğıt kaydı.

Eğilip aldım.

Üzerinde yalnızca şu yazıyordu:

"Damon'a güvenme. Çünkü o, senin bilmediğin geçmişin bir parçası."

Kâğıdı elimde buruşturdum.

Artık yalnızca ailemi aramıyordum.

Damon'ın kim olduğunu da öğrenmek zorundaydım.

Ve belki de en korkutucu gerçek, aradığım cevabın tam karşımda olmasıydı.

Devam edecek...